Σχεδιάζοντας το όνειρο

Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Και που λες, αδερφέ... Καμιά φορά σκέφτομαι πως, αν πίστευα όλα όσα μου συνέβησαν, δεν θα είχα γίνει ποτέ αυτός που είμαι σήμερα. Και μη γελάς, ξέρω πως δεν έγινα και τίποτα σπουδαίο. Τρομάζω όμως στην ιδέα να είχα πιστέψει πως οι πληγές μου, τα ζόρια μου, ήξεραν περισσότερα για μένα απ' όσα ήξερα εγώ. Γιατί τα τραύματα κάνουν αυτό ακριβώς. Σε πείθουν -χωρίς καλά καλά να το πάρεις χαμπάρι- ότι είναι η ταυτότητά σου. Ότι η ζωή σου τελείωσε εκεί όπου άρχισε να πονά.   Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Όχι μην τύχει και πληγωθώ ξανά, ούτε τα παλιά μου τραύματα. Φοβάμαι μην αρχίσω να τα λατρεύω. Να τα κάνω τον μοναδικό αφηγητή της ζωής μου. Να τα κουβαλάω σαν απόδειξη ότι κάποτε αδικήθηκα. Να βγάλω τον πόνο μου στα λογής λογής καφενεία γυρεύοντας τα ρέστα.  Αυτό φοβάμαι, μην τύχει και χωρίς να το καταλάβω, να συνεχίσω να τους δίνω εξουσία πάνω μου. Πάει τώρα κάμποσος καιρός, εσύ τα ξέρεις, που κατάλαβα κάτι που δεν μου το έμαθε κανένα βιβλίο. Οι άνθρω...

 Βγαίνοντας από την αίθουσα όπου είχα δει την κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας από τον Christopher Nolan, προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν εκείνο που με είχε ενοχλήσει τόσο βαθιά. Δεν ήταν ότι η ταινία δεν ακολουθούσε κατά γράμμα τον Όμηρο. Κάθε δημιουργός δικαιούται να προσεγγίσει ένα κλασικό έργο μέσα από τη δική του ματιά και να το μεταφέρει στη δική του εποχή. Η δυσφορία μου είχε άλλη αιτία. Καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής είχα την επίμονη αίσθηση ότι ο Nolan, ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης, υποτίμησε τον Οδυσσέα. Και, υποτιμώντας τον Οδυσσέα, έχασε ένα ουσιαστικό μέρος από το βάθος του ίδιου του Ομήρου. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο ήρωας δεν παρουσιάζεται αρκετά ένδοξος, δυνατός ή ακατάβλητος. Δεν θα ήθελα άλλωστε έναν Οδυσσέα εξιδανικευμένο, χωρίς αδυναμίες και χωρίς σκοτεινές πλευρές. Ούτε ο ίδιος ο Όμηρος τον παρουσιάζει έτσι. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: η ταινία τού αφαιρεί εκείνο που τον καθιστά μοναδικό στην παγκόσμια λογοτεχνία — το πνευματικό του μέγεθος. Ο Οδυσ...

(Η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση Μάκη Πουνέντη στο Facebook) ______________ Μάκης Πουνέντης  Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ ότι αλλάζει αυτό που με εντυπωσιάζει στους ανθρώπους. Κάποτε με κέρδιζε η αναγνωρισιμότητα.  Η εικόνα.  Οι αριθμοί.  Οι μεγάλες παρέες.  Οι άνθρωποι που όλοι ήθελαν να φωτογραφηθούν μαζί τους. Σήμερα με εντυπωσιάζει κάτι τελείως διαφορετικό. Με εντυπωσιάζει ο άνθρωπος που, όταν τελειώσει η συζήτηση μαζί του, φεύγω πλουσιότερος από όσο ήμουν όταν κάθισα απέναντί του. Δεν έχει σημασία αν είναι διάσημος.  Δεν έχει σημασία αν έχει εκατό ή ένα εκατομμύριο ανθρώπους να τον ακολουθούν. Δεν έχει σημασία καν αν τον γνωρίζει κανείς. Σημασία έχει αν έχει κάτι να αφήσει πίσω του! Τα τελευταία χρόνια, μέσα από τις συνεντεύξεις που έχω την τύχη να κάνω, γνώρισα ανθρώπους από εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Επιστήμονες, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, αθλητές, ανθρώπους της αγοράς, ανθρώπους που βρέθηκαν ξαφνικά στο επίκεντρο της δημοσιότητας και άλλου...

Στη μνήμη του Ιωάννη Μπάκα. 17 Ιουλίου σήμερα… ______ "Κάθε Τρίτη με τον Μόρι" Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Μιτς Άλμπομ με τίτλο "Κάθε Τρίτη με τον Μόρι". Πρώτα μια μικρή αναφορά, μια αναδρομή: Στις 8 Σεπτεμβρίου του 2018 είχα υποστηρίξει το μεταπτυχιακό μου, με σύμβουλο καθηγητή τον συγχωρεμένο Ιωάννη Μπάκα. Διορίζομαι και πηγαίνω στη Ρόδο. Εκεί αγοράζω, στις 26/10/20, το βιβλίο με τον παραπάνω τίτλο.  Έμεινε στις λίστες με τα αδιάβαστα, έως ότου είδα την ομώνυμη θεατρική παράσταση με τον Γρηγόρη Βαλτινό και τον Γιάννη Σαρακατσάνη, στις 29/4/26, στη Θεσσαλονίκη. Το "έπιασα" και πραγματικά, χωρίς να το έχω προγραμματίσει, το τελείωσα σήμερα. Σαν σήμερα πριν από 2 χρόνια, στις 17 Ιουλίου 2024, έφυγε από κοντά μας ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Γιάννης Μπάκας. Είχα γράψει τότε κάποια πράγματα. Σήμερα, στη μνήμη του, παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο: "Ο Μόρι ανασήκωσε το ένα του φρύδι, λες και η απάντηση ήταν προφανής. "Μιτς", αποκρίθηκε "Γιατί να δεχτώ α...

1. Λι Στρόμπελ (Lee Strobel) Η Υπόθεση Ιησούς Χριστός (The Case for Christ) Η προσέγγιση : Δημοσιογραφική έρευνα & πειστήρια. Λίγα λόγια για το βιβλίο:  Ο Λι Στρόμπελ, πρώην δικαστικός συντάκτης της Chicago Tribune και άθεος, ξεκινά μια προσωπική δημοσιογραφική έρευνα με σκοπό να καταρρίψει τη χριστιανική πίστη. Αντιμετωπίζοντας τις πηγές σαν αποδεικτικά στοιχεία σε δικαστήριο, παίρνει συνεντεύξεις από κορυφαίους επιστήμονες και αναλυτές. Το αποτέλεσμα είναι ένα συναρπαστικό, γρήγορο βιβλίο που διαβάζεται σαν αστυνομικό θρίλερ και εστιάζει στην ιστορική αξιοπιστία των Ευαγγελίων και του γεγονότος της Ανάστασης. Γιατί να το διαβάσεις: Ιδανικό για όσους αγαπούν τη λογική επιχειρηματολογία, τις «ανακρίσεις» ειδικών και θέλουν μια ζωντανή, γεμάτη ένταση αφήγηση. 2. Ντέιβιντ Γκίμπσον & Μάικλ ΜακΚίνλεϊ (David Gibson & Michael McKinley) Ο Κώδικας του Ιησού (Finding Jesus / The Jesus Code) Η προσέγγιση: Επιστημονική ανάλυση κειμηλίων & αρχαιολογία. Λίγα λόγια για το βιβλίο:...

https://www.facebook.com/share/p/1CrxMADkRk/ ΝΑ ΑΝΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΦΩΣ Ο Carl Jung έγραψε κάποτε πως «ο μόνος σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι να ανάψει ένα φως μέσα στο σκοτάδι της ύπαρξης». Πόσο παράξενη φράση! Γιατί οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε πιστεύοντας πως σκοπός της ζωής είναι να τα καταφέρουμε. Να σπουδάσουμε. Να δουλέψουμε. Να φτιάξουμε οικογένεια. Να αποκτήσουμε σπίτι. Να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. Να φανούμε χρήσιμοι. Να είμαστε συνεπείς. Να μην απογοητεύσουμε τους ανθρώπους που μας εμπιστεύτηκαν. Και όλα αυτά είναι όμορφα. Όλα αυτά έχουν αξία. Μόνο που υπάρχει ένας κίνδυνος. Να περάσει κανείς ολόκληρη τη ζωή του υπηρετώντας τη ζωή χωρίς να την έχει πραγματικά ζήσει. Να "λειτουργεί" αντί να κατοικεί μέσα στην ύπαρξή του. "Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ..." όπως λέει ο Ελύτης.   Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δεν αποφασίσαμε συνειδητά να μπούμε στον αυτόματο πιλότο. Μπήκαμε γιατί έπρεπε. Υπήρχαν λογαριασμοί. Υπήρχαν παιδιά. Υπήρχαν γονείς που π...