Σχεδιάζοντας το όνειρο

 Δ.Καλαϊτζάκης "Βλεπω τετοιες μερες καθε χρονο, πολλους να γραφουν στα σοσιαλ μιντια για ολους εκεινους που πηγαινουν με τα γονατα.... στην ελπιδα.... Είναι εύκολο να γελάς με κάποιον που σέρνεται στα γόνατα. Είναι εύκολο να ρίχνεις ατάκες για «εκμετάλλευση» και «αφέλεια» πίνοντας το φρεντο σου στην ασφάλεια της βεράντας σου. Είναι εύκολο, όταν δεν σε έχει ακουμπήσει η φωτιά. Μα αν η ζωή σου είχε βάλει το μαχαίρι εκεί που πονάει πιο βαθιά, αν είχες κοιτάξει στα μάτια γιατρού που σου λέει «δεν υπάρχει ελπίδα», αν είχες δει το παιδί σου να λιώνει μέρα με τη μέρα… τότε θα καταλάβαινες. Ο πόνος δεν έχει πανεπιστήμιο να τον σπουδάσεις.. Δεν τον μαθαίνεις σε σεμινάρια ούτε σε βιβλία. Σου μπαίνει μέσα με βία και δεν φεύγει ποτέ. Σου αλλάζει το πρόσωπο, σου λιώνει την περηφάνια, σε κάνει να παρακαλάς για θαύματα — κι ας μην πίστευες ποτέ σε αυτά. Κι αν χρειαστεί να σέρνεσαι στα γόνατα για πέντε χιλιόμετρα, το κάνεις. Όχι γιατί πιστεύεις ότι η εικόνα είναι μαγικό κουμπί. Αλλά γιατί δεν έχε...

 Φως και η Αγκαλιά της Μάνας “Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος θέλει κάποιον να τον αγκαλιάσει χωρίς να υπάρξει συνέχεια. Αυτή η στιγμή του αγκαλιάσματος είναι πάρα πολύ μεγάλη στιγμή, περιεκτική. Η αγκαλιά σε παίρνει ολόκληρο και σε προστατεύει. “ (Κική Δημουλά) _________ Καθώς πλησιάζουμε στης Παναγίας, μερικές σκέψεις. Ας σταθούμε για λίγο σε δύο εικόνες, ποιητικές και βαθιά υπαρξιακές, της πίστης μας, εκεί όπου ο Θεός δεν εκβιάζει την ύπαρξή μας, αλλά μας συναντά στην πιο βαθιά μας σιωπή. Ο Θεός δεν αποκαλύπτεται ποτέ με την κοσμική και εκκωφαντική βία. Δεν είναι ο θόρυβος, ούτε η επιβολή. Είναι μια εσωτερική, λυτρωτική και ζωογόνος παρουσία που διακριτικά ανασαίνει μέσα στην ψυχή. Αρχαίο Κείμενο (Προφήτης Ηλίας - Α' Βασιλειών / Γ' Βασιλέων 19:11-12):  “..καὶ ἰδοὺ πνεῦμα κραταιὸν αἴρον ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα σεισμός, οὐκ ἐν τῷ σεισμῷ Κύριος· καὶ μετὰ τὸν σεισμόν πυρ, οὐκ ἐν τῷ πυρὶ Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ ...

 «Για ό,τι αξίζει: ποτέ δεν είναι αργά - ή, στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς - για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο. Μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να παραμείνεις ο ίδιος. Δεν υπάρχουν κανόνες γι’ αυτό το πράγμα που λέγεται ζωή. Μπορούμε να την κάνουμε όσο καλύτερη ή όσο χειρότερη γίνεται. Εύχομαι εσύ να την κάνεις όσο καλύτερη μπορείς. Εύχομαι να δεις πράγματα που θα σε συγκλονίσουν. Εύχομαι να νιώσεις πράγματα που δεν έχεις νιώσει ποτέ ξανά. Εύχομαι να συναντήσεις ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά από εσένα. Εύχομαι να ζήσεις μια ζωή για την οποία θα είσαι περήφανη. Κι αν κάποια στιγμή ανακαλύψεις πως δεν είναι έτσι, εύχομαι να έχεις το θάρρος να ξεκινήσεις ξανά από την αρχή.» «Για ό,τι αξίζει: ποτέ δεν είναι αργά - ή, στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς - για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο. Μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να ...

 «Δεν πιστεύω στον Θεό, είναι δημιούργημα του ανθρώπου» ~Βλαδίμηρος Κυριακίδης~ "Μια προσωπική απάντηση στη μεγάλη αντιστροφή της εποχής μας"🕊️ Παρακολούθησα ένα μικρό απόσπασμα της πρόσφατης συνέντευξης του Βλαδίμηρου Κυριακίδη στον Θανάση Λάλα, στο κατά τα άλλα αξιόλογο vidcast «Portraits», όπου μίλησε για τη σχέση του με τη θρησκεία και τον Θεό. Μια φράση του στάθηκε ιδιαίτερα μέσα μου: «Δεν πιστεύω στον Θεό. Ο Θεός δεν είναι πίστη για μένα, είναι δημιούργημα του ανθρώπου». Δεν στέκομαι στη φράση αυτή για να κρίνω έναν άνθρωπο αλλά γιατί έχω την εντύπωση ότι μέσα σε λίγες λέξεις συμπυκνώνεται ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά ερωτήματα που συνοδεύουν την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Δημιούργησε ο άνθρωπος τον Θεό ή μήπως ο άνθρωπος αναζητά τον Θεό επειδή μέσα στην ίδια την ύπαρξή του υπάρχει η σφραγίδα του Δημιουργού; Η άποψη ότι ο Θεός είναι ανθρώπινο δημιούργημα προφανώς δεν είναι νέα. Είναι μια σκέψη που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα στη νεωτερική εποχή, όταν ο άνθρωπος...

  Από τον Γιώργος Μπάρλας   "Σαν ένα απλό μήλο Στις Ορθόδοξες εκκλησίες υπάρχει το αρχαίο έθι­μο να ευλογούνται καρποί την εορτή της Μεταμορφώσεως. Αυτό μας παρακινεί να  αναρωτηθούμε: ποιό είναι το νόημα αυτής της αρχαίας τελετής, και τι σημαίνει γενικά η ευλογία και ο εξαγιασμός των καρπών; [...] Ένα από τα ποιήματα του Όσιπ Μάντελσταμ περιλαμβάνει αυτόν τον υπέροχο στίχο: "Πάρε στα χέρια σου ολόκληρο τον κόσμο, σαν να ήταν ένα απλό μήλο...". Ίσως εδώ, επειδή ο στίχος είναι τόσο απλός και παιδικοφανής, βλέπουμε καλύτερα απ' ό,τι αλλού την πηγή της χαράς και της ευχαριστίας που διαπερνά τη Χριστιανική πίστη. Στο μήλο, και σε ο,τιδήποτε υπάρχει στον κόσμο, η πίστη βλέπει, αναγνωρίζει και αποδέχεται το δώρο του Θεού, το γεμάτο αγάπη, ομορφιά και σοφία. Η πίστη ακούει το μήλο και τον κόσμο να μιλά για την απεριόριστη αγάπη που δημιούργησε τον κόσμο και τη ζωή και που τα έδωσε σε μας ως δική μας ζωή. Ο ίδιος ο κόσμος είναι καρπός της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα,...

  π. Αλέξανδρος Σμέμαν  "..Τελικὰ δοξάζεται ἐδῶ στὸ ὄρος παρουσία τῶν τριῶν μαθητῶν. Κάθε φορἀ δὲ πού ἀποκαλύπτεται αὐτὴ ἡ μυστηριώδης οὐράνια δόξα, δὲν προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπους, ἀλλά ἀπὸ πάνω, ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ἡ Ἐκκλησία στὸ ἐρώτημα γιὰ τὴ σημασία πού ἔχουν οἱ ἐπίγειες φανερώσεις τῆς δόξας τοῦ Χριστοῦ ἀπαντᾶ ὄχι μὲ ἐξηγήσεις ἀλλά μὲ πανηγυρισμούς, ἑορτάζοντας αὐτὴ τὴ μοναδικὴ χαρὰ πού σημαδεύει τὴν ἐτήσια μνήμη τῆς Μεταμορφώσεως." _______ Αποστιχα: Τὴν σὴν τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ προορώμενος, ἐν Πνεύματι διὰ σαρκός, πρὸς ἀνθρώπους ἐπιδημίαν, ὁ θεοπάτωρ Δαυΐδ, πόρρωθεν πρὸς εὐφροσύνην συγκαλεῖται τὴν κτίσιν, καὶ προφητικῶς ἀνακράζει. Θαβὼρ καὶ Ἑρμὼν ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀγαλλιάσονται. Ἐν τούτῳ γὰρ ἐπιβὰς τῷ ὄρει Σωτὴρ μετὰ τῶν μαθητῶν σου, τὴν ἀμαυρωθεῖσαν ἐν Ἀδάμ φύσιν, μεταμορφωθείς, ἀπαστράψαι πάλιν πεποίηκας, μεταστοιχειώσας αὐτήν, εἰς τὴν σὴν τῆς Θεότητος δόξαν τε καὶ λαμπρότητα. Διὸ βοῶμέν σοι· Δημιουργὲ τοῦ παντός, Κύριε δόξα σοι. Μετάφραση  Ὁ Θεοπάτορας (πρόγονος τοῦ Θεαν...