Σχεδιάζοντας το όνειρο

 «Νομίζουμε πως τα φύλλα γεννήθηκαν για να πέφτουν. Και δεν ρωτάμε: -Φύλλο αέρας σε έριξε; Ξεράθηκες -και έπεσες; Δεν σε ήθελε το δέντρο -και σε έδιωξε; Δεν άντεχες τα άλλα φύλλα γύρω σου -και έφυγες εσύ μόνο σου; Δεν είχες φως -γιατί δεν σε έφτανε το φως εκεί που ήσουν; Δεν είχες νερό -επειδή σε κλαδί αδύναμο έζησες; Μήπως ήσουν πολύ μικρό -γι' αυτό το δέντρο; Ή πολύ μεγάλο ίσως -αφύσικο για φύλλο κανονικού δέντρου. Είσαι φυλλοβόλου καταγωγής; Ή αειθαλούς; Τόσες ερωτήσεις.. Που δεν τις κάναμε. Κανείς δεν ρώτησε το φύλλο του δέντρου -γιατί έπεσε..» Τσιμάρας Τζανάτος __________ «Δεν χρειάζεται να πέσεις από ψηλά για να διαλυθείς. Οι περισσότεροι που ξέρω, έπεσαν από το ύψος τους. Και έγιναν κομμάτια..» Τσιμάρας Τζανάτος _____________ «Τις πιο δυνατές λέξεις, τις άκουσα από ανθρώπους που ήταν αθόρυβοι.. Δεν φτάνει η ακοή για να ακούσεις..» Τσιμάρας Τζανάτος _________________ «Να ακούς. Μιλάνε οι άνθρωποι. Με κινήσεις, με σιωπές, με λόγια. Λένε -το αφόρητο που φέρουν. Το πόσο σιώπησαν...

Π. Λίβυος: Σήμερα διάβαζα μέσα στα άλλα συνεντεύξεις. Μου αρέσουν πολύ οι συνεντεύξεις ως αναγνωστικό είδος.Μπορεί να διαβάζω ώρες.Έπεσα πάνω σε μια καταπληκτική της μεγάλης Σαρλότ Ράμπλινγκ που είχε δώσει στον Θ. Λάλα και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας, αυτό:  Δεν σας προβληματίζει η πιθανότητα της λάθος επιλογής; «Και βέβαια. Αλλά δεν μπορώ να μην κάνω τίποτε στη ζωή μου για να μην κάνω και λάθη... Προτιμώ τα λάθη από την ακινησία. Όποιος δεν θέλει να κάνει λάθη κάθεται όλη την ημέρα ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι. Δεν μπορώ την ακινησία. Η διάθεσή μου να κινηθώ είναι τόσο μεγάλη που ξεπερνάει τον φόβο του λάθους. Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι στα λάθη περιέχεται το ταλέντο για ζωή».

 Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕΣ Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Έρχεται μια στιγμή στη ζωή όλων μας που ο εξωτερικός κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να σωπαίνει. Μπορεί να συμβεί ένα βράδυ στις τρεις το πρωί, σε μια μοναχική διαδρομή με το αυτοκίνητο, μπροστά σε μια σκηνή μιας ταινίας που, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, μας κάνει να δακρύσουμε. Μπορεί να είναι ένα πρόσωπο στον δρόμο που κάτι ανακινεί μέσα μας, μια μουσική που ανοίγει μια πόρτα που νομίζαμε πως είχαμε κλείσει ή ένα όνειρο που επιμένει να επιστρέφει. Και τότε κάτι εμφανίζεται. Όχι ακριβώς σαν σκέψη ούτε σαν ανάμνηση. Περισσότερο σαν παρουσία. Σαν κάτι που ήταν από πάντα εκεί και περίμενε να ησυχάσει ο θόρυβος για να μπορέσουμε επιτέλους να το ακούσουμε. Ο Jung γνώριζε καλά αυτή την εμπειρία. Αναφερόμενος στα χρόνια της βαθιάς καταβύθισής του στον εσωτερικό του κόσμο, έγραψε πως ήταν τα σημαντικότερα χρόνια της ζωής του, γιατί τότε αποφασίστηκαν όλα τα ουσιώδη. Και πρόσθετε κάτι ακόμη πιο απαιτητικό: οι εικόνες του ασυνειδήτου μάς επιφορτίζο...

Επιλογές από διάφορα χθεσινά διαβάσματα: "Η ζωή έχει την τάση να αλλάζει πρόσωπο, ακόμη κι όταν εμείς δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε. Αυτό που μας κρατά δεν είναι η ελπίδα ότι η ζωή θα γίνει κάποτε μόνιμα εύκολη. Είναι η βεβαιότητα ότι καμία εποχή της ζωής δεν κρατά για πάντα. Αν σήμερα πονάς, μη βιαστείς να πιστέψεις ότι έτσι θα είναι πάντα." "Αρκεί να μη φοβηθείς, να πάρεις το ρίσκο και να βουτήξεις στα βαθιά, τα σκοτεινά και επικίνδυνα, νερά. Αρκεί να γνωρίζεις πώς να κρατάς την αναπνοή σου στο μακροβούτι, για να φτάσεις και να ζήσεις κάποτε στον πιο τροπικό, στον πιο εξωτικό και ελεύθερο, βυθό." "Τελικά μου 'μεινε αυτή η συνήθεια να κοιτάζω αλλού, έτσι σώθηκα από πολλές καταστροφές"

  (Ναός Αγ. Αποστόλων, στην Ολύμπου, Θεσσαλονίκη) _______ "Μια φορά αν αγαπήσεις μετά δεν καταδέχεσαι την πραγματικότητα." Τσιμάρας Τζανάτος (από την ποιητική συλλογή «[αγνώστου] η βία του βίου», Κάπα Εκδοτική ___________ Και τον συμβιβασμό, θα έλεγα... Δεν χωράω σε εκπτώσεις ούτε σε δεύτερες σκέψεις, γιατί ό,τι δεν (με) καίει, απλά με αφήνει παγωμένο. Ψάχνω βλέμματα που δεν φοβούνται το βάθος και ψυχές ατόφιες που με κοιτάζουν στα μάτια χωρίς φίλτρα. Στο τέλος της μέρας, μετράω μόνο τις στιγμές που μας άφησαν χωρίς ανάσα και μας θύμισαν τι σημαίνει να ζεις αληθινά. Κ.Ν 28/8/26

"Αν αυτό που κάνεις κομίζει αλήθεια διαπερνάει και τις πιο δύσκολες καρδιές" Χρυσόστομος Σταμούλης, mind the gap, σελ. 210