Σχεδιάζοντας το όνειρο

 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΣΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ, ο πιό σύντομος δρόμος, σ. 72-74                 (Φωτογραφία απο το web) "....Δέν καταλαβαίνουμε τί σημαίνει Ἐκκλησία, τί ἀνάλωση μέσα στήν Ἐκκλησία τῆς ἀγάπης. Τί ἔκανε τόν Νικόλαο Καβάσιλα να γράψει γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή ἔτσι ὅπως ἔγραψε καί ὄχι ἀλλιῶς. Ὁ Νικόλαος Καβάσιλας, ὁ Χαμαετός, εἶχε περίοπτη θέση στην κοινωνία τῆς Θεσσαλονίκης. Πῶς κινεῖται, πῶς τρέφεται πνευματικά; Ποῦ βρίσκεται ὁ ἴδιος μιλώντας γιά τήν ἐν Χριστῷ ζωή, ποῦ τοποθετεῖ τὸ «ἐγώ» του;  Εἶναι αὐτός πού μᾶς λέγει: «Εἶσαι στρατηγός, δέν χρειάζεται νά ἐγκαταλείψεις τό στρατό σου· εἶσαι γεωργός, δέν χρειάζεται νά ἐγκαταλείψεις τὸ χωράφι σου· εἶσαι τεχνίτης, δέν χρειάζεται νὰ ἐγκαταλείψεις τὴν τέχνη σου· εἶσαι σοφός, δέν χρειάζεται νά ἐγκαταλείψεις τή σοφία σου· σε προσκαλοῦν σε ἐπίσημα γεύματα, ὀφείλεις να δεχτεῖς τὴν πρόσκληση· τραγουδοῦν καί χορεύουν γύρω σου, τραγούδα καί χόρεψε κι ἐσύ· συζητοῦν, συζήτησε· ἀστειεύονται, ἀστειεύσου· πενθοῦν, ...

 Άλλωστε τι είναι μια ανθρώπινη σχέση; Δυο χέρια σφιχταγκαλιασμένα που μαζί καθημερινά αντιμετωπίζουν τον θάνατο...  π. Λίβυος

Πω πω… τι βιβλιάρα ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι. Είναι από εκείνα τα λογοτεχνικά βιβλία που όσο τα διαβάζεις τόσο περισσότερο ανακαλύπτεις αλήθειες για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος ψυχισμός. Στον Ηλίθιο υπάρχει μια ιδέα που πάντα με σταματά να σκεφτώ. Η φράση που αποδίδεται στον Ντοστογιέφσκι, ότι «δύο έξυπνοι άνθρωποι δεν μπορούν να ερωτευτούν, ο ένας από τους δύο πρέπει να είναι ηλίθιος». Οχι, δεν εξυμνεί την ανοησία. Περιγράφει ένα ψυχικό παράδοξο. Στην ψυχοθεραπεία βλέπουμε συχνά ότι όσο περισσότερο κάποιος προσπαθεί να προστατευτεί από τον πόνο, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αγαπήσει. Ο εγκέφαλος γίνεται ένας ακούραστος αναλυτής..διαβάζει σημάδια, υπολογίζει πιθανότητες, ψάχνει κρυφές προθέσεις, προβλέπει την εγκατάλειψη πριν ακόμη υπάρξει. Όλα αυτά μοιάζουν με εξυπνάδα, ενώ πολλές φορές είναι άμυνες. Ο έρωτας απαιτεί κάτι που καμία άμυνα δεν μπορεί να προσφέρει, την αποδοχή της αβεβαιότητας. Να μην ξέρεις αν θα μείνουν μαζί σας τα πράγματα και παρ’ όλα αυτά να επιλέγεις να ε...

 "..Τό θρησκευτικό καθῆκον ἔχει ἀφανίσει κάθε σημάδι γιορτῆς ἀπό τή ζωή, ἐγκαταλείποντας τίς ἐπετείους σε διεκπεραίωση βασανιστική. Πολλές φορές, ἀκόμα καί σήμερα, οἱ τυπολάτρες τῆς θρησκείας ἄνθρωποι δίνουν τήν ἐντύπωση, ὅτι ἀναγκαστικά ζοῦνε σ' αὐτήν τή βασανιστική καί μισητή ζωή μέχρι -ἐπιτέλους- ο Θεός νά τούς ἀπαλλάξει. Ἡ ζωή φαντάζει ὡς βάρος, ὡς μαρτύριο, ὡς φορτίο καταθλιπτικό. «Μή» καί «δέν» διαφεντεύουν τήν ὕπαρξη, ὀρθώνοντας ἀπαγορευτικές ταμπέλες σε κάθε ἀπόλαυση, σέ κάθε χαρά..." π. Βασίλειος Χριστοδούλου, "και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα, ο κινηματογράφος της απουσίας του Θεού σε θεολογική παρακολούθηση", σελ. 57

Απ’ την ώρα που γεννήθηκα είμαι χρεωμένος στην αγωνία. † Νίκος Καρούζος Νίκος Καρούζος: Αθάνατος θνητός. Θνητός αθάνατος. Ο ποιητής είναι από το πρωί ως το βράδυ μέσα στο πρόβλημα της ποίησης. Και εγώ είμαι έτσι. Από το πρωί ως το βράδυ. Αυτό, θα το λυτρώσει μοναχά ο θάνατος. Το άτομο -μετά λύπης μου- απέρχεται. Λυπάμαι πάρα πολύ. Και λυπάμαι για τον εαυτό μου, δηλαδή. Αλλά, το άτομο απέρχεται. Δε βαριέσαι. Δεν είναι τόσο σπουδαίο, από τη μεριά του φόβου. Ο φόβος είναι κάτι πολύ χαμηλό. Δεν είναι πνευματικό βίωμα, είναι ζωώδικο. Το έχουμε μέσα από τα συσσωρευμένα περιβάλλοντα της προϊστορίας. Είναι προϊόν της αγριότητος του περιβάλλοντος. Δεν εντάσσομαι, δεν ενσωματώνομαι, δεν ανήκω σε λογοτεχνικές εταιρείες, δεν επωμίζομαι τίποτε. Θέλω να είμαι μόνος μου και να έχω απεριόριστα την υπαρξιακή μου ευθύνη. Δεν εκτίμησα ποτέ την ιερόδουλη γραμματική και τα νοσήλια του συντακτικού· δεν είμαι εγώ βέβαια που πρέπει να τα πληρώσω. Κάθε βιβλίο που δημιουργώ, γκρεμίζομαι και περισσότερο. Σαν σω...

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας είναι, ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι για να είμαστε χαρούμενοι πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας.  Να βρούμε το τραύμα, να εξηγήσουμε το παρελθόν, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή, να γίνουμε επιτέλους «η καλύτερη εκδοχή μας». Μόνο που έτσι μπορεί να περάσει μια ολάκερη ζωή κι εμείς να ψάχνουμε ακόμη.  Ο ψευδής εαυτός δεν είναι ένα ρούχο που βγάζεις. Είναι σχεδόν σιαμαίος. Έζησε μαζί σου χρόνια, σε προστάτεψε, σε έκρυψε, έμαθε να μιλά με τη φωνή σου. Και δεν ξέρω αν ποτέ μπορούμε να πούμε: «Τελείωσα μαζί του». Στα 51 μου χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο κάτι άλλο: Ίσως δεν χρειάζεται να ξεριζώσεις πρώτα όλο το σκοτάδι μέσα σου για να δεις το Φως. Ισως χρειάζεται να φυτέψεις κάτι όμορφο έξω από εσένα. Να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, να υπηρετήσεις ένα έργο, να αφοσιωθείς σε κάτι που αξίζει, να δημιουργήσεις, να προσφερθείς, να στραφείς προς τον Θεό.  Ο άνθρωπος δεν ωριμάζει μόνο όταν καταλαβαίνει ποιος είναι. Ωριμάζει όταν παύε...