Σχεδιάζοντας το όνειρο

Εξακολουθώ να νιώθω το ίδιο έντονα την ευχαρίστηση που παρέχουν οι ανακαλύψεις, οι εξηγήσεις, τόσο αυτές που αφο­ρούν το σύμπαν όσο κι εκείνες που αφορούν τις μικρές λεπτομέ­ρειες της καθημερινής ζωής. Μου προκαλεί έκπληξη, ολοένα και εντονότερη -συχνά θαυμασμό, ενίοτε ίλιγγο-, το γεγονός ότι είμαι ζωντανός, ότι περπατώ, βρίσκομαι κάτω από τον ήλιο, κοι­τάζω το φεγγάρι ν' ανεβαίνει στον νυχτερινό ουρανό, ατενίζω αστρικά σμήνη που τα μάτια μου τα βλέπουν μικροσκοπικά ενώ η γνώση μου με πληροφορεί ότι είναι πελώρια. Καθετί ολοφάνερο, καθετί γνωστό, καθίσταται έκπληξη και μυστήριο. Σε κάθε βλέμμα, σε κάθε αίσθηση, η έκπληξή μου μεγαλώνει. Κι εκείνο που με εκπλήσσει δεν είναι μόνο το μυστήριο της ζω­ής, της ύπαρξης, της πραγματικότητας, αλλά ακόμη και τα πρό­σωπα των περαστικών στο δρόμο, τα δέντρα, τα ζώα... Μένω άναυδος βλέποντας τους σπόρους μαζεμένους στο εσωτερικό του πεπονιού, προστατευμένους σαν μωρά από τη σάρκα του, τα κουκούτσια της ρώγας του σταφυλιού, ή την ψίχα φωλιασμένη ...

 «Για ό,τι αξίζει: ποτέ δεν είναι αργά - ή, στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς - για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο. Μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να παραμείνεις ο ίδιος. Δεν υπάρχουν κανόνες γι’ αυτό το πράγμα που λέγεται ζωή. Μπορούμε να την κάνουμε όσο καλύτερη ή όσο χειρότερη γίνεται. Εύχομαι εσύ να την κάνεις όσο καλύτερη μπορείς. Εύχομαι να δεις πράγματα που θα σε συγκλονίσουν. Εύχομαι να νιώσεις πράγματα που δεν έχεις νιώσει ποτέ ξανά. Εύχομαι να συναντήσεις ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά από εσένα. Εύχομαι να ζήσεις μια ζωή για την οποία θα είσαι περήφανη. Κι αν κάποια στιγμή ανακαλύψεις πως δεν είναι έτσι, εύχομαι να έχεις το θάρρος να ξεκινήσεις ξανά από την αρχή.» «Για ό,τι αξίζει: ποτέ δεν είναι αργά - ή, στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς - για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο. Μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να ...

Από την ανάρτηση στο Facebook: https://www.facebook.com/share/p/1Hhm76UtJX/ Η τελειότητα, μου προκαλεί αποστροφή... Όλες αυτές οι γυναίκες και οι άντρες, που αναζητούν την τελειότητα στα στερεότυπα που δημιούργησε η κοινωνία, με κάνουν να θέλω να ξεράσω. Καταραμένα ομοιώματα από σάρκα, χωρίς προσωπικότητα ή αγάπη για τον εαυτό τους. Ίδια ρούχα, ίδια μουσική, ίδιες εκφράσεις, ίδιο φαγητό, ίδιο σεξ, ίδια αυτοκίνητα, ίδιες ζωές. Και στο τέλος; Ίδιες, μαζικές αυτοκτονίες εγκεφάλου. Γιατί, το να ζεις μηχανικά είναι -χωρίς αμφιβολία- αυτοκτονία. Όταν όλοι είναι ίδιοι, όλοι είναι ένα τίποτα. Η τελειότητα είναι σαν ένα μικρό πουλί σε ένα κλουβί που ζει, τρώει, αφοδεύει και πεθαίνει, με μοναδικό σκοπό να το θαυμάζουν. Θέλω να ζήσω ελεύθερος... Παγωμένος, πεινασμένος, αλλά ελεύθερος... (Charles Bukowski )