Για τον Μιχάλη Γκανά, της Χαριτίνης Ξύδη
Θα τον αγαπούσα το ίδιο ακόμη κι αν είχε γεννηθεί χίλια χρόνια, πριν, ή μετά, από εμένα. Αμέτρητες φορές, περπάτησα μέσα στα ποιήματά του, αμέτρητες φορές τον τραγούδησα, αμέτρητες με βρήκα στα στοιχειά του κόσμου του, που έπλασε και μας παρέδωσε απλόχερα και με ζεστή καρδιά. Κόσμος ρετρό, χτισμένος στις παρυφές κάποιου, απάτητου ακόμη, νυμφώνος. Κόσμος μονάκριβος, από όνειρα και θαύματα, από αισθήματα ανεκτίμητα, άσπιλα γιασεμιά, ορμητικά ποτάμια και θάλασσες που ποντίζουν τιτανικούς, σπουδαία πάθη και λάθη ομολογημένα, καθώς και, από τον σκληρό και περήφανο ήχο του τοπίου της ηπειρωτικής γης. Την απόλυτη γεφύρωση, την περιούσια ένωση, της προηγούμενης μέγιστης αντίφασης, σηματοδοτεί, για μένα, η ποίηση του Μιχάλη Γκανά. Επέλεξα την παρούσα φωτογραφία του Σπύρου Στάβερη, επειδή μου θυμίζει την ιερή στάση μιας αέναης προσευχής. Ο Μιχάλης Γκανάς, ήταν εκείνος που μίλησε καλύτερα, από κάθε άλλο ποιητή της γενιάς του, για τους ανθρώπους που χτυπήθηκαν κατάστηθα από το βέλος μια...