Αναρτήσεις

"...Ο έρωτας είναι ένα είδος απείθαρχης εκπαίδευσης..", Πόπη Συνοδινού

  Πόπη Συνοδινού  "...Ο έρωτας είναι ένα είδος απείθαρχης εκπαίδευσης..... Μέσα σε αυτήν την άναρχη ερωτική περίπτυξη ο νους μου ανοίγει και δέχεται φως... Μικρό μου πλάσμα άνθρωπε. Είσαι για θαύματα γεννημένος..... ....Να πεινάς για αγάπη και να λιώνεις σε άπειρα κομμάτια και σπασμούς. Αυτό το χάος εξουδετερώνει για λίγο τον θάνατο.... ....Άραγε αυτοί οι νεκροί έζησαν όπως τους άξιζε, έζησαν την αφή και την γεύση;..."  Σταχυολόγησα από το παρακάτω ποίημα της  Πόπης Συνοδινού:  Τρώω αργά το πρόσωπο σου, είμαι ξανά στο πεινασμένο δωμάτιο, με κοιτάζεις με τα μάτια απλωμένα σε κομμάτια. Οι ίριδες των ματιών σου μου θυμίζουν Ανατολή, τα χέρια σου με εκπαιδεύουν στην πείνα, πως να πεινάει κανείς για την αφή. Πως να κοιτάζει κάποιος ξένα μάτια και να νιώθει στιγμές στιγμές πως είναι δικά του. Ο έρωτας είναι ένα είδος απείθαρχης εκπαίδευσης. Ένα λιοντάρι μπαίνει στο δωμάτιο, με κόβει σαν ξυράφι η ματιά του. Μου μιλάει, (είσαι πολύ δυνατή πρέπει να το θυμηθείς πάλι). Λέ...

Δεν σου εμπνέουν συγκίνηση και αγάπη άνθρωποι που....,Διονύσης Χαριτόπουλος

"Δεν σου εμπνέουν συγκίνηση και αγάπη άνθρωποι που δεν ράγισαν ποτέ και που στη φάτσα τους δεν έγραψε κανένα ζόρι" Διονύσης Χαριτόπουλος, ο άνεμος κουβάρι, σ.71

Γι αυτό όρμα στο σήμερα και κάντο αποκαΐδια, Χ.Κ

Δαπάνησα πολύτιμο χρόνο μέχρι να καταφέρω εστω μερικώς, να αληθεύσει η ζωή μου συντονίζοντας το μέσα με το έξω μου. Όταν κοιτάζω πίσω τρομάζω. Δε με καλύπτει το επιχείρημα πως έκανα αυτό που μπορούσα σε κάθε φάση. Δύσκολα συγχωρούμε στους εαυτούς μας την απώλεια χρόνου. Ο χρόνος είναι μέγεθος που δεν επιστρέφει. Γι αυτό όρμα στο σήμερα και κάντο αποκαΐδια. Αναπαύσου στα πούπουλα του αυθεντικού σου εαυτού και όχι στα σανίδια του φοβισμένου κομπάρσου της ζωής. (Χ.Κ)

Ζωή, π. Λίβυος

 "Ένα καλημέρα με χαμόγελο μια καληνύχτα με αγκαλιά, ένα μπράβο κι’ να σ' αγαπώ γι αυτό που είσαι, θέλει η ζωή να ανθίσει…" Xaralampos Libyos Papadopoulos

Οδυσσέας Ελύτης, Νόμπελ, απόσπασμα ομιλίας του

Σαν σήμερα, 18 Οκτωβρίου 1979 ανακοινώνεται από τη Σουηδική Ακαδημία η απονομή του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. "Είμαστε οι μόνοι σε όλη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό ”ουρανό” και τη θάλασσα ”θάλασσα”, όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν 2.500 χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνο ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας.  Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος σε 50 τετραγωνικά, παλεύοντας με τη γλώσσα. Στο βάθος αυτό είναι η ποίηση: μια συνεχής πάλη με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική, που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου. Ταπεινά εργάστηκα σε όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα, πριν από τη σημερινή, ήταν να ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δ...

«Τι σημαίνει θρίαμβος»,Ralph Waldo Emerson

 «Τι σημαίνει θρίαμβος» "Να γελάς πολύ και συχνά. Να αξίζεις τον σεβασμό των ευφυών ανθρώπων και την αγάπη των παιδιών. Να κερδίζεις την επιδοκιμασία των τίμιων κριτών και να υπομένεις την προδοσία των ψεύτικων φίλων· Να εκτιμάς την ομορφιά, να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους. Να δίνεσαι στους άλλους. Να αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο απ΄όσο τον βρήκες: Μ΄ένα υγιές παιδί, μ΄έναν κήπο ή με μια καλύτερη κοινωνία. Να έχεις παίξει και γελάσει με ενθουσιασμό και να έχεις τραγουδήσει με πάθος. Να ξέρεις ότι κάποια ζωή ανάσανε καλύτερα επειδή έζησες εσύ. Αυτό σημαίνει θρίαμβος." Ralph Waldo Emerson, από το βιβλίο του Πέρσυ Άλλαν:  "το «Σκάφανδρο του Αισιόδοξου"

Εζήτησα να ξυπνήσω ψυχές, Μίλτου Κουμανταρέα

Μίλτος Κουντουράς..... "Εζήτησα να ξυπνήσω ψυχές ικανές να καθορίσουν μονάχες τους αύριο την τύχη τους κι όχι νευρόσπαστα που να κινούνται σήμερα με τη θέληση του πρώτου τυχαίου δασκάλου τους κι αύριο με του άλλου οποιουδήποτε κυρίου τους. Δεν έδωκα καλούπια σε καμιά περιοχή της ζωής και της σκέψης τους, καλούπια που αλλάζουν επιφανειακά μονάχα κ’ εξωτερικά τη ζωή, μα που αφήνουν αποκοιμισμένη και στείρα την ψυχή τους. Όπου έβλεπα την ελεύθερη σκέψη τη σεβάστηκα και την αγάπησα, οσοδήποτε τολμηρή κι αν ήταν, και περιφρόνησα με αγανάκτηση το μυαλό το σκλαβωμένο μέσα στα δεσμά της πρόληψης και της υποκρισίας. Οι ταπεινοί γύρω μας μας έριξαν λόγια βλεδυρά και μας εμίσησαν – αλίμονο αν δεν μας μισούσαν, αυτό θα σήμαινε πως συγγενεύαμε με την ταπεινή και πρόστυχη ψυχή και ζωή τους. Γιατί μαθητής μου εμένα δεν είναι ‘κείνος που αγαπά την ήρεμη κι ακίνδυνη ζωή, τη στρωμένη με λουλούδια, αλλά εκείνος που μέσα του έχει ξυπνήσει η ανησυχία. Μαθητής μου δεν είναι ‘κείνος που θα μ’ αγαπήσει μ...