Τσιμάρας Τζανάτος, ποίηση
«Νομίζουμε πως τα φύλλα γεννήθηκαν για να πέφτουν. Και δεν ρωτάμε: -Φύλλο αέρας σε έριξε; Ξεράθηκες -και έπεσες; Δεν σε ήθελε το δέντρο -και σε έδιωξε; Δεν άντεχες τα άλλα φύλλα γύρω σου -και έφυγες εσύ μόνο σου; Δεν είχες φως -γιατί δεν σε έφτανε το φως εκεί που ήσουν; Δεν είχες νερό -επειδή σε κλαδί αδύναμο έζησες; Μήπως ήσουν πολύ μικρό -γι' αυτό το δέντρο; Ή πολύ μεγάλο ίσως -αφύσικο για φύλλο κανονικού δέντρου. Είσαι φυλλοβόλου καταγωγής; Ή αειθαλούς; Τόσες ερωτήσεις.. Που δεν τις κάναμε. Κανείς δεν ρώτησε το φύλλο του δέντρου -γιατί έπεσε..» Τσιμάρας Τζανάτος __________ «Δεν χρειάζεται να πέσεις από ψηλά για να διαλυθείς. Οι περισσότεροι που ξέρω, έπεσαν από το ύψος τους. Και έγιναν κομμάτια..» Τσιμάρας Τζανάτος _____________ «Τις πιο δυνατές λέξεις, τις άκουσα από ανθρώπους που ήταν αθόρυβοι.. Δεν φτάνει η ακοή για να ακούσεις..» Τσιμάρας Τζανάτος _________________ «Να ακούς. Μιλάνε οι άνθρωποι. Με κινήσεις, με σιωπές, με λόγια. Λένε -το αφόρητο που φέρουν. Το πόσο σιώπησαν...
