Φοβερή εκτέλεση τραγουδιού στο Μουσικό Σχολείο Ρόδου

(για να ακούσετε την εκτέλεση του τραγουδιού "πατήστε" πάνω στο link στο τέλος του κειμένου)

Αυτή η εκτέλεση δεν είναι για να "χαθεί" σε ένα story.

Αυτή θέλει χώρο.

Θέλει σιωπή.

«Άκρα..σιωπή»... να την ακούσεις όπως πρέπει: με κλειστά μάτια και ανοιχτή ψυχή.

Γιατί η παράδοση δεν είναι παρελθόν. Είναι παλμός, ειναι παρόν και συνεχίζει.

Οι νέοι είναι εδώ και καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει μόνο η "μαύρη Ελλάδα" που μας πουλάνε.

Υπερήφανος και Συγκινημένος για τα 2 υπέροχα χρόνια της (σχολικής, καθηγητικής) ζωής μου στο Μουσικό Σχολείο Ρόδου

Γιατί κάποτε πέρασα κι εγώ από εκεί... και τελικά, κάποια πράγματα δεν φεύγουν ποτέ...

Μια μικρή παραλλαγή του ποιήματος "Πέρασα" της Κικής Δημουλά:

"Περπάτησα πολύ στα αισθήματα τα δικά μου και των άλλων

Μίλησα πολύ στους ανθρώπους

στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες έμαθα να διαβάζω χέρια και να χάνω χέρια

όχι δεν είμαι λυπημένη

έπιασα και φωτιά και σιγοκάικα και δεν μου έλειψε

ούτε των φεγγαριών η πείρα

η χάση τους πάνω από θάλασσες και από μάτια

σκοτεινή, με ακόνισε

όχι δεν είμαι λυπημένη

Ταξίδεψα μάλιστα.

πήγα και από δω, πήγα και από κει...

Όχι δεν είμαι λυπημένη

σε σωστή ώρα... ξημερώνει "

Σχεδιάζοντας το όνειρο