Σχεδιάζοντας το όνειρο

 «Τι σημαίνει θρίαμβος» "Να γελάς πολύ και συχνά. Να αξίζεις τον σεβασμό των ευφυών ανθρώπων και την αγάπη των παιδιών. Να κερδίζεις την επιδοκιμασία των τίμιων κριτών και να υπομένεις την προδοσία των ψεύτικων φίλων· Να εκτιμάς την ομορφιά, να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους. Να δίνεσαι στους άλλους. Να αφήσεις τον κόσμο λίγο καλύτερο απ΄όσο τον βρήκες: Μ΄ένα υγιές παιδί, μ΄έναν κήπο ή με μια καλύτερη κοινωνία. Να έχεις παίξει και γελάσει με ενθουσιασμό και να έχεις τραγουδήσει με πάθος. Να ξέρεις ότι κάποια ζωή ανάσανε καλύτερα επειδή έζησες εσύ. Αυτό σημαίνει θρίαμβος." Ralph Waldo Emerson, από το βιβλίο του Πέρσυ Άλλαν:  "το «Σκάφανδρο του Αισιόδοξου"

Μίλτος Κουντουράς..... "Εζήτησα να ξυπνήσω ψυχές ικανές να καθορίσουν μονάχες τους αύριο την τύχη τους κι όχι νευρόσπαστα που να κινούνται σήμερα με τη θέληση του πρώτου τυχαίου δασκάλου τους κι αύριο με του άλλου οποιουδήποτε κυρίου τους. Δεν έδωκα καλούπια σε καμιά περιοχή της ζωής και της σκέψης τους, καλούπια που αλλάζουν επιφανειακά μονάχα κ’ εξωτερικά τη ζωή, μα που αφήνουν αποκοιμισμένη και στείρα την ψυχή τους. Όπου έβλεπα την ελεύθερη σκέψη τη σεβάστηκα και την αγάπησα, οσοδήποτε τολμηρή κι αν ήταν, και περιφρόνησα με αγανάκτηση το μυαλό το σκλαβωμένο μέσα στα δεσμά της πρόληψης και της υποκρισίας. Οι ταπεινοί γύρω μας μας έριξαν λόγια βλεδυρά και μας εμίσησαν – αλίμονο αν δεν μας μισούσαν, αυτό θα σήμαινε πως συγγενεύαμε με την ταπεινή και πρόστυχη ψυχή και ζωή τους. Γιατί μαθητής μου εμένα δεν είναι ‘κείνος που αγαπά την ήρεμη κι ακίνδυνη ζωή, τη στρωμένη με λουλούδια, αλλά εκείνος που μέσα του έχει ξυπνήσει η ανησυχία. Μαθητής μου δεν είναι ‘κείνος που θα μ’ αγαπήσει μ...

 Διαβάζοντας για τον Ἅγιο Ἰσαάκ τον Σύρο, «έπεσα» πάνω στο παρακάτω απόσπασμα: «Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ μετρῶ ὁδικούς δείκτες, ἀλλὰ νὰ εἰσέλθω στὴ νυφικὴ παστάδα», λέγει ὁ Ἰσαάκ· «θὰ πάρω ὁποιοδήποτε μονοπάτι μὲ ὁδηγήσει γρήγορα ἐκεῖ.» «Δὲν ἐπιθυμῶ νὰ μετρῶ ὁδικούς δείκτες...» Πόσο ποιητικός λόγος… Κι αμέσως μού ήρθαν στὸν νοῦ τὰ λόγια τοῦ Σεφέρη: "Ἀγάπη, ποῦ ’ναι ἡ ἐκκλησιά σου, Βαρέθηκα πιὰ στὰ μετόχια." (Fog – Say it with a ukulele) (Νομίζω, έχω την αίσθηση, πως ο αγ.Ισαάκ και ο Σεφέρης "συνομιλούν" απρόσμενα καλά μέσα σε αυτά τα λίγα λόγια) Κ.Ν, Παλιότερη ανάρτηση 

Κάποιες στιγμές στην πόλη, από την πόλη μου, κάποιες σκέψεις από τα μέρη της, στον δρόμο, κι ένας εσωτερικός χώρος που σιγά σιγά μαθαίνεις να κρατάς για σένα. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα για να συναντηθούμε ουσιαστικά. Χρειάζεται οι σκέψεις μας να συμπληρώνουν η μία την άλλη, να μας ανοίγουν δρόμους και να μας βοηθούν να προχωράμε. Κι όταν δίνω χρόνο σε έναν άνθρωπο, θέλω να υπάρχει αλήθεια. Γιατί ο χρόνος που μοιράζεσαι δεν είναι απλώς χρόνος. Είναι ένα κομμάτι από σένα. Κι αν κάποτε έρθει η στιγμή που όλα αυτά χαθούν, το κενό θα ακουστεί. Γιατί πριν από την απουσία, υπήρξε η παρουσία. Κι πριν από τον πόνο, η εμπιστοσύνη. Αρκεί να είσαι πραγματικά παρών. Μέχρι τότε, κρατάω όσα με κάνουν να προχωρώ. Τις στιγμές, τους ανθρώπους που είναι αληθινοί και την ησυχία να είμαι καλά με τον εαυτό μου. Θεσσαλονίκη, στις μικρές της στιγμές. Και στις δικές μου. Ν.Κ, 17/10/26

https://www.facebook.com/share/p/1DieyFgg5m/ O καθηγητης του Stanford Dr Karl Deisseroth κατέκτησε φετος το Nobel Prize Ιατρικης. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν τον γνώριζα. Ωστόσο, ό,τι εμαθα για αυτον, εκ των υστέρων προκάλεσε έντονο θαυμασμό και με εκανε νοητώς να υποκλιθώ στο μεγαλείο του. Eίναι ένας Ιατρος - Ψυχιατρος, ο οποίος ακομα και τωρα μεσα στο βεβαρημενο και ογκωδες ερευνητικο του ημερησιο προγραμμα, συνεχιζει ανελλιπως και παρακολουθει ασθενεις κλινικα. Δεν αψηφισε το βασικο: τον Ασθενη-τον Ανθρωπο (την ουσία και τον βασικό πυλώνα της ασκησης του λειτουργηματος της Ιατρικης) και δεν δεχτηκε να απομονωθεί και να σφραγιστεί ελιτιστικα, μεσα σε στεγανα Εργαστηριου.  Αρχικα, αποφασισε να ασχοληθει με την Ψυχιατρικη, οταν κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους της Ιατρικής Σχολής, ολοκλήρωσε μια κλινική άσκηση τεσσάρων εβδομάδων στην ψυχιατρική. Συγκινήθηκε βαθιά γνωρίζοντας ασθενείς που βίωναν εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες. Θυμήθηκε ότι ο πρώτος του ασθενής ήταν ένας ά...

 Lena Divani : ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: μια φορα κι έναν καιρό ζούσαν στην Οξφόρδη δύο σπουδαίοι καθηγητές φιλόλογοι και αχώριστοι φίλοι. Είχαν πολεμήσει και οι δύο στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και είχαν τη φρίκη στα μάτια τους. Τα απογεύματα πίνοντας τσάϊ σχολίαζαν τα χάλια της παιδικής λογοτεχνίας που διαμόρφωνε τη φαντασία , δηλαδή την ίδια τη ζωή των μελλοντικών αναγνωστών. Μια μέρα εμβαπτίζοντας το τρίτο μπισκότο στο τσάϊ τους άκουσαν μια φωνή που έλεγε: Τι κάθεστε και κρίνετε τους άλλους; Στρωθείτε να γράψετε εσείς αφού στραβομουτσουνιάζετε με τα υπάρχοντα βιβλία για παιδιά. Αυτοί οι δύο τύποι ήταν ο Lewis και οTolkien κι αυτό που κάθησαν και έγραψαν ήταν Τα χρονικά της Νάρνια ο πρώτος και το Χόμπιτ ο δεύτερος! Τα βιβλία που έγιναν οι σύγχρονοι θρύλοι και μαθαίνουν στα παιδιά ότι θα αντιμετωπίσουν τρομερούς "δράκους" στη ζωή αλλά μπορούν να τους νικήσουν αφού ένα κοριτσάκι κι ένα πλασματάκι σαν το χόμπιτ μπόρεσε. Η πλάκα είναι ότι έβαλαν ο ένας τον άλλον στα βιβλία αυ...