Σχεδιάζοντας το όνειρο

ο Βρετανός μετεωρολόγος Σμήναρχος Τζέιμς Σταγκ              Ο Άλαν Τούρινγκ, μαθηματικός  Είδα την ταινία, ταινιάρα δηλαδή, το «72 ώρες προθεσμία» (Pressure). Όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την προετοιμασία της Απόβασης στη Νορμανδία, εκείνη την ημέρα που έμεινε στην ιστορία ως D-Day. Στο επίκεντρο, ο Βρετανός μετεωρολόγος Σμήναρχος Τζέιμς Σταγκ, που καλείται να παίξει “κορώνα-γράμματα” το μέλλον του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προβλέποντας αν ο καιρός θα επιτρέψει την επιχείρηση. Σκέφτομαι, λοιπόν, πόσο συχνά κυνηγάμε τις βεβαιότητες στη ζωή μας, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι ποτέ δεδομένες. Ζητάμε το σίγουρο, αλλά καταλήγουμε να κουβαλάμε τις αμφιβολίες που δεδομένα θα έχεις. Γιατί είμαστε άνθρωποι, όχι υπολογιστές. Δεν υπάρχουν ροζ συννεφάκια. Θα έρθεις αντιμέτωπος με τεράστιες εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, και εκεί είναι που όλα δοκιμάζονται. Υπάρχει ένας διάλογος στην ταινία: — «Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ». — «Για αυτό είμαι σί...

  «Ματωμένες παρτιτούρες» Όταν οι νέοι παίρνουν τον λόγο και τοποθετούνται με τόλμη, με έξυπνο τρόπο, ξεκάθαρα, θίγοντας διάφορα θέματα χωρίς να τα εκμεταλλεύονται. Απλά και μόνο γιατί τους άγγιξαν και δεν θέλουν να μείνουν χωρίς φωνή. Ο Ραφαήλ από το αγαπημένο μας Μουσικό Σχολείο Ρόδου –το περίφημο ΜΣΡ!– μας άγγιξε βαθιά με τη δημιουργία του. Ο Αθηναγόρας με την ερμηνεία του. Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη μίλησε για την ενδοοικογενειακή βία, για τα λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξεις, για το τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Μίλησε για την αλαζονεία του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;” και “θα κάνεις αυτό που σου λέω”. Για εκείνον τον κόσμο που υποτιμά το πάθος και τη δημιουργία, υποκλινόμενος μόνο στο χρήμα.  Κι όταν κάποιος επιλέγει να εξαφανιστεί για να γίνει τα πάντα, αφήνει πίσω του ακόμα και τα απαραίτητα, αρκεί να βρει εκείνο το «ποθούμενο» που τον κρατάει ζωντανό. Ένα τεράστιο «μπράβο» στον Ραφαήλ και τον Αθηναγόρα για τη φωνή τους, στις οικογένειές το...

Τέρμα οι συγνώμες: Η δύναμη της αληθινής αποδοχής. Υπάρχουν κάποιες ταινίες που δεν τις βλέπεις απλώς· τις νιώθεις να σε ακουμπάνε στην ψυχή. Το «Δυστυχώς βρίζω» είναι μια τέτοια ταινία. Τι ταινία Δηλαδή, ΤΑΙΝΙΑΡΑ!! Μια συγκλονιστική ματιά στον κόσμο του συνδρόμου Τουρέκ, που τελικά καταλήγει να είναι ένα μάθημα ζωής για όλους μας. Αυτό που μου έμεινε στην καρδιά, σαν μια ζεστή αγκαλιά, είναι οι φράσεις:  "Τέρμα οι συγνώμες" και  "ελπίζουμε να σε βλέπουμε συχνά". Πόσο λυτρωτικό! Να βρεθεί ένας άνθρωπος να σου πει πως δεν χρειάζεται να απολογείσαι γι' αυτό που είσαι. Να σε δεχτεί ακριβώς έτσι, χωρίς όρους και χωρίς «πρέπει». Να σε μάθει. Να σε κατανοήσει. Και αυτό προϋποθέτει βέβαια να έχει γνωρίσει τον εαυτό του. Αλλιώς προσφέρει “μπανανόφλουδες" επίπλαστου Ενδιαφέροντος. Μέσα στην ταινία, είδα δύο πρόσωπα της «αγάπης» που συγκρούονται: -Μια αγάπη που πνίγει. Σε θέλει δίπλα της ως «μόνιμα ασθενή», ίσως για να καλύψει το δικό της κενό και τον φόβο της μοναξι...

  https://teachwithmovies.org/

 Αντίδοτο Αντίδοτο στη γενικευμένη κρίση των καιρών, στο μεταμοντέρνο σχετικισμό και στον αλλόκοτο μηδενισμό: οι ταινίες του Ταρκόφσκι, του Γκοντάρ και του Μπέργκμαν, η μουσική του Μπαχ και του Σοστακόβιτς, το σύνολο του έργου του Keith Jarrett, τα βιβλία του Joseph Roth και του Bernanos, οι φωτογραφίες του Μπρεσόν και του Κερτέζ, η φιλοσοφία του Levinas, η ποίηση του Εμπειρίκου, του Σεφέρη, του Χ. Λάσκαρη και του Αργύρη Χιόνη, η ζωγραφική του Μαγκρίτ και του Νταλί, τα βιβλία του Καχτίτση, του Πεντζίκη, του Ε. Χ. Γονατά, του Η. Πετρόπουλου, του Η. Χ. Παπαδημητρακόπουλου.  Ηράκλειο 13/4/2024 Γ.Μ.Βαρδαβάς

  Φύλλο εργασίας για την ταινία: Θεός για μια εβδομάδα Κάσδαγλης Νίκος https://drive.google.com/file/d/1Oa_C0bKanc-cAxuIQyYes0sx70SxkdUi/view?usp=sharing