Και που λες, αδερφέ...,Αντώνης Ανδρουλιδάκης
Αντώνης Ανδρουλιδάκης Και που λες, αδερφέ... Καμιά φορά σκέφτομαι πως, αν πίστευα όλα όσα μου συνέβησαν, δεν θα είχα γίνει ποτέ αυτός που είμαι σήμερα. Και μη γελάς, ξέρω πως δεν έγινα και τίποτα σπουδαίο. Τρομάζω όμως στην ιδέα να είχα πιστέψει πως οι πληγές μου, τα ζόρια μου, ήξεραν περισσότερα για μένα απ' όσα ήξερα εγώ. Γιατί τα τραύματα κάνουν αυτό ακριβώς. Σε πείθουν -χωρίς καλά καλά να το πάρεις χαμπάρι- ότι είναι η ταυτότητά σου. Ότι η ζωή σου τελείωσε εκεί όπου άρχισε να πονά. Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Όχι μην τύχει και πληγωθώ ξανά, ούτε τα παλιά μου τραύματα. Φοβάμαι μην αρχίσω να τα λατρεύω. Να τα κάνω τον μοναδικό αφηγητή της ζωής μου. Να τα κουβαλάω σαν απόδειξη ότι κάποτε αδικήθηκα. Να βγάλω τον πόνο μου στα λογής λογής καφενεία γυρεύοντας τα ρέστα. Αυτό φοβάμαι, μην τύχει και χωρίς να το καταλάβω, να συνεχίσω να τους δίνω εξουσία πάνω μου. Πάει τώρα κάμποσος καιρός, εσύ τα ξέρεις, που κατάλαβα κάτι που δεν μου το έμαθε κανένα βιβλίο. Οι άνθρωποι δεν είμαστε μόν...