Σχεδιάζοντας το όνειρο

Γρήγορες σκέψεις για την αυριανή σχολική εκδήλωση καθώς και τη μεθαυριανή εθνική και θρησκευτική γιορτή.  ________ Κρίνος, εμφύλιος, αφορισμοί, «εθνικοί μύθοι», κρυφά σχολειά που «δεν υπήρχαν»… Κάθε χρόνο το ίδιο έργο. Σαν χαλασμένος δίσκος. Και την ίδια ώρα, οι ίδιοι οι αγωνιστές φωνάζουν μέσα από τα γραπτά τους — όχι θεωρίες, όχι πανεπιστημιακές κατασκευές, αλλά αίμα, ιδρώτας και πίστη. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν έκανε διάλεξη. Πολέμησε. Α, κ άφησε κείμενα  Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης δεν έγραφε άρθρα. Ρισκάριζε τα πάντα. Κ έριχνε "μπινελίκια” Παπαφλέσσας? Μια από τα ίδια.  Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης δεν έκανε αναλύσεις «ουδέτερες». Έδωσε ψυχή. Και μέσα σε όλα αυτά, κάποιοι ακόμα ενοχλούνται. Όχι από τα λάθη — αυτά υπήρχαν, και μεγάλα. Αλλά από το ότι υπήρχε πίστη. Από το ότι κάποιοι δεν λογάριασαν «συσχετισμούς» και «ιστορικές συνθήκες», αλλά είπαν ένα απλό, επικίνδυνο: φτάνει πια. Γιατί δεν έγινε με παρθενογένεση. Δεν ξύπνησαν ένα πρωί «έθνος». Ήταν αιώνες σκλαβιάς, ταπείνωση...