Σχεδιάζοντας το όνειρο

 Μνήμη Τάσου Λειβαδίτη  "Ἕνα περίεργο ἐπεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στὶς ἐφημερίδες, ἕνας ἄντρας πῆγε σ᾿ ἕνα ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ «σπίτια», πῆρε μιὰ γυναῖκα, μὰ μόλις μπαίνουν στὸ δωμάτιο, ἀντὶ νὰ γδυθεῖ καὶ νὰ ἐπαναλάβει τὴν αἰώνια κίνηση, γονάτισε μπροστά της, λέει, καὶ τῆς ζητοῦσε νὰ τὸν ἀφήσει νὰ κλάψει στὰ πόδια της.  Ἐκείνη βάζει τὶς φωνές, «ἐδῶ ἔρχονται γιὰ ἄλλα πράγματα», οἱ ἄλλοι ἀπ᾿ ἔξω δώστου χτυπήματα στὴν πόρτα. Μὲ τὰ πολλὰ ἄνοιξαν καὶ τὸν διώξανε μὲ τὶς κλωτσιὲς — ἀκοῦς ἐκεῖ διαστροφὴ νὰ θέλει, νὰ κλάψει μπρός σε μιὰ γυναῖκα. Ἐκεῖνος ἔστριψε τὴ γωνία καὶ χάθηκε καταντροπιασμένος. Κανεὶς δὲν τὸν ξανάδε πιά. Καὶ μόνο ἐκείνη ἡ γυναῖκα, θὰ ᾿ρθεῖ ἡ ἀναπότρεπτη ὥρα μιὰ νύχτα, ποὺ θὰ νοιώσει τὸν τρόμο ξαφνικά, πῶς στέρησε τὸν ἑαυτὸ της ἀπ᾿ τὴν πιὸ βαθιά, τὴν πιὸ μεγάλη ἐρωτικὴ πράξη μὴν ἀφήνοντας ἕναν ἄντρα νὰ κλάψει στὰ πόδια της." Τάσος Λειβαδίτης (1922- 30 Οκτωβρίου 1988)

Η Ιστορία έχει τα ίδια παθήματα με τη Θεολογία. Παναγιώτης Ασημακοπουλος https://www.facebook.com/share/p/1Co9u8PB8D/ Ο Χ δεν έχει μια άποψη, ένσταση, ερώτηση, που μπορεί να συζητήσει, αλλά μια αναντίρρητη γνωμάτευση - θέσφατο, επειδή το διάβασε στην Ελεύθερη Ώρα ή στον Ριζοσπάστη, επειδή τού το είπε ο ταξιτζής το πρωί ή επειδή είναι ο ίδιος ταξιτζής και -εννοείται ότι- ξέρει, επειδή τού το είπε ο θρησκευτικός ή ιδεολογικοπολιτικός γέροντας ή ο ίδιος είναι ο wannabe θρησκευτικός ή ιδεολογικοπολιτικός γέροντας! Στο ...επίμαχο θέμα για το Όχι του Μεταξά γράφει ο καθηγητής Γ. Μαυρογορδάτος και δίπλα υπάρχει η απάντηση της ΤΝ, αν ο Μαυρογορδάτος μπορεί να καταταχθεί στους δεξιούς ιστορικούς. Βέβαια, αν διαφωνεί ο ιδεολογικοπολιτικός ινστρούκτορας, να πάει να χαθεί ο Μαυρογορδάτος και όλοι οι άσχετοι επιστήμονες Ιστορικοί...

                      πίνακας του καλλιτέχνη        (στον οποίο είναι αφιερωμένο το κείμενο)                                               Γιώργου Χατζηαγόρου.                                 Τίτλος έργου:                            Ειλικρίνεια                  (Λάδι σε χαρτί, 30×40) _______________ Στο Γιώργο   Στην αναμόχλευση των οριζόντων,      περιμένοντας         τον μεγάλο Μουγκό  κραυγάζοντας στα μέσα και στα έξω μας:                        ΤΟ ΑΝΕΙΠΩΤΟ  εκεί κάπου, κάτι καλλιεργ...

Δεν θα σου πούμε τα αφυδατωμένα ζήτω, που ίσως θα ‘θελες να ακούσεις. Γράψαμε ποίηση επάνω στο λεηλατημένο σου κορμί, το καταλαβωμένο, που στάζει αίμα.  Τα τελευταία σου σάβανα, τα φύλαξες νωπά, να μας σκεπάζουν ζωντανούς, ανήμερους, σωριασμένους στο έλεος του Όχι ενός Οκτώβρη σου. Οι σημαίες των εθνικών σου επετείων, κυματίζουν με σταυρό όρθιο, θεό αλύγιστο · εικονίσματα αδούλωτα, χωρίς κορνίζες, δίχως κάδρα και τζάμια, με ψεγάδια και λάθη. «Ελεγείες της οξώπετρας». Κάτσε εσύ ενεός και θαύμασε «την ερημιά και το μεγαλείο τους», θεατή-πατριώτη του ανέφικτου, της άψυχης περπατησιάς, του μαυσωλείου του πάθους. Ερμητικά κλειστές οι πόρτες που χτυπάς· Πατρίδα μου,  «Ελλάδα μάγισσα παρθένα και τροτέζα μου» που σέρνεσαι στα χώματα, ιερόδουλη και παναγία, γονατίζω και ευλαβικά φιλώ την υστερία σου, και σε παρακαλώ, για λίγη περηφάνια, για ένα πουκάμισο πικρό και αδειανό, για λίγη πίστη ακόμα. Χαριτίνη Ξύδη 

  Πόπη Συνοδινού  "...Ο έρωτας είναι ένα είδος απείθαρχης εκπαίδευσης..... Μέσα σε αυτήν την άναρχη ερωτική περίπτυξη ο νους μου ανοίγει και δέχεται φως... Μικρό μου πλάσμα άνθρωπε. Είσαι για θαύματα γεννημένος..... ....Να πεινάς για αγάπη και να λιώνεις σε άπειρα κομμάτια και σπασμούς. Αυτό το χάος εξουδετερώνει για λίγο τον θάνατο.... ....Άραγε αυτοί οι νεκροί έζησαν όπως τους άξιζε, έζησαν την αφή και την γεύση;..."  Σταχυολόγησα από το παρακάτω ποίημα της  Πόπης Συνοδινού:  Τρώω αργά το πρόσωπο σου, είμαι ξανά στο πεινασμένο δωμάτιο, με κοιτάζεις με τα μάτια απλωμένα σε κομμάτια. Οι ίριδες των ματιών σου μου θυμίζουν Ανατολή, τα χέρια σου με εκπαιδεύουν στην πείνα, πως να πεινάει κανείς για την αφή. Πως να κοιτάζει κάποιος ξένα μάτια και να νιώθει στιγμές στιγμές πως είναι δικά του. Ο έρωτας είναι ένα είδος απείθαρχης εκπαίδευσης. Ένα λιοντάρι μπαίνει στο δωμάτιο, με κόβει σαν ξυράφι η ματιά του. Μου μιλάει, (είσαι πολύ δυνατή πρέπει να το θυμηθείς πάλι). Λέ...

"Δεν σου εμπνέουν συγκίνηση και αγάπη άνθρωποι που δεν ράγισαν ποτέ και που στη φάτσα τους δεν έγραψε κανένα ζόρι" Διονύσης Χαριτόπουλος, ο άνεμος κουβάρι, σ.71