Σχεδιάζοντας το όνειρο

Σου δίνουν αγάπη κ κολλάς,  Ζητιάνο σε ορίζουν... Μα που να ξέρουν.. Πόσο πεινάς κ διψάς για πράγματα που κ οι ίδιοι ποθούν μα δεν παραδέχονται  Ζητιάνοι της υπερηφάνειας τους.  Τους δίνουν αγάπη κ δεν κολλάν....σέρνονται... μα σχέση το ονομάζουν  Ζητιάνοι αληθινοί... Μα που να ξέρουν.. Το θέμα όμως δεν είναι αυτοί...εγώ είμαι..εσύ είσαι..  https://youtu.be/lp-EO5I60KA?si=3v3BOJShcq93vhBp Κάποια βραδιά, 23.35 μ.μ, Καλαμαριά  Κ.Ν

Άκουσα σε μια ομιλία ότι ο αγ. Ιωάννης ο Σιναΐτης είχε γράψει στο έργο του, την Κλίμακα (6ος αιώνας) "ἔρως ἔρωτι νικᾶται" (!!!) Πραγματικά "Έμεινα" από εκείνη την ώρα! Πόσο ωραίο μου φάνηκε! Ποίηση!! Κ κάπου μέσα στο Τριώδιο γράφει:  "Τον φωτοποιόν καιρόν.." φως!! Και θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει: "Είμαστε τα βιβλία που έχουμε διαβάσει, τα ταξίδια που έχουμε κάνει, οι έντονες στιγμές που έχουμε ζήσει, οι εμπνεύσεις μας  -αυτές οι ουράνιες σπίθες που μας πυρπολούν εσωτερικά-   και όσα έχουμε ονειρευτεί...  Διαφορετικά, γιατί να υπάρχει ο ουρανός;" _________ Τελικά, σκέφτομαι ξανά κ ξανά, ο άνθρωπος δεν ζει επειδή αναπνέει. Ζει επειδή αγαπά. "ἔρως ἔρωτι νικᾶται"...Δεν νικιέται η καρδιά με κανόνες, αλλά όταν βρει κάτι πιο αληθινό να αγαπήσει. Τότε όλα τα άλλα μικραίνουν. Όχι επειδή στα απαγόρευσαν. Αλλά επειδή δεν τα χρειάζεσαι πια. "ἔρως ἔρωτι νικᾶται"  "Τον φωτοποιόν καιρόν" _________ (Η φωτογραφία είναι από το web...

Ακούμε συνέχεια την κατηγορία κ ειρωνεία πως: "οι θρησκείες δημιουργήθηκαν από τα αρχαία χρόνια γιατί ο κόσμος δεν ήξερε, Φοβόταν το άγνωστο κ έτσι προκειμένου να το ηρεμήσει μέσα του έφτιαξε θεούς." Αυτό το επιχείρημα ακούγεται «έξυπνο», αλλά στην πραγματικότητα είναι ρηχό. Όχι γιατί δεν περιέχει έναν πυρήνα αλήθειας, αλλά γιατί σταματάει εκεί που αρχίζει το ουσιαστικό ερώτημα. Ναι, ο άνθρωπος φοβάται. Ναι, ο άνθρωπος ψάχνει να καταλάβει τον κόσμο. Αλλά το κρίσιμο δεν είναι ότι φοβάται. Το κρίσιμο είναι ότι αναρωτιέται. Ο φόβος μπορεί να γεννήσει φυγή. Η αναζήτηση όμως γεννάει φιλοσοφία, επιστήμη και πίστη. Το ίδιο υπαρξιακό ρήγμα γεννά και τον Σωκράτης και τον Απόστολος Παύλος. Ο πρώτος το ονομάζει «γνώθι σαυτόν». Ο δεύτερος το ονομάζει «καινή κτίσις». Αν η θρησκεία ήταν απλώς παυσίπονο φόβου, θα είχε εξαφανιστεί όσο προχωρούσε η γνώση. Αλλά δεν εξαφανίστηκε. Και δεν εξαφανίστηκε γιατί το πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι η άγνοια των φυσικών νόμων. Είναι η εμπειρία της θνητό...

Στο προχθεσινό Αλ Τσαντίρι, μια εξαιρετική στιγμή ήταν αυτός ο συγκλονιστικός πεντάλεπτος μονόλογος από τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Μπιμπή - που συμμετέχει στην θεατρική παράσταση «Ο εχθρός του Λαού" του Χένρικ Ίψεν- (γιατρός Στόκμαν). https://www.facebook.com/share/v/1CM7HBwNm4/ https://www.facebook.com/share/v/14QpMiYJawa/ 🩸«Ολόκληρη η κοινωνία μας είναι μολυσμένη. Η πολιτική μας ζωή για θεμέλιά της έχει δηλητηριασμένα εδάφη. Είναι χτισμένη πάνω στα ψέματα, τη διαφθορά και δεν υπάρχει πια καμία σωτηρία. Απέναντί μας έχουμε έναν πολιτισμό κλινικά νεκρό. Το μόνο που τον κρατάει στη ζωή είναι μια παγκόσμια μηχανή η οποία συνεχώς ξερνάει βίαια στα πνευμόνια μας την δική της πρωτοφανή πανούκλα...» 🛑«Μας έχουν χωρίσει σε μικρές όλο και πιο μικρές ομαδούλες, μας έχουν φορέσει ταυτότητες αυστηρά περιορισμένες και περιχαρακωμένες οι οποίες αξιολογούνται συνεχώς με βάση τις ποιότητές μας φυσικά με ένα και μόνο στόχο: NA EΛΕΓΧΟΝΤΑΙ!» 🩸«Γίναμε υστερικοί, μοναχικοί, νάρκισσοι, ζούμε αποκλεισμ...

       (Η φωτογραφία, εικόνα, είναι από το wed) "Τό εἶπε καί ὁ καλός φίλος καί σπουδαῖος ποιητής, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, ῾῾Ὁ Θεός ἐν ἀρχῇ ἐποίησε ἕνα χαμόγελο᾽"  (Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος) _______ Από το βιβλίο του π. Λιβυου, γιατί φοβόμαστε τη χαρα… Κεφάλαιο: Όταν ο μεγάλος ασκητής ζήτησε να γελάσει, Σ.124-127 Ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής έζησε στο περιθώριο του κόσμου. Στα σπήλαια και στα βράχια του Αγίου Όρους, μακριά από τον θόρυβο των ανθρώπων, διδάσκοντας με τη σιωπή του όσα οι άλλοι δεν καταφέρνουν με χιλιάδες λόγια. Ήταν σκληρός με τον εαυτό του, ακριβής, άτεγκτος στην άσκηση, αφοσιωμένος στην αδιάλειπτη προσευχή, φίλος της νύχτας, μαθητής του φωτός. Η ζωή του ήταν ένας συνεχής αναστεναγμός προς τον ουρανό. Κι όμως, κάποια στιγμή ο ασκητής λύγισε. Το σώμα, η ψυχή, το βάρος της πνευματικής μάχης τον έφεραν στον γκρεμό της ψυχής του. Κι εκεί, αντί να σφίξει τα δόντια και να κλειστεί πιο βαθιά στο κελί του, έκανε κάτι που φαινομενικά δεν ταίριαζε με ...

Μάνος Λαμπράκης  Τι είναι αυτό που πραγματικά εγκαταλείπει ο άσωτος όταν φεύγει; Φεύγει από ένα σπίτι ή από μια σχέση;  Ζητά την περιουσία ή ζητά, χωρίς να το γνωρίζει, να ζήσει χωρίς πατέρα; Και τελικά, τι είναι εκείνο που τον φέρνει πίσω: η πείνα του σώματος ή η μνήμη μιας αγάπης που δεν έπαψε ποτέ να τον κρατά;  Τα ερωτήματα αυτά δεν στέκονται στην άκρη της αυριανής παραβολής του Ασώτου αλλά την διαπερνούν. Γιατί η «χώραν μακράν» δεν είναι ένας τόπος γεωγραφικός, αλλά μια εσωτερική μετατόπιση, ένας χώρος υπαρξιακής αποξένωσης, όπου ο άνθρωπος δοκιμάζει να ζήσει χωρίς σχέση, χωρίς αναφορά, χωρίς πατέρα. Ο νεότερος υιός ζητά το μερίδιό του και αυτό που ζητά στην πραγματικότητα είναι η δυνατότητα να υπάρξει μόνος. Εκεί αρχίζει η σιωπηλή του πτώση. Όχι στην ασωτία πρώτα, αλλά στην αυταπάτη ότι μπορεί να είναι αυτάρκης. Και όταν όλα διασκορπίζονται, όταν η επιθυμία εξαντλείται και η ύπαρξη στεγνώνει, τότε έρχεται η πιο δραματική στιγμή: «εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν». Σαν να επιστρέ...