Ρένος Αποστολίδης, Ορφέας, “ἂν ἀγαπᾶς, θάσαι ἕτοιμος καὶ νὰ πεθάνης”

 “ἂν ἀγαπᾶς, θάσαι ἕτοιμος καὶ νὰ πεθάνης”

_____

“Ας ξεκινήσουμε ἀπ' τὰ Ὀρφικά. Νὰ δοῦμε ἕν᾿ ἀπόσπασμα ἀπ' τὸν Ἀλκαῖο:

Τὸ γὰρ ἐμμόρμενον Ὄρ<φευς ἐβιάσδετο πάρ>φαις ἄνδρεσι τοῖς γεινο<μένοισιν θάνατον φύγην>...

Τὴ θνητότητα ὁ Ὀρφέας ἐβίαζε μὲ παραλογὲς ὅσοι γεννήθηκαν θάνατο νὰ ξεφύγουν...

Ὥστε λοιπὸν τί ἔλεγε ὁ μυθικὸς Ὀρφέας; Γιατροσόφια καὶ διάφορα ὑπερβατικά. Κατέβηκε στὸν Ἅδη γιὰ νὰ βρῇ τὴν Εὐρυδίκη του... τὰ γράφει ὁ Πλάτων στὸ Συμπόσιό τους: Όρφέα [] ἀτελῆ ἀπέπεμψαν ἐξ Ἅδου - καὶ τὸν διώξανε ἀπ' τὸν Ἅδη, χωρὶς νάχη πετύχει τίποτα- φάσμα δείξαντες τῆς γυναικὸς ἐφ᾿ ἣν

ἧκεν –τοῦ ἔδειξαν τὸ φάντασμά της μόνο!- αὐτὴν δὲ οὐ δόντες - καὶ δὲν τοῦ τὴ δῶσαν!.. 

Κοροϊδεύει τώρα ὁ Πλάτων, γιατὶ δὲ χωνεύει τοὺς παραμυθάδες!.. Καὶ γιατί δὲν τοῦ τὴ δώσανε;; ὅτι μαλθακίζεσθαι ἐδόκει -γιατὶ τοὺς φάνηκε λιγάκι μαλθακός, ἅτε ὢν κιθαρωδός –ἔ! ἦταν, λέει, καὶ κιθαρωδός!, καὶ οὐ τολμᾶν ἕνεκα τοῦ ἔρωτος ἀποθνήσκειν [] –κ᾿ ἐπὶ πλέον δὲν τόλμησε γιὰ χάρη τοῦ ἔρωτά του γιὰ κείνην νὰ πεθάνῃ, ἀλλὰ διαμηχανᾶσθαι ζῶν εἰσιέναι εἰς Ἅδου - ἀλλ᾿ ἀντ' αὐτοῦ προσπαθοῦσε με «κομπίνες» (διαμηχανᾶσθαι, λέει, κι ὄχι ἁπλᾶ μηχανᾶσθαι!..) νὰ μπῇ ζωντανὸς στὸν Ἅδη!.. Ἔ, κ᾿ ἐπειδὴ δὲν εἶχε τὴν ἀπόφαση θανάτου γι' αὐτήν (ζωντανὸς νὰ πάῃ καὶ νὰ γυρίσῃ! δηλαδὴ ποιούς πῆγε νὰ γελάση; οὔτε λίγο οὔτε πολὺ τοὺς θεοὺς τοῦ Ἅδη!) τὸν τιμώρησαν λοιπόν... Κοιτάξτε ὅμως ἐδῶ ὁρισμὸς ποὺ δίνεται: ἂν ἀγαπᾶς, θάσαι ἕτοιμος καὶ νὰ πεθάνης!..”

Ρένος Αποστολίδης, Β του Κενταύρου, σ.19-20