Σχεδιάζοντας το όνειρο

(Κείμενο και εικόνες από την ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη) https://www.facebook.com/share/1CwEMJC8MX/ Πόσοι άνθρωποι περνούν ολόκληρη τη ζωή τους πηγαίνοντας καθημερινά στο ίδιο πηγάδι χωρίς ποτέ να το παραδέχονται;  Επαναλαμβάνουν τις ίδιες κινήσεις, τις ίδιες σχέσεις, τις ίδιες διαψεύσεις, τα ίδια διψασμένα αγγίγματα, σαν να ελπίζουν κάθε φορά ότι αυτή τη φορά το νερό δεν θα τελειώσει. Κι όμως, βαθιά μέσα τους γνωρίζουν ότι «πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν».  Αυτό ακριβώς συναντά ο Χριστός στη Σαμαρείτιδα στην αυριανή ευαγγελική περικοπή. Έναν άνθρωπο εξαντλημένο από την επανάληψη της δίψας.  Και είναι συγκλονιστικό ότι ο Κύριος δεν την πλησιάζει ως ανακριτής του βίου της, αλλά ως ένας κουρασμένος οδοιπόρος που κάθεται «ἐπὶ τῇ πηγῇ» και της λέει απλώς: «δός μοι πιεῖν». Ο Θεός εμφανίζεται πρώτα ως διψασμένος.  Όχι ως εξουσία. Όχι ως επιτήρηση.  Ζητά νερό πριν δώσει νερό.  Ζητά σχέση πριν αποκαλύψει αλήθεια.  Και εκεί αλλάζει ολόκληρη η φ...

Ένα βίντεο που δημιούργησε το notebook lm με βάση το παρακάτω κείμενο του Μάνου Λαμπράκη. Στο τέλος του κειμένου υπάρχουν ερωτήσεις, φύλλο εργασίας, με βάση το βίντεο, μετά από προτροπή που έδωσα στην παραπάνω εφαρμογή, με την οποία πειραματίζομαι  _______________ "Καταλαβαίνουμε πραγματικά, όσοι στεκόμαστε μέσα στον ναό εκείνη τη στιγμή, τι ζητά ο λειτουργός όταν εκφωνεί «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν»; Καταλαβαίνουμε ότι η Εκκλησία, λίγο πριν από το Σύμβολον της Πίστεως, μας εισάγει στο ίδιο το μυστήριο της εκκλησιαστικής υπάρξεως; Ότι εδώ η ομολογία της πίστεως δεν νοείται ως ατομική διανοητική κατάφαση σε δογματικές αλήθειες;  Δεν λέγεται το «Πιστεύω» από μεμονωμένες συνειδήσεις που απλώς συμπίπτουν ιδεολογικά. Η Εκκλησία απαιτεί πρώτα την ειρήνη, πρώτα τη συμφιλίωση, πρώτα την κοινωνία των προσώπων. Και μόνο τότε επιτρέπει την κοινή ομολογία του Τριαδικού Θεού.  Το «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους» δεν προηγείται χρονικά του «Πιστεύω».  Το γεννά. Γι’ αυτό...

Τέρμα οι συγνώμες: Η δύναμη της αληθινής αποδοχής. Υπάρχουν κάποιες ταινίες που δεν τις βλέπεις απλώς· τις νιώθεις να σε ακουμπάνε στην ψυχή. Το «Δυστυχώς βρίζω» είναι μια τέτοια ταινία. Τι ταινία Δηλαδή, ΤΑΙΝΙΑΡΑ!! Μια συγκλονιστική ματιά στον κόσμο του συνδρόμου Τουρέκ, που τελικά καταλήγει να είναι ένα μάθημα ζωής για όλους μας. Αυτό που μου έμεινε στην καρδιά, σαν μια ζεστή αγκαλιά, είναι οι φράσεις:  "Τέρμα οι συγνώμες" και  "ελπίζουμε να σε βλέπουμε συχνά". Πόσο λυτρωτικό! Να βρεθεί ένας άνθρωπος να σου πει πως δεν χρειάζεται να απολογείσαι γι' αυτό που είσαι. Να σε δεχτεί ακριβώς έτσι, χωρίς όρους και χωρίς «πρέπει». Να σε μάθει. Να σε κατανοήσει. Και αυτό προϋποθέτει βέβαια να έχει γνωρίσει τον εαυτό του. Αλλιώς προσφέρει “μπανανόφλουδες" επίπλαστου Ενδιαφέροντος. Μέσα στην ταινία, είδα δύο πρόσωπα της «αγάπης» που συγκρούονται: -Μια αγάπη που πνίγει. Σε θέλει δίπλα της ως «μόνιμα ασθενή», ίσως για να καλύψει το δικό της κενό και τον φόβο της μοναξι...

(Η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη) Μάνος Λαμπράκης https://www.facebook.com/share/1BQyjVSRVj/ Στα τριάντα ή στα σαράντα, ο άνθρωπος δεν στέκεται μπροστά στον γάμο ως λευκή σελίδα. Στέκεται ως σώμα που έχει ήδη διανύσει χρόνο, ως ύπαρξη που έχει φοβηθεί, επιθυμήσει, αναβάλει, σωπάσει, ντραπεί, αντισταθεί, κουραστεί.  Και τότε επανέρχεται, σαν υπόγειος νόμος, η παλαιά απαίτηση: να φθάσει κανείς στον γάμο σαν να μην είχε περάσει από τη δοκιμασία της σάρκας, σαν να είχε κατορθώσει να κρατήσει τη ζωή έξω από το σώμα του μέχρι να δοθεί η ευλογία.  Μα η ζωή δεν περιμένει.  Η ζωή εγγράφεται, ακόμη κι όταν δεν πραγματοποιείται. Δεν μιλάμε πια για την αναμονή ενός εφήβου μέσα σε έναν κόσμο πρώιμων γάμων και σταθερών κοινοτικών μορφών.  Μιλάμε για ανθρώπους ήδη διαμορφωμένους από εργασιακή επισφάλεια, μοναξιά, ψυχική κόπωση, αποτυχίες σχέσεων, φόβο δέσμευσης, οικογενειακά τραύματα, παρατεταμένη αναβολή της κοινής ζωής.  Στα τριάντα πέντε και στα σαράν...

Τι παράσταση, Θεέ μου! Αν η ταινία “Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών" με καθόρισε στα νιάτα μου, ήρθε τώρα αυτή η παράσταση ("κάθε Τρίτη με τον Μορι", με τον Γρηγόρη Βαλτινό και το Γιάννη Σαρακατσάνη) και μετά από τόσα χρόνια, να δώσει μια γερή «ανάσα» στην ψυχή μου. Ήρθε να επιβεβαιώσει το ίδιο ακριβώς συναίσθημα: την απόλυτη αγάπη για τη ζωή, την ελευθερία της σκέψης, την ανάγκη να είσαι ο εαυτός σου χωρίς προσωπεία. Να ζεις τις στιγμές, όχι γιατί είναι «σύνθημα» σε τοίχο, αλλά γιατί η ζωή είναι μια ανάσα που σου δίνεται με ημερομηνία λήξης —κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο που έχουμε. (Δεν θα σποιλάρω, όπως έχω ξαναγράψει δεν μου αρέσει. Άλλωστε έχει υλικό για την παράσταση στο YouTube.) Καθώς έβλεπα λοιπόν τη σχέση του Μόρι με τον μαθητή του, ένιωσα πως η σκηνή γέμισε από την παρουσία του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Τα λόγια του, εκείνα τα αγαπημένα, άρχισαν να ηχούν μέσα μου σαν προσευχή που προσπαθώ να ενσαρκώνω: «…Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά...

  Το κείμενο περιγράφει την περίοδο του Πεντηκοσταρίου, η οποία ξεκινά από το Πάσχα και ολοκληρώνεται την Κυριακή των Αγίων Πάντων. Αυτή η θρησκευτική πορεία παρουσιάζεται ως μια πνευματική σκάλα, όπου κάθε Κυριακή αποτελεί ένα ξεχωριστό σκαλοπάτι που οδηγεί στην ολοκλήρωση της πίστης. Μέσα από συγκεκριμένους σταθμούς και παραδείγματα, όπως η ψηλάφηση του Θωμά και η θεραπεία του Παραλύτου, αναδεικνύεται η νίκη του Χριστού επί του θανάτου. Η διαδρομή αυτή κορυφώνεται με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή, σηματοδοτώντας την ίδρυση της Εκκλησίας. Τελικός σκοπός της περιόδου είναι να κατανοήσουν οι πιστοί πώς το αναστάσιμο μήνυμα εξαπλώνεται από την προσωπική εμπειρία σε ολόκληρο τον κόσμο.