Σχεδιάζοντας το όνειρο

 Βγαίνοντας από την αίθουσα όπου είχα δει την κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας από τον Christopher Nolan, προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν εκείνο που με είχε ενοχλήσει τόσο βαθιά. Δεν ήταν ότι η ταινία δεν ακολουθούσε κατά γράμμα τον Όμηρο. Κάθε δημιουργός δικαιούται να προσεγγίσει ένα κλασικό έργο μέσα από τη δική του ματιά και να το μεταφέρει στη δική του εποχή. Η δυσφορία μου είχε άλλη αιτία. Καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής είχα την επίμονη αίσθηση ότι ο Nolan, ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης, υποτίμησε τον Οδυσσέα. Και, υποτιμώντας τον Οδυσσέα, έχασε ένα ουσιαστικό μέρος από το βάθος του ίδιου του Ομήρου. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο ήρωας δεν παρουσιάζεται αρκετά ένδοξος, δυνατός ή ακατάβλητος. Δεν θα ήθελα άλλωστε έναν Οδυσσέα εξιδανικευμένο, χωρίς αδυναμίες και χωρίς σκοτεινές πλευρές. Ούτε ο ίδιος ο Όμηρος τον παρουσιάζει έτσι. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: η ταινία τού αφαιρεί εκείνο που τον καθιστά μοναδικό στην παγκόσμια λογοτεχνία — το πνευματικό του μέγεθος. Ο Οδυσ...