Σχεδιάζοντας το όνειρο

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας είναι, ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι για να είμαστε χαρούμενοι πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας.  Να βρούμε το τραύμα, να εξηγήσουμε το παρελθόν, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή, να γίνουμε επιτέλους «η καλύτερη εκδοχή μας». Μόνο που έτσι μπορεί να περάσει μια ολάκερη ζωή κι εμείς να ψάχνουμε ακόμη.  Ο ψευδής εαυτός δεν είναι ένα ρούχο που βγάζεις. Είναι σχεδόν σιαμαίος. Έζησε μαζί σου χρόνια, σε προστάτεψε, σε έκρυψε, έμαθε να μιλά με τη φωνή σου. Και δεν ξέρω αν ποτέ μπορούμε να πούμε: «Τελείωσα μαζί του». Στα 51 μου χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο κάτι άλλο: Ίσως δεν χρειάζεται να ξεριζώσεις πρώτα όλο το σκοτάδι μέσα σου για να δεις το Φως. Ισως χρειάζεται να φυτέψεις κάτι όμορφο έξω από εσένα. Να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, να υπηρετήσεις ένα έργο, να αφοσιωθείς σε κάτι που αξίζει, να δημιουργήσεις, να προσφερθείς, να στραφείς προς τον Θεό.  Ο άνθρωπος δεν ωριμάζει μόνο όταν καταλαβαίνει ποιος είναι. Ωριμάζει όταν παύε...

 "Ο αληθινός εαυτός, η βαθιά ψυχή δεν πείθεται να είναι ευτυχισμένη όταν δεν είναι, δεν παραδέχεται πως είναι ικανοποιημένη επειδή εσύ - το πιο αδύναμο και συμβιβασμένο κομμάτι του εγώ σου- της λες θυμωμένα «πρέπει να νιώθεις καλά, αχάριστη». Αλίμονο αν δε μας αντιστεκόταν με ειλικρίνεια η βαθιά ψυχή. Δε θα υπήρχε ο κόσμος αλλιώς, δε θα υπήρχε η μελαγχολία που γεν νάει τέχνες και μεγάλες αγάπες. Απαιτείται αυθεντική προσωπικότητα, προκειμένου να πηγαίνεις κόντρα στα «γενικά θέλω», αλλά μόνο όποιος έχει προσωπικότητα ζει και αναπτύσσεται, και όλοι έχουν πλαστεί έτσι ώστενα έχουν προσωπικότητα και να ζουν σε εξέλιξη. Πάλι η ψυχή ελεύθερα θα επιλέξει αν θα είναι ανεξάρτητη ή θα υποδουλωθεί. Πότε ύστερα από κάποια νεανική μικρο επανάσταση , πότε αμαχητί. Πόση αξιοπρέπεια να μην ξεπουλάς τη δική σου άποψη αλλά να την παζαρεύεις με γνώμονα τη δίψα του αληθινού, την πείνα του αιωνίου. Το αληθινό μπαίνει πιο πάνω κι από την προσωπική άποψη των ώριμων, οι θαρραλέοι δεν ντρέπονται να παραδε...

" Τελικά, πνευματική ωριμότητα είναι αυτό ακριβώς: να μη χρειάζεται να σβήσεις όσα έζησες για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό που είσαι. Ο Θεός δεν αγαπά την επεξεργασμένη εκδοχή μας. Αγαπά τον αληθινό άνθρωπο, κι αυτός έχει αδυναμίες, πάθη, λάθη, ελλείψεις και ραγίσματα.  Ο Θεός αγαπά αυτο που ήμασταν, που είμαστε και μπορούμε να γίνουμε." — π. Λίβυος —