Σχεδιάζοντας το όνειρο

Δεν θα σου πούμε τα αφυδατωμένα ζήτω, που ίσως θα ‘θελες να ακούσεις. Γράψαμε ποίηση επάνω στο λεηλατημένο σου κορμί, το καταλαβωμένο, που στάζει αίμα.  Τα τελευταία σου σάβανα, τα φύλαξες νωπά, να μας σκεπάζουν ζωντανούς, ανήμερους, σωριασμένους στο έλεος του Όχι ενός Οκτώβρη σου. Οι σημαίες των εθνικών σου επετείων, κυματίζουν με σταυρό όρθιο, θεό αλύγιστο · εικονίσματα αδούλωτα, χωρίς κορνίζες, δίχως κάδρα και τζάμια, με ψεγάδια και λάθη. «Ελεγείες της οξώπετρας». Κάτσε εσύ ενεός και θαύμασε «την ερημιά και το μεγαλείο τους», θεατή-πατριώτη του ανέφικτου, της άψυχης περπατησιάς, του μαυσωλείου του πάθους. Ερμητικά κλειστές οι πόρτες που χτυπάς· Πατρίδα μου,  «Ελλάδα μάγισσα παρθένα και τροτέζα μου» που σέρνεσαι στα χώματα, ιερόδουλη και παναγία, γονατίζω και ευλαβικά φιλώ την υστερία σου, και σε παρακαλώ, για λίγη περηφάνια, για ένα πουκάμισο πικρό και αδειανό, για λίγη πίστη ακόμα. Χαριτίνη Ξύδη 

  Πόπη Συνοδινού  "...Ο έρωτας είναι ένα είδος απείθαρχης εκπαίδευσης..... Μέσα σε αυτήν την άναρχη ερωτική περίπτυξη ο νους μου ανοίγει και δέχεται φως... Μικρό μου πλάσμα άνθρωπε. Είσαι για θαύματα γεννημένος..... ....Να πεινάς για αγάπη και να λιώνεις σε άπειρα κομμάτια και σπασμούς. Αυτό το χάος εξουδετερώνει για λίγο τον θάνατο.... ....Άραγε αυτοί οι νεκροί έζησαν όπως τους άξιζε, έζησαν την αφή και την γεύση;..."  Σταχυολόγησα από το παρακάτω ποίημα της  Πόπης Συνοδινού:  Τρώω αργά το πρόσωπο σου, είμαι ξανά στο πεινασμένο δωμάτιο, με κοιτάζεις με τα μάτια απλωμένα σε κομμάτια. Οι ίριδες των ματιών σου μου θυμίζουν Ανατολή, τα χέρια σου με εκπαιδεύουν στην πείνα, πως να πεινάει κανείς για την αφή. Πως να κοιτάζει κάποιος ξένα μάτια και να νιώθει στιγμές στιγμές πως είναι δικά του. Ο έρωτας είναι ένα είδος απείθαρχης εκπαίδευσης. Ένα λιοντάρι μπαίνει στο δωμάτιο, με κόβει σαν ξυράφι η ματιά του. Μου μιλάει, (είσαι πολύ δυνατή πρέπει να το θυμηθείς πάλι). Λέ...

"Δεν σου εμπνέουν συγκίνηση και αγάπη άνθρωποι που δεν ράγισαν ποτέ και που στη φάτσα τους δεν έγραψε κανένα ζόρι" Διονύσης Χαριτόπουλος, ο άνεμος κουβάρι, σ.71

Δαπάνησα πολύτιμο χρόνο μέχρι να καταφέρω εστω μερικώς, να αληθεύσει η ζωή μου συντονίζοντας το μέσα με το έξω μου. Όταν κοιτάζω πίσω τρομάζω. Δε με καλύπτει το επιχείρημα πως έκανα αυτό που μπορούσα σε κάθε φάση. Δύσκολα συγχωρούμε στους εαυτούς μας την απώλεια χρόνου. Ο χρόνος είναι μέγεθος που δεν επιστρέφει. Γι αυτό όρμα στο σήμερα και κάντο αποκαΐδια. Αναπαύσου στα πούπουλα του αυθεντικού σου εαυτού και όχι στα σανίδια του φοβισμένου κομπάρσου της ζωής. (Χ.Κ)

 "Ένα καλημέρα με χαμόγελο μια καληνύχτα με αγκαλιά, ένα μπράβο κι’ να σ' αγαπώ γι αυτό που είσαι, θέλει η ζωή να ανθίσει…" Xaralampos Libyos Papadopoulos

Σαν σήμερα, 18 Οκτωβρίου 1979 ανακοινώνεται από τη Σουηδική Ακαδημία η απονομή του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. "Είμαστε οι μόνοι σε όλη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό ”ουρανό” και τη θάλασσα ”θάλασσα”, όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν 2.500 χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνο ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας.  Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος σε 50 τετραγωνικά, παλεύοντας με τη γλώσσα. Στο βάθος αυτό είναι η ποίηση: μια συνεχής πάλη με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική, που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου. Ταπεινά εργάστηκα σε όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα, πριν από τη σημερινή, ήταν να ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δ...