Αναρτήσεις

Η θρησκεία ως δημιούργημα?

Ακούμε συνέχεια την κατηγορία κ ειρωνεία πως: "οι θρησκείες δημιουργήθηκαν από τα αρχαία χρόνια γιατί ο κόσμος δεν ήξερε, Φοβόταν το άγνωστο κ έτσι προκειμένου να το ηρεμήσει μέσα του έφτιαξε θεούς." Αυτό το επιχείρημα ακούγεται «έξυπνο», αλλά στην πραγματικότητα είναι ρηχό. Όχι γιατί δεν περιέχει έναν πυρήνα αλήθειας, αλλά γιατί σταματάει εκεί που αρχίζει το ουσιαστικό ερώτημα. Ναι, ο άνθρωπος φοβάται. Ναι, ο άνθρωπος ψάχνει να καταλάβει τον κόσμο. Αλλά το κρίσιμο δεν είναι ότι φοβάται. Το κρίσιμο είναι ότι αναρωτιέται. Ο φόβος μπορεί να γεννήσει φυγή. Η αναζήτηση όμως γεννάει φιλοσοφία, επιστήμη και πίστη. Το ίδιο υπαρξιακό ρήγμα γεννά και τον Σωκράτης και τον Απόστολος Παύλος. Ο πρώτος το ονομάζει «γνώθι σαυτόν». Ο δεύτερος το ονομάζει «καινή κτίσις». Αν η θρησκεία ήταν απλώς παυσίπονο φόβου, θα είχε εξαφανιστεί όσο προχωρούσε η γνώση. Αλλά δεν εξαφανίστηκε. Και δεν εξαφανίστηκε γιατί το πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι η άγνοια των φυσικών νόμων. Είναι η εμπειρία της θνητό...

Ο εχθρός του Λαού" του Χένρικ Ίψεν- (γιατρός Στόκμαν).

Εικόνα
Στο προχθεσινό Αλ Τσαντίρι, μια εξαιρετική στιγμή ήταν αυτός ο συγκλονιστικός πεντάλεπτος μονόλογος από τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Μπιμπή - που συμμετέχει στην θεατρική παράσταση «Ο εχθρός του Λαού" του Χένρικ Ίψεν- (γιατρός Στόκμαν). https://www.facebook.com/share/v/1CM7HBwNm4/ https://www.facebook.com/share/v/14QpMiYJawa/ 🩸«Ολόκληρη η κοινωνία μας είναι μολυσμένη. Η πολιτική μας ζωή για θεμέλιά της έχει δηλητηριασμένα εδάφη. Είναι χτισμένη πάνω στα ψέματα, τη διαφθορά και δεν υπάρχει πια καμία σωτηρία. Απέναντί μας έχουμε έναν πολιτισμό κλινικά νεκρό. Το μόνο που τον κρατάει στη ζωή είναι μια παγκόσμια μηχανή η οποία συνεχώς ξερνάει βίαια στα πνευμόνια μας την δική της πρωτοφανή πανούκλα...» 🛑«Μας έχουν χωρίσει σε μικρές όλο και πιο μικρές ομαδούλες, μας έχουν φορέσει ταυτότητες αυστηρά περιορισμένες και περιχαρακωμένες οι οποίες αξιολογούνται συνεχώς με βάση τις ποιότητές μας φυσικά με ένα και μόνο στόχο: NA EΛΕΓΧΟΝΤΑΙ!» 🩸«Γίναμε υστερικοί, μοναχικοί, νάρκισσοι, ζούμε αποκλεισμ...

Όταν ο μεγάλος ασκητής ζήτησε να γελάσει

Εικόνα
       (Η φωτογραφία, εικόνα, είναι από το wed) "Τό εἶπε καί ὁ καλός φίλος καί σπουδαῖος ποιητής, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, ῾῾Ὁ Θεός ἐν ἀρχῇ ἐποίησε ἕνα χαμόγελο᾽"  (Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος) _______ Από το βιβλίο του π. Λιβυου, γιατί φοβόμαστε τη χαρα… Κεφάλαιο: Όταν ο μεγάλος ασκητής ζήτησε να γελάσει, Σ.124-127 Ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής έζησε στο περιθώριο του κόσμου. Στα σπήλαια και στα βράχια του Αγίου Όρους, μακριά από τον θόρυβο των ανθρώπων, διδάσκοντας με τη σιωπή του όσα οι άλλοι δεν καταφέρνουν με χιλιάδες λόγια. Ήταν σκληρός με τον εαυτό του, ακριβής, άτεγκτος στην άσκηση, αφοσιωμένος στην αδιάλειπτη προσευχή, φίλος της νύχτας, μαθητής του φωτός. Η ζωή του ήταν ένας συνεχής αναστεναγμός προς τον ουρανό. Κι όμως, κάποια στιγμή ο ασκητής λύγισε. Το σώμα, η ψυχή, το βάρος της πνευματικής μάχης τον έφεραν στον γκρεμό της ψυχής του. Κι εκεί, αντί να σφίξει τα δόντια και να κλειστεί πιο βαθιά στο κελί του, έκανε κάτι που φαινομενικά δεν ταίριαζε με ...

Ασώτου (π. Λίβυος, Μάνος Λαμπράκης)

Μάνος Λαμπράκης  Τι είναι αυτό που πραγματικά εγκαταλείπει ο άσωτος όταν φεύγει; Φεύγει από ένα σπίτι ή από μια σχέση;  Ζητά την περιουσία ή ζητά, χωρίς να το γνωρίζει, να ζήσει χωρίς πατέρα; Και τελικά, τι είναι εκείνο που τον φέρνει πίσω: η πείνα του σώματος ή η μνήμη μιας αγάπης που δεν έπαψε ποτέ να τον κρατά;  Τα ερωτήματα αυτά δεν στέκονται στην άκρη της αυριανής παραβολής του Ασώτου αλλά την διαπερνούν. Γιατί η «χώραν μακράν» δεν είναι ένας τόπος γεωγραφικός, αλλά μια εσωτερική μετατόπιση, ένας χώρος υπαρξιακής αποξένωσης, όπου ο άνθρωπος δοκιμάζει να ζήσει χωρίς σχέση, χωρίς αναφορά, χωρίς πατέρα. Ο νεότερος υιός ζητά το μερίδιό του και αυτό που ζητά στην πραγματικότητα είναι η δυνατότητα να υπάρξει μόνος. Εκεί αρχίζει η σιωπηλή του πτώση. Όχι στην ασωτία πρώτα, αλλά στην αυταπάτη ότι μπορεί να είναι αυτάρκης. Και όταν όλα διασκορπίζονται, όταν η επιθυμία εξαντλείται και η ύπαρξη στεγνώνει, τότε έρχεται η πιο δραματική στιγμή: «εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν». Σαν να επιστρέ...

Προτάσεις, σκέψεις διδασκαλίας...με AI!

Καψούρα" μου το μάθημα των Θρησκευτικών! Απαντήσεις σε ερωτήματα που τίθενται ή προκύπτουν στην τάξη με αφορμή κάποιο μάθημα ή συζήτηση καθώς και σκέψεις με αφορμή πάλι την σχολική αίθουσα. Όταν λοιπόν έχω χρόνο στα κενά μου, "εκπαιδεύω" τα ΑΙ μου. Έτσι σκέφτηκα να τα συγκεντρώσω κάπου και αποφάσισα να τα μοιραστώ μαζί σας   https://kasdaglis.webnode.gr/skepseis-didaskalias/?_gl=1*i69jbp*_gcl_au*OTAxMDAxOTYyLjE3Njk2MjM1NDguMTg5Mjc5MzA2MS4xNzY5NjIzNTUxLjE3Njk2MjM3NTY.

The Bible in 5 Minutes

 https://www.youtube.com/watch?v=9mkLKKtVjoQ&list=RD9mkLKKtVjoQ&start_radio=1

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Εικόνα
  "Να μην πολεμάς επίσης ανώφελα..." (12 καθημερινές συμβουλές του ποιητή Νίκου Καρούζου) _______ Σήμερα είναι η γιορτή του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή. (Από το ίντερνετ το κείμενο) "Ο Άγιος Μάξιμος δεν βλέπει τις πράξεις ως «καλές συνήθειες», αλλά ως δρόμο νοήματος που καταλήγει στην ένωση με τον Χριστό. Αν δεν καταλήγει εκεί, είναι απλώς… θρησκευτικό fitness. 1.Πράξεις → λόγος (νόημα) → Χριστός Κομβικό χωρίο: «Οὐ γὰρ διὰ τὰς πράξεις αὐτὰς ὁ Θεὸς ζητεῖ, ἀλλὰ διὰ τὸν λόγον τῶν πραττομένων.» (Κεφάλαια περί αγάπης, Δ΄, 58) Με απλά λόγια: Ο Θεός δεν εντυπωσιάζεται από το τι κάνεις, αλλά από το γιατί το κάνεις. Η πράξη είναι το όχημα. Το νόημα είναι ο προορισμός. 2. Το νόημα των πραγμάτων οδηγεί στη θέωση Ο Άγιος Μάξιμος μιλά συνεχώς για τους λόγους των όντων: κάθε πράξη, κάθε επιλογή, έχει έναν εσωτερικό λόγο που τελικά αναφέρεται στον Λόγο, δηλαδή τον Χριστό. Κάνεις τις εντολές; Αν τις κάνεις μηχανικά, έμεινες στο εξωτερικό κέλυφος. Αν ψάχνεις το νόημά τους, συναντάς Πρόσω...