Σχεδιάζοντας το όνειρο

"-Ξέρεις τι λέει ο Βολίνσκι; -Εσύ τι λες. -Το ίδιο: «Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να μ' αγαπάει κανείς, άρα, αν κάποιος μ' αγαπάει, μ' αγαπάει γι' αυτό που είμαι στην πραγματικότητα»." Διονύσης Χαριτόπουλος, ο άνεμος κουβάρι, σ.129 _______ Το απόφθεγμα όπως ειπώθηκε απο τον δημιουργό: "Κανένας δεν έχει κανέναν λόγο για να μ’ αγαπάει. Έτσι, αν μ’ αγαπήσουνε, θα ‘ναι πραγματικά για εμένα τον ίδιο."

 Ο Umberto Eco, που διέθετε 50.000 βιβλία, έλεγε τα εξής σχετικά με τις προσωπικές βιβλιοθήκες: «Είναι παράλογο να πιστεύει κανείς ότι πρέπει να διαβάσει όλα τα βιβλία που αγοράζει, όπως είναι εξίσου παράλογο να επικρίνει όσους αγοράζουν περισσότερα βιβλία απ’ όσα θα μπορέσουν ποτέ να διαβάσουν. Θα ήταν σαν να λέμε ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μαχαιροπίρουνα ή τα γυαλιά, τα κατσαβίδια ή τα τρυπάνια που έχουμε αγοράσει πριν αγοράσουμε καινούργια. Υπάρχουν πράγματα στη ζωή για τα οποία χρειαζόμαστε να έχουμε πάντα επαρκείς προμήθειες, ακόμα κι αν χρησιμοποιούμε μόνο ένα μικρό μέρος τους. Αν, για παράδειγμα, θεωρήσουμε τα βιβλία ως φάρμακα, καταλαβαίνουμε ότι είναι καλό να έχουμε αρκετά στο σπίτι παρά λίγα: όταν θέλουμε να νιώσουμε καλύτερα, τότε πηγαίνουμε στο «ντουλάπι με τα φάρμακα» και διαλέγουμε ένα βιβλίο. Ένα τυχαίο βιβλίο, αλλά το κατάλληλο βιβλίο για τη στιγμή. Γι’ αυτό θα πρέπει πάντα να έχετε μια θρεπτική επιλογή! Εκείνοι που αγοράζουν μόνο ένα βιβλίο, διαβάζουν μό...

 Άνοιγμα μυαλού. Άνοιγμα ζωής. (Οι φωτογραφίες, στο τέλος του κειμένου, είναι από τη διαδραστική έκθεση "Van Gogh - The Immersive Experience" η οποία φιλοξενείται στη Θεσσαλονίκη, στη ΔΕΘ Helexpo, την οποία επισκέφτηκε το Γυμνάσιο Δημητριτσίου, από τις Σέρρες) Το σχολείο δεν είναι να περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους μιας αίθουσας. Ειναι να ανοίγει δρόμους, να φέρνει τα παιδιά σε επαφή με ανθρώπους, ιδέες, εμπειρίες και καταστάσεις που ίσως διαφορετικά να μην είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν. Η εκπαίδευση δεν είναι μόνο όσα μαθαίνουμε μέσα από τα βιβλία. Είναι και όσα συναντάμε στη ζωή. Είναι τα ερεθίσματα που μας κάνουν να σκεφτούμε διαφορετικά, να δούμε τον κόσμο με άλλη ματιά, να ανακαλύψουμε δυνατότητες που ίσως δεν γνωρίζαμε ότι έχουμε. Είναι, με έναν τρόπο, το άνοιγμα του μυαλού που γίνεται άνοιγμα ζωής. Και πίσω από τέτοιες προσπάθειες υπάρχουν πάντα άνθρωποι. Άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά για τα παιδιά, που δεν βλέπουν το σχολείο απλώς ως έναν χώρο διδασκαλίας, ...

Ο άνθρωπος αχρηστεύεται όταν κάνει σχέση εξάρτησης με τον Θεό.Αχρηστεύεται,όπως εκείνη η κοπέλα που θα κάνει σχέση εξάρτησης με τον αγαπημένο της.Αχρηστεύει την προσωπικότητά της και τα περιμένει όλα από εκείνον.Δεν είναι αυτής της λογικής ο Θεός. Όταν κάλεσαν τον Χριστό στον Λάζαρο και συνάντησε τις αδελφές του και πήγαν στο μνήμα μαζί,ξέρουμε ότι ανέστησε έναν νεκρό που είχε πεθάνει τέσσερις μέρες πριν.Αλλά δεν έκανε μια κίνηση για να φύγει η πέτρα από την πόρτα του μνημείου.Είπε "τραβήξτε την πέτρα"  Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει να τραβήξουν την πέτρα;Σε αυτά τα ζεστά μέρη,έναν μεγάλο βράχο;Σπρώχναν δύο-τρεις άνθρωποι,ιδρώσανε. Τι πρόβλημα είχε ο Χριστός να διατάξει να φύγει η πέτρα; Αλλά ανέθεσε στους ανθρώπους να κάνουν αυτό που μπορούσαν. Δεν μπορούσαν να αναστήσουν τον νεκρό. Αυτό ήταν δική Του δουλειά. Δηλαδή με κανέναν τρόπο δεν θέλει ο Θεός να αχρηστεύεται ο άνθρωπος και αυτό έχει δογματική κατοχύρωση στην πίστη μας. (Από το βιβλίο "Άνθρωπος μόνος και μπερδεμένος...

 (να θυμάμαι) Με συγκινούν όσοι προσπαθούν παρόλο. Όσοι ξυπνάνε με αγωνία αλλά λένε "θα τα καταφέρουμε". Όσοι λένε "ναι, γίνεται". Όσοι με ορθάνοιχτα τα μάτια πιστεύουν στους άλλους ανθρώπους γιατί έτσι. Όσοι με το ταλέντο και την πίστη σ’ αυτό που κάνουν προχωράνε ήσυχα. Όσοι πάνε κόντρα στον άνεμο. Με συγκινούν μέχρι δακρύων οι άνθρωποι που ξέρουν να περιμένουν, που δεν ουρλιάζουν, που δεν σπρώχνουν, που λένε καλημέρα και την εννοούν. Θέλω να τους αγκαλιάσω- ναι ξέρω γίνομαι μελό. Τους έχω ανάγκη. Είναι αυτοί που με κάνουν να συνεχίζω κάθε μέρα που ο κόσμος γίνεται δύσκολος. Πιστεύω στην ανθρώπινη ψυχή που γίνεται δυνατή όταν όλα της φωνάζουν παραιτήσου. Είμαι γεμάτος από αυτούς που επιμένουν. Είμαι γεμάτος από την αγάπη τους για τη ζωή. Με μαθαίνουν να αγαπάω.

 Μνήμη Τάσου Λειβαδίτη  "Ἕνα περίεργο ἐπεισόδιο διαβάζαμε τελευταία στὶς ἐφημερίδες, ἕνας ἄντρας πῆγε σ᾿ ἕνα ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ «σπίτια», πῆρε μιὰ γυναῖκα, μὰ μόλις μπαίνουν στὸ δωμάτιο, ἀντὶ νὰ γδυθεῖ καὶ νὰ ἐπαναλάβει τὴν αἰώνια κίνηση, γονάτισε μπροστά της, λέει, καὶ τῆς ζητοῦσε νὰ τὸν ἀφήσει νὰ κλάψει στὰ πόδια της.  Ἐκείνη βάζει τὶς φωνές, «ἐδῶ ἔρχονται γιὰ ἄλλα πράγματα», οἱ ἄλλοι ἀπ᾿ ἔξω δώστου χτυπήματα στὴν πόρτα. Μὲ τὰ πολλὰ ἄνοιξαν καὶ τὸν διώξανε μὲ τὶς κλωτσιὲς — ἀκοῦς ἐκεῖ διαστροφὴ νὰ θέλει, νὰ κλάψει μπρός σε μιὰ γυναῖκα. Ἐκεῖνος ἔστριψε τὴ γωνία καὶ χάθηκε καταντροπιασμένος. Κανεὶς δὲν τὸν ξανάδε πιά. Καὶ μόνο ἐκείνη ἡ γυναῖκα, θὰ ᾿ρθεῖ ἡ ἀναπότρεπτη ὥρα μιὰ νύχτα, ποὺ θὰ νοιώσει τὸν τρόμο ξαφνικά, πῶς στέρησε τὸν ἑαυτὸ της ἀπ᾿ τὴν πιὸ βαθιά, τὴν πιὸ μεγάλη ἐρωτικὴ πράξη μὴν ἀφήνοντας ἕναν ἄντρα νὰ κλάψει στὰ πόδια της." Τάσος Λειβαδίτης (1922- 30 Οκτωβρίου 1988)