Ανάσταση..κειμένων!

"Εγώ, ο Θεός σου, που για χάρη σου έγινα γιος σου, για χάρη σου και για χάρη των απογόνων σου, τώρα, με την εξουσία που έχω, λέω και προστάζω τους φυλακισμένους: Βγείτε έξω ! Κι αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι: Ελάτε στο φως! Κι εκείνους που έχουν πεθάνει: Αναστηθείτε! Κι εσένα, (Αδάμ), σε διατάζω: Σήκω απ’ τον (αιώνιο) ύπνο σου! Δεν σ’ έπλασα γι’ αυτό, για να μένεις φυλακισμένος στον άδη. Αναστήσου απ’ τους νεκρούς! Εγώ είμαι η ζωή των ανθρώπων. Σήκω, πλάσμα δικό μου ! Σήκω, μορφή δική μου, φτιαγμένη σύμφωνα με την εικόνα μου! Σήκω να φύγουμε από δω."

Του αγ. Επιφανίου αρχιεπισκόπου Κύπρου

_____

"(...)Κάπου εκεί βρίσκεται και η πιο γενναία απόφαση που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος: να μη φοβηθεί να μηδενίσει ό,τι τον βαραίνει. Να αφήσει πίσω του λάθη, αποτυχίες, ενοχές και να δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία για μια νέα αρχή. Γιατί η πραγματική δύναμη δεν είναι να μην πέφτεις, αλλά να βρίσκεις το κουράγιο να σηκώνεσαι ξανά, να ξαναχτίζεις, να ξαναπιστεύεις, να βλέπεις τον Αναστημένο Χριστό, να του πιάνεις το χέρι που σου προσφέρει και να ανασταίνεσαι κι εσύ μαζί Του. Άλλωστε, Ανάσταση σημαίνει να αγωνίζεσαι για μια νέα άρχη: «τη ζωή μου μηδενίζω, πάει να πει πως ξαναρχίζω», όπως έγραψε ο Λάκης Λαζόπουλος στο τραγούδι «Το μηδέν», σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου."

Αναστάσιμο κείμενο του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεου 

_____

Και σκέφτηκα πως τελικά αυτό είναι το πιο δύσκολο ευαγγέλιο της επόμενης μέρας: όχι να αναφωνήσεις μέσα στη νύχτα, μαζί με όλους, αλλά να σηκωθείς το πρωί και να μην παραχωρήσεις στο χθεσινό σκοτάδι το δικαίωμα να ορίσει όλη σου την ύπαρξη.

Γιατί, αλήθεια, εκεί δοκιμάζεται ο άνθρωπος. Όχι μόνο μπροστά στον τάφο του Χριστού, αλλά μπροστά στον δικό του εσωτερικό τάφο. 

Αυτό θέλω να κρατήσω σήμερα, την επόμενη μέρα: ότι η Ανάσταση δεν είναι μόνο η νύχτα της Εκκλησίας, αλλά και το πρωινό καθήκον του ανθρώπου να μη γυρίσει αμέσως στην παλαιά του νέκρωση. 

Να μη χαρίσει τόσο εύκολα στη φθορά το τελευταίο του όνομα. Να θυμηθεί, έστω αμυδρά, ότι το σώμα προορίζεται όχι μόνο να κουράζεται, να πληγώνεται και να χάνεται, αλλά και να σηκώνεται.

(Μάνος Λαμπράκης)