Σχεδιάζοντας το όνειρο

  (Ναός Αγ. Αποστόλων, στην Ολύμπου, Θεσσαλονίκη) _______ "Μια φορά αν αγαπήσεις μετά δεν καταδέχεσαι την πραγματικότητα." Τσιμάρας Τζανάτος (από την ποιητική συλλογή «[αγνώστου] η βία του βίου», Κάπα Εκδοτική ___________ Και τον συμβιβασμό, θα έλεγα... Δεν χωράω σε εκπτώσεις ούτε σε δεύτερες σκέψεις, γιατί ό,τι δεν (με) καίει, απλά με αφήνει παγωμένο. Ψάχνω βλέμματα που δεν φοβούνται το βάθος και ψυχές ατόφιες που με κοιτάζουν στα μάτια χωρίς φίλτρα. Στο τέλος της μέρας, μετράω μόνο τις στιγμές που μας άφησαν χωρίς ανάσα και μας θύμισαν τι σημαίνει να ζεις αληθινά. Κ.Ν 28/8/26

"Αν αυτό που κάνεις κομίζει αλήθεια διαπερνάει και τις πιο δύσκολες καρδιές" Χρυσόστομος Σταμούλης, mind the gap, σελ. 210

  Μάνος Λαμπράκης  https://www.facebook.com/share/19SsdPMbHg/ «Έρχονται καμιά φορά άνθρωποι να εξομολογηθούν και, μόλις φτάσουμε στη νηστεία, καταλαβαίνω ότι ο καθένας έχει περάσει από άλλη σχολή. Ο ένας μου λέει: «Ο προηγούμενος πνευματικός μου, πάτερ, μου έλεγε τρεις μέρες πριν κοινωνήσω ούτε λάδι». Ο άλλος: «Εμένα μου είχε πει μία εβδομάδα». Μια γυναίκα μου είπε κάποτε ότι χρόνια ολόκληρα δεν κοινωνούσε, αν προηγουμένως δεν είχε κάνει μια συγκεκριμένη αυστηρή νηστεία, ακόμη κι όταν η Εκκλησία δεν είχε νηστεία. Τη ρώτησα: «Και ποιος σου το είπε αυτό;». «Ο πνευματικός μου». Έρχεται άλλος και μου λέει ότι κάποιος γέροντας του συνέστησε κάτι ακόμη αυστηρότερο, ένας άλλος έμαθε αλλιώς στο Άγιον Όρος, ένας τρίτος αλλιώς σε κάποιο μοναστήρι, και στο τέλος ο άνθρωπος έχει ένα κεφάλι γεμάτο κανόνες και μια καρδιά γεμάτη φόβο. «Πάτερ, έφαγα λάδι χθες. Μπορώ να κοινωνήσω;». «Πάτερ, ήπια γάλα επειδή πήρα το φάρμακό μου. Τώρα τι γίνεται;». «Πάτερ, η γυναίκα μου έβαλε κατά λάθος βούτυρο ...

  Αυτούς που έχουν για όλα έτοιμες απαντήσεις να τους φοβάσαι. Σημαίνει ότι δεν τους τυράννησαν καθόλου οι νύχτες ούτε το ξημέρωμα τους βρήκε σε αυλές, δρόμους και ταράτσες ψάχνοντας φεγγάρια. Γιατί εαν στην ζωή δεν πεις "δεν ξέρω", δεν θα μάθεις ποτέ. Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι αυτός που "γνωρίζει" και θέλει να σε "διδάξει" και μάλιστα απρόσκλητος. Να σου «μάθει» γιατί εσύ δεν ξέρεις. Κλείσε τα αυτιά, γύρνα το βλέμμα κι μέσα απ’ τα σωθικά σου συλλάβισε δυνατά, «κάνε στην άκρη μου κρύβεις την ζωή…» π. Λίβυος 

" Τελικά, πνευματική ωριμότητα είναι αυτό ακριβώς: να μη χρειάζεται να σβήσεις όσα έζησες για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό που είσαι. Ο Θεός δεν αγαπά την επεξεργασμένη εκδοχή μας. Αγαπά τον αληθινό άνθρωπο, κι αυτός έχει αδυναμίες, πάθη, λάθη, ελλείψεις και ραγίσματα.  Ο Θεός αγαπά αυτο που ήμασταν, που είμαστε και μπορούμε να γίνουμε." — π. Λίβυος —

  #εναςχρονοςχωριςτονδασκαλο Με αφορμή το “Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων”, του Χρήστου Γιανναρά (ένα βιβλίο που δεν πήρε ποτέ θέση στη βιβλιοθήκη μου…) Έφυγε ο Χρήστος Γιανναράς. Στην καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού, έχοντας στην ανάσα του την αλμύρα των Κυθήρων και την έγνοια των αγαπημένων του, ενώ τα τζιτζίκια χαλούσαν τον κόσμο στ’ Αρωνιάδικα. Ο άρχοντας των γραμμάτων, ο χαρισματικός δάσκαλος της φιλοσοφίας, της Θεολογίας, ο πρωτομάστορας του λόγου, ο κοσμοπολίτης, ο ξεχωριστός. Και αίφνης γέμισαν οι οθόνες μας με φωτογραφίες του, λόγια αγάπης , αποχαιρετισμούς,τίτλους των βιβλίων του, χωρίς να λείπουν βέβαια και λόγια φαρμακερά απ’ τους αιώνιους αντιπάλους του. Και μια συγκαλυμμένη αδιαφορία απ’ την επίσημη πολιτεία για έναν άνθρωπο που της ήταν ενοχλητικός, αν και δεν τον καταλάβαινε, της θύμιζε όμως πολύ συχνά τι σημαίνει «Πολιτική» κατά τον Αριστοτέλη και πόσο απείχε απ’ αυτήν,αιώνες τώρα η Ελλαδική πραγματικότητα. Για πρώτη φορά τον είδα στη Θεσσαλονίκη το 1982, στα φοιτητικά μ...