RAY BRADBURY, ΦΑΡΕΝΑΙT 451
(Φωτογραφίες από την παραλία της Θεσσαλονίκης, 19/4/26) «Καμιά φορά σκέφτομαι ὅτι οἱ ὁδηγοὶ δὲν γνωρίζουν τι εἶναι τὸ γρασίδι ἢ τὰ λουλούδια, ἐπειδὴ δὲν τὰ βλέπουν ποτέ ἀργὰ» εἶπε τὸ κορίτσι. «Αν ἔδειχνες σὲ ἕναν ὁδηγὸ ἕνα πράσινο περίγραμμα, " "Α ναί!” θὰ ἔλεγε, “ αὐτὸ εἶναι γρασίδι"!.... …. «Σκέφτεσαι πάρα πολύ» εἶπε ὁ Μόνταγκ, δείχνοντας ὅτι αἰσθανόταν ἄβολα….” ______ “....Πάω στοίχημα ότι ξέρω καὶ κάτι ἄλλο ποὺ ἐσεῖς δὲν τὸ γνωρίζετε. Το πρωί πάνω στο γρασίδι μαζεύεται πάχνη Ξαφνικά, ὁ Μόνταγκ δὲν μποροῦσε νὰ θυμηθεῖ ἐὰν τὸ ἤξερε ἡ ὄχι, κι αὐτὸ τοῦ ἔφερε ἔντονη ἀμηχανία. «Καὶ ἂν κοιτάξετε» –κι ἐκείνη ἔγνεψε πρὸς τὸν οὐρανό, « ὑπάρχει ἕνας ἄνθρωπος στὸ φεγγάρι ». ___ “Τι συμβαίνει;” Ὁ Μόνταγκ σπάνια εἶχε δεῖ τόσα φῶτα ἀναμμένα σὲ σπίτι. «῎Α, θὰ κάθονται καὶ θὰ συζητᾶνε ἡ μητέρα μὲ τὸν πατέρα καὶ τὸν θεῖο μου. Εἶναι σὰν τοὺς πεζούς, ἀλλὰ ἀκόμα πιὸ σπάνιο εἶδος. Τὸν θεῖο μου τὸν εἶχαν συλλάβει μιὰ ἄλλη φορὰ σᾶς τὸ εἶπα ; – ἐπειδὴ ἦταν πεζός. Ε ναί, εἴμαστε πολὺ ἐκκεντ...