Σχεδιάζοντας το όνειρο

(η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη στο προφίλ του στο Facebook) _____________________________ Κατερίνα Γώγου, ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη  https://www.facebook.com/share/1BGCJGPnov/ "Δεν ξέρω να μιλάω. Μη μου ζητάτε να μιλάω όμορφα. Όταν μιλούσα, έβγαινε πάντα κάτι μισό, κάτι στραβό, κάτι που οι άλλοι το έπιαναν απ’ την άκρη και το έκαναν ετικέτα. Γι’ αυτό έγραφα. Επειδή είχαν πονέσει οι μασέλες μου από το να κρατάω κλειστό το στόμα. Επειδή μέσα μου γινόταν φασαρία, κι απέξω όλοι ήθελαν χαμόγελο, πόζα, ρόλο, απάντηση, συνέντευξη. Εγώ δεν είχα απαντήσεις. Είχα μια κοτρόνα στο στήθος και ένα λευκό χαρτί μπροστά μου. Αν δεν έγραφα, θα έκανα πράγματα που φοβόμουν κι εγώ η ίδια. Με έβαλαν στο σανίδι από παιδί. Πέντε χρονών. Πριν μάθω καλά καλά τι θα πει σώμα δικό μου, το σώμα μου είχε ήδη γίνει θέαμα. Έπαιξα, γέλασα, χόρεψα, στάθηκα δίπλα σε μεγάλους ανθρώπους, σε μεγάλα ονόματα, σε σκηνές, σε κάμερες, σε φώτα. Αλλά το φως της σκηνής καμιά φορά είναι πιο σκοτεινό α...

ΥΓ. Ἡ εἰκόνα προέρχεται ἀπὸ τὸν ἱστότοπο ΑΝΟΙΚΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ. π. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος https://www.facebook.com/share/p/1G12ECKfBK/ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ  πάνω στὴ γῆ, ὅπου μπορεῖς καθημερινὰ νὰ σηκώνεσαι ἀπὸ τὰ συντρίμμια σου ἐλαφρὺς καὶ νὰ βἀζεις καινούργια ἀρχή. Ρώτησαν κάποτε ἁγιορείτη ἱερομόναχο ἀλλοδαπὸ μέν, ἀλλὰ πιὸ Ἕλληνα κι ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, εἰδικὰ τοὺς Νεο-έλληνες: Συνοψίστε μας τὴ ζωή σας μὲ δυὸ κουβέντες. Καὶ ἀπάντησε μὲ τρεῖς λέξεις: Ντρέπομαι καὶ ἐλπίζω. Αὐτὸ ἐννοοῦμε ὡς τρόπο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπιπλέον, μέσα στὸ ἔλεος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἔχει ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς, ἐνάρετος ἢ ἐλάχιστος, τὴν ἐλευθερία νὰ προσεύχεται ἀδιάλειπτα, ὄχι μόνο γιὰ πολυάριθμους γνωστούς, φίλους, πνευματικὰ τέκνα, συγγενεῖς, ἀλλά, τὸ συγκλονιστικότερο: ἀδιάλειπτα νὰ κραυγάζει γιὰ κείνους ποὺ δὲν τὸν ξέρουν, οὔτε πρόκειται νὰ τὸν γνωρίσουν καὶ νὰ τοὺς γνωρίσει ποτέ, ἀλλὰ ποὺ ὁ Χριστὸς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη καὶ γι' αὐτοὺς ὅλους. Γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔφυγαν καὶ δὲν θὰ τοὺς δεῖ καὶ δὲν θὰ...

  Πήγα σήμερα στην κηδεία, στο Πευκοχώρι στη Χαλκιδική, του πατέρα του καρδιακού μου φίλου Στέλιου.  Ο θάνατος του κ. Γιώργου Μπουρμπούλια ήλθε ξαφνικά, χθες το βράδυ. Ο Στέλιος με ειδοποίησε νωρίς το πρωί.  Τα συναισθήματα και οι σκέψεις πολλές καθώς πήγαινα για την ακολουθία. Όμως, αυτό που αντίκρισα, δεν ήταν το σκοτάδι που φοβόμαστε. Ήταν μια ομήγυρις αγάπης. Είδα ένα από τα παιδιά του να ψάχνει με τόση φροντίδα μια καρέκλα, ώστε η σύντροφός του να καθίσει δίπλα του – να είναι μαζί στο τελευταίο «αντίο» στον πατέρα και πεθερό. Δίπλα τους, τα παιδιά, τα εγγόνια, μια οικογένεια ενωμένη. Και η χήρα μάνα στο κέντρο, ως κέντρο αλλά όχι ως εξαρτητικό δεσμωτήριο ανελεύθερων ανθρώπων.  Την ώρα που τον κατέβαζαν στη γη, ρίχνοντας το χώμα και ψελλίζοντας μια ευχή, τα παιδιά του δεν θρήνησαν με απόγνωση. Έψαλαν: «Ότε κατήλθες προς τον θάνατον, η ζωή η αθάνατος, τότε τον άδην ενέκρωσας τη αστραπή τής θεότητος...» Και αμέσως μετά, αντήχησε το «Χριστός Ανέστη». Εκεί, ανάμεσα σ...

            (Η εικόνα είναι από την ανάρτηση του                     συγγραφέα στο Facebook) https://www.facebook.com/share/p/1bDzcijWUA/ Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω δεκάδες μηνύματα. Και όσο τα διαβάζω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι κάτω από τις διαφορετικές ιστορίες, τις διαφορετικές ηλικίες, τις διαφορετικές ζωές και πληγές, υπάρχει τελικά μία και μόνη αγωνία που επιστρέφει ακατάπαυστα σαν υπόγειο ρεύμα. «Πώς αλλάζει τελικά η ζωή ενός ανθρώπου;» Και αρχίζω να πιστεύω πως αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη ερώτηση της εποχής μας.  Όχι η οικονομία.  Όχι οι εκλογές.  Όχι οι δείκτες ανάπτυξης.  Όχι οι αλγόριθμοι.  Αλλά το αν ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να μεταβάλει τον εσωτερικό του νόμο πριν απολιθωθεί οριστικά μέσα στον φόβο του. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ζουν πραγματικά. Διαχειρίζονται τον εαυτό τους. Σαν κουρασμένοι υπάλληλοι μιας αόρατης εσωτερικής διοίκησης που τους παρακο...

              (Οι φωτογραφίες είναι από το web) “Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή είδες κάποιον ή κάποια και σε γοήτευσε. Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή αισθάνθηκες ακαταμάχητο πόθο να κάνεις σεξ μαζί του. Ερωτικός δεν γίνεσαι γιατί πονάς στη σκέψη του…. Ερωτικός είσαι πριν να γνωρίσεις το πρόσωπο που θα ερωτευθείς. Ερωτικός είσαι ως προς τον τρόπο που ζεις την καθημερινότητα, στην επαγγελματική και στην προσωπική ζωή. Ερωτικός στις αποφάσεις σου. Στους στόχους σου. Στον πόνο σου. Στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις αποτυχίες σου. Ερωτικός είσαι στις υπερβάσεις σου. Στην άντληση χαράς από αυτά που πάλεψες, από αυτά που δεν υποχώρησες, από αυτά που δεν συμβιβάστηκες… Η ερωτική στάση απέναντι στη ζωή στηρίζεται στο ξεπέρασμα των δυσκολιών της.. Καλλιεργείται στις επιλογές φίλων και συντροφιών που προάγουν τη δημιουργία σ' όλες της τις εκφάνσεις. Αυτοπροστατεύεται από τις βαριεστημένες παρέες της ισοπεδωτικής καλοπέρασης. Αναζητά διαχρονικές αξίες που δεν αγοράζον...

      (Η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση)  Του Μάνου Λαμπράκη  https://www.facebook.com/share/1JJXD75GBe/ Ο Ελύτης δεν ήταν καθόλου αυτό που κατάφερε να τον κάνει ο νεοέλληνας. Δεν ήταν καρτ ποστάλ. Δεν ήταν «καλοκαίρι στην Ελλάδα».  Δεν ήταν ταλαιπωρημένη λεζάντα κάτω από φωτογραφία με ήλιο και θάλασσα.  Αυτά είναι τα απομεινάρια ενός λαού που πήρε το φως και το έκανε τουρισμό.  Ο Ελύτης ήταν κάτι πολύ πιο δύσκολο. Ήταν ένας άνθρωπος που περπάτησε μέσα στον εικοστό αιώνα και δεν δέχτηκε να παραδώσει την ψυχή του στην ασχήμια.  Αυτό έκανε.  Και μόνο αυτό φτάνει για να γίνει επικίνδυνος. Γιατί ο άνθρωπος που επιμένει ακόμη στην καθαρότητα είναι πάντα επικίνδυνος. Όχι ο ηθικολόγος. Ο καθαρός. Υπάρχει διαφορά. Ο ηθικολόγος φωνάζει. Ο καθαρός κοιτά. Και ο Ελύτης κοίταζε.  Το Αιγαίο.  Τον ήλιο επάνω στον ασβέστη. Ένα παιδί που τρέχει ξυπόλυτο. Μια γυναίκα που τινάζει σεντόνια μέσα στον άνεμο.  Ένα τραπέζι με ψωμί, λάδι και ντ...