Σχεδιάζοντας το όνειρο

"Ξέρει αυτό που ξέρουν όλοι οι ψυχοθεραπευτές: Ότι το αρχικό πρόβλημα, αυτό με το οποίο κάποιος εμφανίζεται, συχνά είναι μόνο μια όψη ενός μεγαλύτερου προβλήματος. αν όχι κάτι εντελώς παραπλανητικό. Ξέρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τετραπέρατοι στο να βρίσκουν τρόπους να φιλτράρουν τα πράγματα που δεν θέλουν να δουν, χρησιμοποιώντας περισπασμούς ή άμυνες για να κρατήσουν τα απειλητικά συναισθήματα σε κάποια απόσταση." ΛΟΡΙ ΓΚΟΤΛΙΜΠ, ΙΣΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΜΙΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, Ο ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΩΣ, σελ. 74-75

https://www.facebook.com/share/p/1GZGtBhCGp/ Στον Εσπερινό της Μεγάλης Δευτέρας η Εκκλησία μας εισαγάγει μέσα στο πιο ανησυχητικό ίσως σημείο της λειτουργικής εμπειρίας της Μεγάλης Εβδομάδας: στην καθυστερημένη εμφάνιση του Θεού, στην αναβολή της εμφανίσεώς Του, στην παιδαγωγία μιας απουσίας που δεν είναι έλλειψη, αλλά κρίση.  Χθες ακούσαμε για την άκαρπη συκή, εκείνη τη μορφή μιας υπάρξεως που διατηρεί το περίγραμμα της ζωής αλλά έχει εκπέσει από τον καρπό, δηλαδή από την εσωτερική αλήθεια του είναι της. Σήμερα, η ίδια ακριβώς προειδοποίηση μετατίθεται από το δέντρο στο πρόσωπο, από τη βλάστηση στην αναμονή, από την εικόνα της ακαρπίας στην εικόνα της αστόχαστης ετοιμότητας.  Οι δέκα παρθένες δεν είναι δύο διαφορετικά ανθρωπολογικά είδη. Είναι η διχασμένη μορφή του ίδιου εκκλησιαστικού σώματος, του ίδιου ανθρώπου, της ίδιας της ψυχής μας, η οποία ταλαντεύεται ανάμεσα σε μία παρουσία που αρκείται στο σχήμα και σε μία άλλη που εργάζεται μυστικά την εσωτερική καύση της προσδοκία...

               (Η φωτογραφία είναι από το web) Πάντοτε με συγκινούσε ἡ ἀναζήτηση τοῦ Ἀδάμ ἀπὸ τὸν Θεό: « Ἀδάμ, ποῦ εἶ ; Ἀδάμ, ποῦ εἶσαι;»¹ «Ὁ πάντοτε παρών (ὁ ἀεί παρών ἐν πάσι)», ψάλλει ὁ Ρωμανός ο Μελωδός.² Κι ὅμως… ὁ πάντοτε παρών, παρουσιάζεται ὡς ἀπών. Ὁ τα πάντα εἰδώς, κάνει ὅτι δὲν ξέρει. Στὸν τάφο τοῦ Λαζάρου στέκεται καὶ ρωτά: «Ποῦ ἐνταφιάστηκε;» ότι δήθεν δε γνωρίζει, όπως λέει και ο αγ. Ρωμανός.  Ὁ Πλάστης τοῦ ἀνθρώπου ζητά νὰ μάθει… αὐτὰ ποὺ ἤδη γνωρίζει. Κάνει ὅτι δὲν ξέρει.³ Ὅπως τότε: «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;» Ὄχι γιατί ἀγνοεῖ. Ἀλλὰ γιατί ζητᾶ. Ζητᾶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο νὰ βγῇ ἀπὸ τὴν κρυψώνα του. Νὰ μιλήσει. Νὰ φανερωθεῖ. Νὰ κάνει τὸ βήμα. Στὸ πηγάδι, μὲ τὴ Σαμαρείτιδα, πάλι τὸ ἴδιο μυστήριο.⁴ «Διψῶ». «Διψῶντα ὑπεκρίθην καὶ ὡς διψῶν ἐτρώθην». Παρισταίνει τὸν διψασμένο, ἐνώ εἶναι ἡ Πηγή. Ζητᾶ νερό ἀπὸ μία Σαμαρείτισσα… ἐνώ ἔρχεται νὰ τῆς δώσει τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν. Δὲν ἔχει ἀνάγκη. Δημιουργεῖ ἀνάγκη. Γιὰ νὰ ἀνοίξει διάλογο. Ὄχι νὰ ἐπιβάλλει. Γι...

https://youtu.be/V12ztXKLgvI?is=HGW10yzUguFj-THQ https://youtu.be/AT3mWU9PNpA?is=Ci2lvCtnA6atbi5w https://youtu.be/NzOeYeO5GzE?is=rCP1gVq7-RmkMiOP

Σάββατο του Λαζάρου, ξημερώνοντας Κυριακή των Βαΐων… 200 χρόνια μετά… 1826-2026 Μεσολόγγι Υπηρέτησα τη σχολική χρονιά 2015-2016, Ευηνοχώρι και Μεσολόγγι. Έμεινα στις γιορτές της Εξόδου. Μνήμη, μνημόσυνο, ρίγος, συγκίνηση, σιωπή… αθόρυβη κραυγή ελευθερίας, μη παράδοσης. Παρουσία των ηρώων… Καψάλης, με το φως της Ανάστασης, μπαρούτι και «Χριστός Ανέστη»… 200 χρόνια μετά… όχι ως σκιές του παρελθόντος, αλλά ως ελπίδα και ώθηση του παρόντος. Η Έξοδος, 200 χρόνια μετά, μας καλεί σε καθημερινή πράξη… ανάτασης και αντίστασης… όχι στο μέτριο, όχι στην παρακμή… Οι ντάπιες δεν επέτρεψαν το Αλωνάκι να καταληφθεί… οι ντάπιες δεν «ησύχασαν», γιατί τα όπλα, οι καρδιές των αγωνιστών — πεινασμένων, μα όρθιων — έλεγαν το σταθερό ΟΧΙ. Δεν τους νίκησαν οι Τούρκοι, αλλά η θηλιά θανάτου της πείνας… Και αποφάσισαν… ΕΞΟΔΟΣ… στις 2 τα ξημερώματα Κυριακής των Βαΐων  Δεν προσκύνησαν… αλλά κίνησαν. Έκαναν ΕΞΟΔΟ με το κεφάλι ψηλά… «μέσα στις στάχτες άφησαν το χτες» Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος… «Ως λέοντες πυρ...

«Οι απρέπειες των άλλων» «Έχω δεχτεί απρέπειες μεγάλες. Βλέμματα που με έκοβαν κομμάτια. Στάσεις ζωής που χλεύαζαν, όσα δεν κατανοούσαν. Όσα δεν άντεχαν να συναντήσουν. Και που έζησαν έτσι, για να μη συναντηθούν ποτέ με αυτά. Φυσικό: Ποιος διαλέγει την καταστροφή του.. Θέριζαν οι απρέπειες το χωράφι που είμαι. Ήθελαν χώρο να κτίσουν τις πολυκατοικίες τους.. Θα ρωτήσετε: -Γιατί έμενες;.. Θα σας πω. Για τελευταία φορά θα το πω, μετά, σαν να μην το είπα. Για να μη καταλάβουν πόση σκληρότητα είχαν. Μη τρελαθούν από το βάρος της ευθύνης τους. Μη συνειδητοποιήσουν. Ποιοι είναι. Γιατί μετά, θα ζητούσαν συγγνώμη. Και εγώ, θα τους συγχωρούσα. Και δεν έπρεπε.. Έτσι θα τιμωρούνταν. Να μείνουν αυτοί που είναι.. Εσαεί..» _____________________  Tsimaras Tzanatos  Τσιμάρας Τζανάτος (Απόσπασμα, "ΑΓΝΩΣΤΟΥ")