Σχεδιάζοντας το όνειρο

Η ζωή σου έλαχε, σου χάρισε το πιο όμορφο δώρο: να είσαι δάσκαλος . Οδηγώ… μα μέσα στην πορεία μαθαίνω και καθοδηγούμαι. Απαραίτητος και απαρέγκλιτος κανόνας Δείχνω, χαράσσοντας (?) πορεία — νύξεις πιο πολύ θα έλεγα ενός βλεφαρισματος, ψιθυρίζοντας το «προς τα πού» του βλέμματος. Δεν είναι ήσυχη θάλασσα αυτή η διαδρομή. Έχει κύματα που σηκώνονται από μέσα σου, νύχτες που ψάχνεις φως χωρίς χάρτη. Κι όμως… εκεί γεννιέται το αληθινό ταξίδι. Σε ένα χαμόγελο της τάξης. Σε ένα χαμόγελο ανθρώπων που δείχνουν ότι σε αγαπούν. Μα πάνω από όλα στο χαμόγελο της δικής σου ψυχής. Στιγμές χαράς.. Όχι μόνο σε σε όσα δείχνεις στους άλλους, αλλά σε όσα τολμάς να αναζητήσεις εσύ. Η αλήθεια σου, το μεγαλύτερο και ακριβότερο μάθημα και δώρο.  Δείχνω τελικά, καθ-οδηγώντας την γνωριμία με εμένα  Κ.Ν, 18.26, 20/3/26, Δέλτα Έβρου  https://youtu.be/ZDBx_7f0H7I?is=l10zEcZMAjCi6A3i

Νέστος, Τοξότες  Τι ανείπωτη ομορφιά μας δωρίζει η φύση... Ένας ποταμός που κυλά, ράγες που χάνονται στο βάθος – όλα σε κίνηση. Σαν να μας θυμίζουν πως είμαστε πλασμένοι για το ωραίο, αλλά και για το προχώρημα. Δεν είμαστε επαίτες βλεμμάτων. Δεν γεννηθήκαμε για να λιμνάζουμε. Η ζωή κυλά – είτε τολμήσεις είτε όχι. Κι αν δεν περπατήσεις, θα σε προσπεράσει. Να τη ζεις. Να τη ρισκάρεις. Να τη χαλάς καμιά φορά και να ξαναφτιάχνεσαι. Μέσα από τα λάθη σου ξεπροβάλλει η αλήθεια σου. Κι αυτή... είναι ο δρόμος σου. Μη μένεις στάσιμος. Κ.Ν, 20/3/26, 00.12, Αλεξανδρούπολη