Για τα παιδιά..
Δεν προλαβαίνουν καλά καλά να κλείσουν τα τέσσερα και μαθαίνουν Αγγλικά. Και να το μπαλέτο,να το μπάσκετ, να η κολύμβηση. Πάρε κι ένα καράτε για να μην τις τρως απ'τους άλλους. Στη ζωή πρέπει να επιβιώνεις. Κι ως γνωστόν όσοι επιβιώνουμε (ή τουλάχιστον προσπαθούμε) είμαστε ένα κράμα μεταξύ Μπρους Λι και Τσάκι Τσαν. Ετεροπροσδιορίζονται παιδιά-θαύματα. Και είναι! Ποιά άλλα θα μπορούσαν να υπομένουν καρτερικά τόσα μαρτύρια και να ανέχονται τα πάσης φύσεως απωθημένα σου; Στους πρώτους μήνες του Δημοτικού γνωρίζουν ήδη γραφή και ανάγνωση. Αλλά δε συναναστρέφονται μόνο με δασκάλους που έχουν σπουδάσει το αντικείμενο. Δάσκαλοι είναι κι οι γονείς. Και τι δάσκαλοι!Τα ξέρουν όλα! Έχουν άποψη από το τι χρώμα πρέπει να έχουν τα διακριτικά γιλέκα των σχολικών τροχονόμων μέχρι και το σε ποιά σημεία πλεονεκτεί η τρίγωνη τυρόπιτα του κυλικείου έναντι της στρογγυλής (μεταξύ μας κι εγώ υπέρ της τρίγωνης τάσσομαι αναφανδόν). Κι έρχονται τα πρώτα Α στους ελέγχους. Και φουσκώνουν τα στήθη από περηφάνε...
