Σχεδιάζοντας το όνειρο

 Άλλωστε τι είναι μια ανθρώπινη σχέση; Δυο χέρια σφιχταγκαλιασμένα που μαζί καθημερινά αντιμετωπίζουν τον θάνατο...  π. Λίβυος

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας είναι, ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι για να είμαστε χαρούμενοι πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας.  Να βρούμε το τραύμα, να εξηγήσουμε το παρελθόν, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή, να γίνουμε επιτέλους «η καλύτερη εκδοχή μας». Μόνο που έτσι μπορεί να περάσει μια ολάκερη ζωή κι εμείς να ψάχνουμε ακόμη.  Ο ψευδής εαυτός δεν είναι ένα ρούχο που βγάζεις. Είναι σχεδόν σιαμαίος. Έζησε μαζί σου χρόνια, σε προστάτεψε, σε έκρυψε, έμαθε να μιλά με τη φωνή σου. Και δεν ξέρω αν ποτέ μπορούμε να πούμε: «Τελείωσα μαζί του». Στα 51 μου χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο κάτι άλλο: Ίσως δεν χρειάζεται να ξεριζώσεις πρώτα όλο το σκοτάδι μέσα σου για να δεις το Φως. Ισως χρειάζεται να φυτέψεις κάτι όμορφο έξω από εσένα. Να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, να υπηρετήσεις ένα έργο, να αφοσιωθείς σε κάτι που αξίζει, να δημιουργήσεις, να προσφερθείς, να στραφείς προς τον Θεό.  Ο άνθρωπος δεν ωριμάζει μόνο όταν καταλαβαίνει ποιος είναι. Ωριμάζει όταν παύε...

 Μην αφήνεις τίποτα για αργότερα. Αργότερα, ο καφές κρυώνει. Αργότερα, χάνεις το ενδιαφέρον σου. Αργότερα, η μέρα γίνεται νύχτα. Αργότερα, οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Αργότερα, οι άνθρωποι γερνάνε. Αργότερα, η ζωή περνάει. Αργότερα, μετανιώνεις που δεν έκανες κάτι... όταν είχες την ευκαιρία. Η ζωή είναι ένας σύντομος χορός, μια εύθραυστη ισορροπία στιγμών που ξεδιπλώνονται μπροστά μας, χωρίς να επαναλαμβάνονται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Η μετάνοια είναι ένα πικρό χάπι που καταπίνεται δύσκολα, ένα βάρος που πιέζει την ψυχή με το φορτίο των χαμένων ευκαιριών και των ανείπωτων λέξεων. Ας μην αφήνουμε τίποτα για αργότερα. Ας αρπάζουμε τις στιγμές καθώς έρχονται, με ανοιχτή καρδιά και χέρια απλωμένα για να αγκαλιάσουμε τις δυνατότητες που μας παρουσιάζονται. Γιατί στο τέλος, δεν μετανιώνουμε γι' αυτά που κάναμε, αλλά για εκείνα που αφήσαμε ανεκπλήρωτα, για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν, για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν. 💬απο το βιβλίο "Πριν κρυώσει ο καφές", Toshikazu Kawaguc...

Μάρω Βαμβουνάκη  Γεννιομαστε στον κόσμο και ύστερα φεύγουμε από εδώ. Αυτό είναι το φαινομενικό μας σενάριο. Για από εκεί και μετά ο καθένας πιστεύει διάφορα.  Το διάστημα από το "ήρθα" στο "φεύγω" είναι το μερίδιο του κάθε ανθρώπου επί της γης της αγαθής, ή μη αγαθής όπως την καταντήσαμε.  Το μερίδιό μας και τα μάτια μας!.. Είτε είναι για 90 χρόνια είτε είναι λίγων ετών. Σαν τον πηλό μας δόθηκε να το πλάσουμε όπως μας έπλασε κι εμάς ο πλάστης.    Να ψάχνετε ομορφιά! Ομορφιά σε ένα τραγούδι του Σούμπερτ ή της ροκ, στο γέλιο παιδιού, σε ένα κοκκινισμένο φύλλο φθινοπώρου, στο φλυτζάνι καφέ, σε μια ταινία, μια φωτογραφία, στο βλέμμα κάποιου καλού ανθρώπου. Είναι αναρίθμητες οι κλίμακες του ωραίου για τους συλλέκτες του, για τους προσεκτικούς.  Ασκηθείτε σ' αυτό. Δεν υπάρχει άλλη εκπαίδευση και θεραπεία, νόημα για τον όποιο χρόνο μας χαρίσθηκε.  Όσο για το τι μας περιμένει μετά το τελευταίο αντίο μας, ας πιστεύει ο καθένας ό,τι νομίζει. Εγώ πιστεύω όσα υπο...

                              (Καλαμαριά) "Η μνήμη είναι τόσο αναξιόπιστη. Δούρειος Ίππος. Έρχεται οργανωμένη, αψιμυθίωτη, πυκνή. Αλλά είναι τρεμάμενη, ασταθής. Τις αναμνήσεις τις θάβουμε, τις κλειδώνουμε. Τις απωθούμε. Θυμόμαστε ό,τι μας βολεύει. Έμφυτο ένστικτο, αξερίζωτο. Δεν υπάρχει όριο σε όσα επιτρέπουμε να ξεχαστούν.Τώρα που γράφω νιώθω μια ελαφριά υγρασία που τρυπώνει στα κόκκαλα. Απλώνεται και βαθύτερα όμως. Κάπου να χαθώ; Στο κείμενο. Πόσο αξιόπιστος αφηγητής είμαι; Τι απ' όλα αυτά που καταγράφω είναι αλήθεια; " Αλέξης Σταμάτης, Υπήρξα τόσοι άλλοι, σελ. 56 ________ Η ομορφιά της θάλασσας..αποζημίωση..ενίοτε.. Είσαι καλά. Και έρχεται ένας λόγος, ένα ύφος..και πικραίνεσαι.  "..ρίχνουμε θάνατο στη σωτηρία μας εκ των ενδεχομένων."  (Κική Δημουλά, «Κενό») Και έρχεται μια ματιά, ένας άνθρωπος και ανασταίνεσαι...ο άλλος (Άλλος):  "Μπαίνοντας στὸν χῶρο μας δὲν μίλησε τὴ γλῶσσα τῆς λογικῆς μας. Δὲ...

 Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕΣ Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Έρχεται μια στιγμή στη ζωή όλων μας που ο εξωτερικός κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να σωπαίνει. Μπορεί να συμβεί ένα βράδυ στις τρεις το πρωί, σε μια μοναχική διαδρομή με το αυτοκίνητο, μπροστά σε μια σκηνή μιας ταινίας που, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, μας κάνει να δακρύσουμε. Μπορεί να είναι ένα πρόσωπο στον δρόμο που κάτι ανακινεί μέσα μας, μια μουσική που ανοίγει μια πόρτα που νομίζαμε πως είχαμε κλείσει ή ένα όνειρο που επιμένει να επιστρέφει. Και τότε κάτι εμφανίζεται. Όχι ακριβώς σαν σκέψη ούτε σαν ανάμνηση. Περισσότερο σαν παρουσία. Σαν κάτι που ήταν από πάντα εκεί και περίμενε να ησυχάσει ο θόρυβος για να μπορέσουμε επιτέλους να το ακούσουμε. Ο Jung γνώριζε καλά αυτή την εμπειρία. Αναφερόμενος στα χρόνια της βαθιάς καταβύθισής του στον εσωτερικό του κόσμο, έγραψε πως ήταν τα σημαντικότερα χρόνια της ζωής του, γιατί τότε αποφασίστηκαν όλα τα ουσιώδη. Και πρόσθετε κάτι ακόμη πιο απαιτητικό: οι εικόνες του ασυνειδήτου μάς επιφορτίζο...

  (Ναός Αγ. Αποστόλων, στην Ολύμπου, Θεσσαλονίκη) _______ "Μια φορά αν αγαπήσεις μετά δεν καταδέχεσαι την πραγματικότητα." Τσιμάρας Τζανάτος (από την ποιητική συλλογή «[αγνώστου] η βία του βίου», Κάπα Εκδοτική ___________ Και τον συμβιβασμό, θα έλεγα... Δεν χωράω σε εκπτώσεις ούτε σε δεύτερες σκέψεις, γιατί ό,τι δεν (με) καίει, απλά με αφήνει παγωμένο. Ψάχνω βλέμματα που δεν φοβούνται το βάθος και ψυχές ατόφιες που με κοιτάζουν στα μάτια χωρίς φίλτρα. Στο τέλος της μέρας, μετράω μόνο τις στιγμές που μας άφησαν χωρίς ανάσα και μας θύμισαν τι σημαίνει να ζεις αληθινά. Κ.Ν 28/8/26

  Αυτούς που έχουν για όλα έτοιμες απαντήσεις να τους φοβάσαι. Σημαίνει ότι δεν τους τυράννησαν καθόλου οι νύχτες ούτε το ξημέρωμα τους βρήκε σε αυλές, δρόμους και ταράτσες ψάχνοντας φεγγάρια. Γιατί εαν στην ζωή δεν πεις "δεν ξέρω", δεν θα μάθεις ποτέ. Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι αυτός που "γνωρίζει" και θέλει να σε "διδάξει" και μάλιστα απρόσκλητος. Να σου «μάθει» γιατί εσύ δεν ξέρεις. Κλείσε τα αυτιά, γύρνα το βλέμμα κι μέσα απ’ τα σωθικά σου συλλάβισε δυνατά, «κάνε στην άκρη μου κρύβεις την ζωή…» π. Λίβυος 

 «Για ό,τι αξίζει: ποτέ δεν είναι αργά - ή, στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς - για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο. Μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να παραμείνεις ο ίδιος. Δεν υπάρχουν κανόνες γι’ αυτό το πράγμα που λέγεται ζωή. Μπορούμε να την κάνουμε όσο καλύτερη ή όσο χειρότερη γίνεται. Εύχομαι εσύ να την κάνεις όσο καλύτερη μπορείς. Εύχομαι να δεις πράγματα που θα σε συγκλονίσουν. Εύχομαι να νιώσεις πράγματα που δεν έχεις νιώσει ποτέ ξανά. Εύχομαι να συναντήσεις ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά από εσένα. Εύχομαι να ζήσεις μια ζωή για την οποία θα είσαι περήφανη. Κι αν κάποια στιγμή ανακαλύψεις πως δεν είναι έτσι, εύχομαι να έχεις το θάρρος να ξεκινήσεις ξανά από την αρχή.» «Για ό,τι αξίζει: ποτέ δεν είναι αργά - ή, στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς - για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο. Μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να ...

Αντώνης Ανδρουλιδάκης Και που λες, αδερφέ... Καμιά φορά σκέφτομαι πως, αν πίστευα όλα όσα μου συνέβησαν, δεν θα είχα γίνει ποτέ αυτός που είμαι σήμερα. Και μη γελάς, ξέρω πως δεν έγινα και τίποτα σπουδαίο. Τρομάζω όμως στην ιδέα να είχα πιστέψει πως οι πληγές μου, τα ζόρια μου, ήξεραν περισσότερα για μένα απ' όσα ήξερα εγώ. Γιατί τα τραύματα κάνουν αυτό ακριβώς. Σε πείθουν -χωρίς καλά καλά να το πάρεις χαμπάρι- ότι είναι η ταυτότητά σου. Ότι η ζωή σου τελείωσε εκεί όπου άρχισε να πονά. Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Όχι μην τύχει και πληγωθώ ξανά, ούτε τα παλιά μου τραύματα. Φοβάμαι μην αρχίσω να τα λατρεύω. Να τα κάνω τον μοναδικό αφηγητή της ζωής μου. Να τα κουβαλάω σαν απόδειξη ότι κάποτε αδικήθηκα. Να βγάλω τον πόνο μου στα λογής λογής καφενεία γυρεύοντας τα ρέστα. Αυτό φοβάμαι, μην τύχει και χωρίς να το καταλάβω, να συνεχίσω να τους δίνω εξουσία πάνω μου. Πάει τώρα κάμποσος καιρός, εσύ τα ξέρεις, που κατάλαβα κάτι που δεν μου το έμαθε κανένα βιβλίο. Οι άνθρωποι δεν είμαστε μόν...

 Πόπη Συνοδινού  https://www.facebook.com/share/p/18GuKsq4ds/ ("Φωτογραφία. Ετοιμασία για το πέρασμα του Επιταφίου στην Αμοργό. Δική μου" Σχολιο της συγγραφέως από την ανάρτησή της στο Facebook) 16 Απρίλη 2014 Ποτέ δεν αγαπούσα το Πάσχα, για μένα το να <<πάσχεις>> ήταν κάτι που είχε πυκνότητα και διαύγεια από την πιο μικρή μου ηλικία. Η φτώχεια κι η αναγκαστική μου συμβίωση μόνο με τον ένα γονιό ήταν μια μικρή σταύρωση , αργότερα έγιναν ένα αγκάθινο στεφάνι, τα χρόνια μου στο Δημοτικό σχολείο ,από το καψονι μιας δασκάλας που είχε παντρευτεί έναν αρχιστράτηγο της χούντας καθώς και τα πειράγματα των συμμαθητών μου. Ήμουν αρκετά παράξενο παιδί, δεν με χώραγε η σχολική ποδιά που μας μαζικοποιούσε σαν νούμερα των Εβραίων στα στρατόπεδα, μας έκανε δωρεά στην ομοιομορφία,δεν με χωρούσε η κακία των παιδιών γιατί δεν ήθελα να τους μοιάζω, τίποτε δεν με χωρούσε και σε όλα περίσσευα.. Το Πάσχα έπεφτα κάτω σαν από ίλιγγο στην μυρωδιά του επιταφίου, η συνοδεία όλου του κόσμο...