Σχεδιάζοντας το όνειρο

             (Το σκίτσο είναι από την ανάρτηση) Γιατί το Κινητό στο Γραφείο Σου «Κλέβει» το Μυαλό (Ακόμα κι αν Είναι Κλειστό) https://www.facebook.com/share/p/1G2uGaxKHC/ Κάθεσαι στο γραφείο σου να δουλέψεις ή να διαβάσεις. Βάζεις το κινητό σου στο αθόρυβο, το γυρνάς μπρούμυτα και το αφήνεις δίπλα σου. Νιώθεις ότι έχεις τον απόλυτο έλεγχο. Αφού δεν χτυπάει και δεν βλέπεις την οθόνη, δεν αποσπάσαι, σωστά; Λάθος. Η επιστήμη έχει διαφορετική άποψη, και τα ευρήματα είναι τόσο εντυπωσιακά όσο και ανησυχητικά. Το Πείραμα του Τέξας Το 2017, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν (University of Texas at Austin) αποφάσισαν να δοκιμάσουν αυτό ακριβώς το σενάριο στην πράξη.  Το πείραμα ήταν απλό: Ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να αφήσουν τα κινητά τους δίπλα τους —εντελώς αθόρυβα, γυρισμένα ανάποδα, χωρίς καμία ειδοποίηση— και τους έβαλαν να λύσουν γνωστικά τεστ. Τα τεστ αυτά μετρούσαν τη "μνήμη εργασίας" και τη "ρευστή νοημοσύνη", δηλαδή την ικαν...

Μνήμες, μυρωδιές και τελευταία κουδούνια  Είδα εχθές ένα βίντεο με το «τελευταίο κουδούνι της τάξης του 2026». Λίγο μετά, άκουσα ένα τραγούδι από φαντάρους (το τραγούδι το επισυνάπτω στην ανάρτηση) και το μυαλό γύρισε αμέσως πίσω, στη λήξη της δικής μου στρατιωτικής θητείας. Θυμάμαι ακόμα ολοζώντανα εκείνη την τελευταία σκοπιά, 4 με 6 τα ξημερώματα, όπου το μόνο που ήθελα ήταν να σταθώ εκεί και να απολαύσω το ξημέρωμα, ήθελα να δω τον ήλιο να ανατείλει....για εμένα η θητεία ήταν μια αλλαγή ζωής (για δικούς μου λόγους και όχι στρατιωτικής εκπαίδευσης) Στις παραπάνω αναμνήσεις “ήρθε” και το βίντεο που μου έστειλε η Ελευθερία από την υπέροχη εκδήλωση με τις CantaRhodes. Πρόβες και κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς, πίσω στο 2022-2023. Κάθε λήξη σχολικής χρονιάς κουβαλάει μέσα της μια γλυκόπικρη γεύση. Ειδικά αν είσαι αναπληρωτής, κάτι που έζησα από το 2007 έως το 2019, αλλά και γενικότερα αυτό το ατελείωτο, όμορφο μέσα στις πάμπολλες δυσκολίες ταξίδι της «γύρας» στην Ελλάδα μέχρι και το 20...

Μουσικό σύνολο: CantaRhodes  Τίτλος τραγουδιού: Καύκος  Μουσική Επεξεργασία/ Επιμέλεια Καύκου:Ματίνα Μάστορα,  Τραγούδι: Ελευθερία Κοκοτσάκη https://youtu.be/obqRA6G4qJg?feature=shared https://youtu.be/ZkgYPTLDufo (Στο τέλος και κάποιες φωτογραφίες) ___________ Είναι αυτές οι στιγμές που ένα μήνυμα στην οθόνη του κινητού γίνεται χρονοκάψουλα. Μου έστειλε μια αγαπημένη συγχοροδός και καταπληκτική τραγουδίστρια (να την ακούσετε σας παρακαλώ απο το 46.12 εως και 49.28 και στο τέλος του κειμένου οι στίχοι της ανατριχιαστικής της εκτέλεσης) ένα βίντεο από εκείνη την εκδήλωση στη Ρόδο, λίγο πριν αποχαιρετήσω το νησί.  Προμαχώνας, 21/6/23 Οι μνήμες «πήραν φωτιά», όπως ακριβώς και οι πρόβες μας τότε. Το σύνολό μας:  “CantaRhόδες Vocal Ensemble” Υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια και τη διεύθυνση της εκπληκτικής Ματίνας Μάστορα Ανατρίχιασα. Τα δάκρυα στα μάτια αναπόφευκτα....Δεν ήταν μόνο η μουσική· ήταν η ανάκληση μιας υπεροχής εμπειρίας που είχα την τύχη να είμαι μέρος της...

5η Κυριακή, της Σαμαρείτιδος. Ένα βίντεο και μια παρουσίαση διαφανειών που δημιουργήθηκαν από το notebooklm.Το κείμενο που του "έδωσα" είναι από ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη στο προφίλ του στο Facebook. Το τροποποίησα για παιδιά γυμνασίου.  Στο τέλος περιλαμβάνει και 2 ερωτήσεις αξιολόγησης. Τα λάθη,  ορθογραφικά κτλ εφόσον υπάρχουν, είναι της εφαρμογής  Η παρουσίαση: https://notebooklm.google.com/notebook/8f063890-77c0-44e6-9737-a6f59779a502/artifact/2ba0976c-bb64-40fb-8387-99dd4e0c8270 Αρχικό κείμενο Μάνου Λαμπράκη: https://docs.google.com/document/d/1QxjjJvFu5qUNDAZizlv-qbuqyTmty-BHmMQ8z3P6HRU/edit?usp=drivesdk

(Κείμενο και εικόνες από την ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη) https://www.facebook.com/share/1CwEMJC8MX/ Πόσοι άνθρωποι περνούν ολόκληρη τη ζωή τους πηγαίνοντας καθημερινά στο ίδιο πηγάδι χωρίς ποτέ να το παραδέχονται;  Επαναλαμβάνουν τις ίδιες κινήσεις, τις ίδιες σχέσεις, τις ίδιες διαψεύσεις, τα ίδια διψασμένα αγγίγματα, σαν να ελπίζουν κάθε φορά ότι αυτή τη φορά το νερό δεν θα τελειώσει. Κι όμως, βαθιά μέσα τους γνωρίζουν ότι «πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν».  Αυτό ακριβώς συναντά ο Χριστός στη Σαμαρείτιδα στην αυριανή ευαγγελική περικοπή. Έναν άνθρωπο εξαντλημένο από την επανάληψη της δίψας.  Και είναι συγκλονιστικό ότι ο Κύριος δεν την πλησιάζει ως ανακριτής του βίου της, αλλά ως ένας κουρασμένος οδοιπόρος που κάθεται «ἐπὶ τῇ πηγῇ» και της λέει απλώς: «δός μοι πιεῖν». Ο Θεός εμφανίζεται πρώτα ως διψασμένος.  Όχι ως εξουσία. Όχι ως επιτήρηση.  Ζητά νερό πριν δώσει νερό.  Ζητά σχέση πριν αποκαλύψει αλήθεια.  Και εκεί αλλάζει ολόκληρη η φ...

Ένα βίντεο που δημιούργησε το notebook lm με βάση το παρακάτω κείμενο του Μάνου Λαμπράκη. Στο τέλος του κειμένου υπάρχουν ερωτήσεις, φύλλο εργασίας, με βάση το βίντεο, μετά από προτροπή που έδωσα στην παραπάνω εφαρμογή, με την οποία πειραματίζομαι  _______________ "Καταλαβαίνουμε πραγματικά, όσοι στεκόμαστε μέσα στον ναό εκείνη τη στιγμή, τι ζητά ο λειτουργός όταν εκφωνεί «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν»; Καταλαβαίνουμε ότι η Εκκλησία, λίγο πριν από το Σύμβολον της Πίστεως, μας εισάγει στο ίδιο το μυστήριο της εκκλησιαστικής υπάρξεως; Ότι εδώ η ομολογία της πίστεως δεν νοείται ως ατομική διανοητική κατάφαση σε δογματικές αλήθειες;  Δεν λέγεται το «Πιστεύω» από μεμονωμένες συνειδήσεις που απλώς συμπίπτουν ιδεολογικά. Η Εκκλησία απαιτεί πρώτα την ειρήνη, πρώτα τη συμφιλίωση, πρώτα την κοινωνία των προσώπων. Και μόνο τότε επιτρέπει την κοινή ομολογία του Τριαδικού Θεού.  Το «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους» δεν προηγείται χρονικά του «Πιστεύω».  Το γεννά. Γι’ αυτό...