Σχεδιάζοντας το όνειρο

Σήμερα βρέθηκα ξανά στον δρόμο, σε ένα από εκείνα τα ταξίδια που, εκτός από χιλιόμετρα, καταπίνουν και δημιουργούν και σκέψεις. Στη διαδρομή μίλησα στο τηλέφωνο με μια πολύ καλή φίλη από τη Ρόδο, τη Ρένα. Θυμήθηκε τα περσινά της γενέθλια, όπου ήτανε μαζί με την κοινή μας φίλη την Κατερίνα, την Κατερίνα η οποία φέτος (μας) λείπει, έφυγε αλλά τη νιώθουμε παρούσα. Μας δίνει κίνητρο. Ταξίδι και αναμνήσεις· άνθρωποι που γνώρισες και ανθρώπους που γνωρίζεις. Οι καταστάσεις που σε μαθαίνουν να ζεις τη στιγμή.  Γιατί συνηθως "Μήπως αυτό, μήπως εκείνο..." "κι αν έκανα αυτό κι αν έκανα εκείνο..." Μήπως, μήπως... κι αν... κι αν...  Ένας ατελείωτος δισταγμός που μας στερεί τη χαρά της ζωής.  "...ρίχνουμε θάνατο στὴ σωτηρία μας ἐκ τῶν ἐνδεχομένων.." (Δημουλά)  Εκ των ενδεχομένων...γαμωτο  Δεν έχουμε προβλήματα; Προφανώς και έχουμε. Όμως προχωράμε..  Φτάνεις στον προορισμό  Η παρέα. Οι άνθρωποι εκείνοι με τους οποίους μπορείς να είσαι ο απόλυτα αληθινός εαυτός σου, ...

Από την ανάρτηση στο Facebook: https://www.facebook.com/share/p/1Hhm76UtJX/ Η τελειότητα, μου προκαλεί αποστροφή... Όλες αυτές οι γυναίκες και οι άντρες, που αναζητούν την τελειότητα στα στερεότυπα που δημιούργησε η κοινωνία, με κάνουν να θέλω να ξεράσω. Καταραμένα ομοιώματα από σάρκα, χωρίς προσωπικότητα ή αγάπη για τον εαυτό τους. Ίδια ρούχα, ίδια μουσική, ίδιες εκφράσεις, ίδιο φαγητό, ίδιο σεξ, ίδια αυτοκίνητα, ίδιες ζωές. Και στο τέλος; Ίδιες, μαζικές αυτοκτονίες εγκεφάλου. Γιατί, το να ζεις μηχανικά είναι -χωρίς αμφιβολία- αυτοκτονία. Όταν όλοι είναι ίδιοι, όλοι είναι ένα τίποτα. Η τελειότητα είναι σαν ένα μικρό πουλί σε ένα κλουβί που ζει, τρώει, αφοδεύει και πεθαίνει, με μοναδικό σκοπό να το θαυμάζουν. Θέλω να ζήσω ελεύθερος... Παγωμένος, πεινασμένος, αλλά ελεύθερος... (Charles Bukowski )

ο Βρετανός μετεωρολόγος Σμήναρχος Τζέιμς Σταγκ              Ο Άλαν Τούρινγκ, μαθηματικός  Είδα την ταινία, ταινιάρα δηλαδή, το «72 ώρες προθεσμία» (Pressure). Όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την προετοιμασία της Απόβασης στη Νορμανδία, εκείνη την ημέρα που έμεινε στην ιστορία ως D-Day. Στο επίκεντρο, ο Βρετανός μετεωρολόγος Σμήναρχος Τζέιμς Σταγκ, που καλείται να παίξει “κορώνα-γράμματα” το μέλλον του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προβλέποντας αν ο καιρός θα επιτρέψει την επιχείρηση. Σκέφτομαι, λοιπόν, πόσο συχνά κυνηγάμε τις βεβαιότητες στη ζωή μας, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι ποτέ δεδομένες. Ζητάμε το σίγουρο, αλλά καταλήγουμε να κουβαλάμε τις αμφιβολίες που δεδομένα θα έχεις. Γιατί είμαστε άνθρωποι, όχι υπολογιστές. Δεν υπάρχουν ροζ συννεφάκια. Θα έρθεις αντιμέτωπος με τεράστιες εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, και εκεί είναι που όλα δοκιμάζονται. Υπάρχει ένας διάλογος στην ταινία: — «Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ». — «Για αυτό είμαι σί...

  «Ματωμένες παρτιτούρες» Όταν οι νέοι παίρνουν τον λόγο και τοποθετούνται με τόλμη, με έξυπνο τρόπο, ξεκάθαρα, θίγοντας διάφορα θέματα χωρίς να τα εκμεταλλεύονται. Απλά και μόνο γιατί τους άγγιξαν και δεν θέλουν να μείνουν χωρίς φωνή. Ο Ραφαήλ από το αγαπημένο μας Μουσικό Σχολείο Ρόδου –το περίφημο ΜΣΡ!– μας άγγιξε βαθιά με τη δημιουργία του. Ο Αθηναγόρας με την ερμηνεία του. Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη μίλησε για την ενδοοικογενειακή βία, για τα λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξεις, για το τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Μίλησε για την αλαζονεία του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;” και “θα κάνεις αυτό που σου λέω”. Για εκείνον τον κόσμο που υποτιμά το πάθος και τη δημιουργία, υποκλινόμενος μόνο στο χρήμα.  Κι όταν κάποιος επιλέγει να εξαφανιστεί για να γίνει τα πάντα, αφήνει πίσω του ακόμα και τα απαραίτητα, αρκεί να βρει εκείνο το «ποθούμενο» που τον κρατάει ζωντανό. Ένα τεράστιο «μπράβο» στον Ραφαήλ και τον Αθηναγόρα για τη φωνή τους, στις οικογένειές το...

Εχθές παρακολούθησα την ταινία «Ο Ξένος», βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Αλμπέρ Καμί. Είχα ακούσει πολλά για τον συγκεκριμένο συγγραφέα, ειδικά για το πώς έβλεπε και θαύμαζε  τον Ντοστογιέφσκι.  Θα την περιέγραφα με δυο λέξεις; “βαριά” και ιδιαίτερη. Δεν είναι το είδος της ταινίας που βάζεις για να χαλαρώσεις. Θέλει καθαρό μυαλό, όρεξη και σίγουρα όχι κούραση. Εκεί που η ταινία «χτύπησε κόκκινο», για εμένα, είναι στον διάλογο του πρωταγωνιστή με έναν ιερέα. Σε μια στιγμή έντασης, ο ιερέας τον ρωτάει για την “άλλη ζωή” (τη μεταθανάτια), και ο πρωταγωνιστής ξεσπάει φωνάζοντας: “Μια ζωή όπου θα μπορούσα να θυμάμαι αυτήν εδώ!”* Αυτό το “κλείδωσα”. “Μια ζωή όπου θα μπορούσα να θυμάμαι αυτήν εδώ”! Τι ατάκα, ε; Πόσο βάθος κρύβεται πίσω από αυτό το ξέσπασμα; Μήπως τελικά το νόημα δεν είναι να ψάχνουμε κάτι απόκοσμο, αλλά να ζήσουμε τη ζωή μας εδώ και τώρα τόσο δυνατά, ώστε να αξίζει να τη θυμόμαστε για πάντα; Ας κάνουμε, λοιπόν, τη ζωή μας τόσο μοναδική, που κάθε στιγμή της να αξίζε...

(Κείμενο και εικόνα από την ανάρτηση στο facebook) https://www.facebook.com/share/p/1bpwErbZph/  «Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» Του Μάνου Λαμπράκη  Κάθε μεγάλη ευαγγελική περικοπή αποκαλύπτει μία κρυμμένη ασθένεια του ανθρώπου. Όχι ένα ηθικό παράπτωμα, όχι μία εξωτερική συμπεριφορά, αλλά έναν τρόπο κατοίκησης του κόσμου.  Η αυριανή περικοπή δεν αφορά πρωτίστως το χρήμα, την εργασία ή την καθημερινή φροντίδα.  Αφορά κάτι βαθύτερο.  Αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος σχετίζεται με το μέλλον.  Αφορά τη μυστική του σχέση με τον φόβο.  Αφορά την αθέατη πεποίθηση ότι βρίσκεται μόνος μέσα στον κόσμο και ότι η ύπαρξή του εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική του ικανότητα να προβλέπει, να αποθηκεύει, να ελέγχει, να προφυλάσσεται.  Γι’ αυτό ο Χριστός δεν ξεκινά από τα χέρια του ανθρώπου αλλά από τα μάτια του. Δεν ξεκινά από την οικονομία του βίου αλλά από την οικονομία του βλέμματος.  «Ὁ λύχνος τοῦ σώματος ἐστὶν ὁ ὀφθαλμός». Στην πατερικ...