Σχεδιάζοντας το όνειρο

 Παναγιώτης Ασημεόνογλου: Λένε πως ο Χριστός στα Ευαγγέλια έκλαψε τέσσερις φορές, αλλά δεν μαρτυρείται να γέλασε καθόλου. Γεγονός που παρακινεί τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη να γράψει πως «όχι η εμπαθής ιδιότητα του γέλιου, αλλά η ιδιότητα του κλάματος είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου…» (Νικόδημος Αγιορείτης, Συμβουλευτικό εγχειρίδιο, Απόδοση στη νεοελληνική, σελ. 128, Νέα Σκήτη, 2006). Ο άγιος Νικόδημος -τον οποίο αγαπώ πολύ και μελετώ τακτικά- είναι ένας μεγάλος σύγχρονος πατέρας της Εκκλησίας, και νομίζω ότι σε αυτό το σημείο έκανε μια διάκριση μεταξύ της κοσμικής χαράς και της "μακαριότητας", ίσως για ποιμαντικούς λόγους. Παρόλα αυτά δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα χαρακτήριζαν την Εκκλησία σαν μια αυστηρή μητέρα που απαγορεύει τις απλές χαρές στους ανθρώπους με ένα σωρό Μην... Ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν είχε γράψει στο ημερολόγιό του σχετικά "Σκέφτομαι πως ο Θεός θα συγχωρήσει τα πάντα εκτός από την έλλειψη χαράς. Το ότι ξεχνάμε πώς ο Θεός δημιούργησε και έσωσε τον κ...

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΘΕΙΣΜΟΥ https://www.politeianet.gr/el/products/9789600438710-adre-kod-sponbil-kedros-to-pnefma-tou-atheismou Διάβασα «Το Πνεύμα του Αθεϊσμού» και το συστήνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο για τις σκέψεις που γεννά, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα. Σε μια εποχή που ο δημόσιος λόγος γύρω από τη θρησκεία και την πίστη γίνεται κατά βάση με θόρυβο και ειδικά φανατισμό, ο συγγραφέας επιλέγει έναν δρόμο εντελώς διαφορετικό: αυτόν της απόλυτης ισορροπίας, της ευγένειας, του σεβασμού και της διάκρισης.  Μας υπενθυμίζει πως ο ουσιαστικός διάλογος δεν έχει ανάγκη από κραυγές, αλλά από ανοιχτό μυαλό και καθαρή ματιά.  Κάσδαγλης Νίκος  Θεολόγος 

Η ανάρτηση είναι από το Σεπτέμβρη του 2025 αλλά την επανακοινοποιώ διότι μου άρεσε πολύ ως δραστηριότητα και είχε απήχηση στις τάξεις όπου την εφάρμοσα: "Via Γιώτα Κεφαλά: "Από τον τοίχο της Tsampika Karakiza . Εξαιρετική ιδέα για την έναρξη της χρονιάς!  Τώρα που ξεκινά η σχολική χρονιά, σκέφτομαι ότι τις πρώτες εκείνες μέρες που θα μας υποδεχτούν στις τάξεις πρόσωπα αλαφιασμενα από το καλοκαίρι, νυσταγμένα από τα κινητά και με καμία όρεξη να ακούνε κηρύγματα, θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε με τους μαθητές μας, έτσι εκτός ύλης, κάποιο σύντομο υλικό από τους παραολυμπιακους αγώνες. Ένα απόσπασμα πχ από την τελετή έναρξης, δυο συνεντεύξεις, αγωνιστικά στιγμιότυπα ή ότι άλλο νομίζει ο καθένας ότι θα ταίριαζε σε κάθε τάξη.  Και μετά τα παιδιά (κι εμείς μαζί) μπορούν να γράψουν μια λέξη ή μια φράση για ό,τι είδαν, που μπορεί να αντιπροσωπεύει αυτό που αισθάνθηκαν, αυτό που σκέφτηκαν παρακολουθώντας, αυτό που τους συγκίνησε ή τους έμεινε ως πιο σημαντικό. Να τα γράψουμε όλα στο...

 «Νομίζουμε πως τα φύλλα γεννήθηκαν για να πέφτουν. Και δεν ρωτάμε: -Φύλλο αέρας σε έριξε; Ξεράθηκες -και έπεσες; Δεν σε ήθελε το δέντρο -και σε έδιωξε; Δεν άντεχες τα άλλα φύλλα γύρω σου -και έφυγες εσύ μόνο σου; Δεν είχες φως -γιατί δεν σε έφτανε το φως εκεί που ήσουν; Δεν είχες νερό -επειδή σε κλαδί αδύναμο έζησες; Μήπως ήσουν πολύ μικρό -γι' αυτό το δέντρο; Ή πολύ μεγάλο ίσως -αφύσικο για φύλλο κανονικού δέντρου. Είσαι φυλλοβόλου καταγωγής; Ή αειθαλούς; Τόσες ερωτήσεις.. Που δεν τις κάναμε. Κανείς δεν ρώτησε το φύλλο του δέντρου -γιατί έπεσε..» Τσιμάρας Τζανάτος __________ «Δεν χρειάζεται να πέσεις από ψηλά για να διαλυθείς. Οι περισσότεροι που ξέρω, έπεσαν από το ύψος τους. Και έγιναν κομμάτια..» Τσιμάρας Τζανάτος _____________ «Τις πιο δυνατές λέξεις, τις άκουσα από ανθρώπους που ήταν αθόρυβοι.. Δεν φτάνει η ακοή για να ακούσεις..» Τσιμάρας Τζανάτος _________________ «Να ακούς. Μιλάνε οι άνθρωποι. Με κινήσεις, με σιωπές, με λόγια. Λένε -το αφόρητο που φέρουν. Το πόσο σιώπησαν...

Π. Λίβυος: Σήμερα διάβαζα μέσα στα άλλα συνεντεύξεις. Μου αρέσουν πολύ οι συνεντεύξεις ως αναγνωστικό είδος.Μπορεί να διαβάζω ώρες.Έπεσα πάνω σε μια καταπληκτική της μεγάλης Σαρλότ Ράμπλινγκ που είχε δώσει στον Θ. Λάλα και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας, αυτό:  Δεν σας προβληματίζει η πιθανότητα της λάθος επιλογής; «Και βέβαια. Αλλά δεν μπορώ να μην κάνω τίποτε στη ζωή μου για να μην κάνω και λάθη... Προτιμώ τα λάθη από την ακινησία. Όποιος δεν θέλει να κάνει λάθη κάθεται όλη την ημέρα ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι. Δεν μπορώ την ακινησία. Η διάθεσή μου να κινηθώ είναι τόσο μεγάλη που ξεπερνάει τον φόβο του λάθους. Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι στα λάθη περιέχεται το ταλέντο για ζωή».

 Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕΣ Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Έρχεται μια στιγμή στη ζωή όλων μας που ο εξωτερικός κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να σωπαίνει. Μπορεί να συμβεί ένα βράδυ στις τρεις το πρωί, σε μια μοναχική διαδρομή με το αυτοκίνητο, μπροστά σε μια σκηνή μιας ταινίας που, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, μας κάνει να δακρύσουμε. Μπορεί να είναι ένα πρόσωπο στον δρόμο που κάτι ανακινεί μέσα μας, μια μουσική που ανοίγει μια πόρτα που νομίζαμε πως είχαμε κλείσει ή ένα όνειρο που επιμένει να επιστρέφει. Και τότε κάτι εμφανίζεται. Όχι ακριβώς σαν σκέψη ούτε σαν ανάμνηση. Περισσότερο σαν παρουσία. Σαν κάτι που ήταν από πάντα εκεί και περίμενε να ησυχάσει ο θόρυβος για να μπορέσουμε επιτέλους να το ακούσουμε. Ο Jung γνώριζε καλά αυτή την εμπειρία. Αναφερόμενος στα χρόνια της βαθιάς καταβύθισής του στον εσωτερικό του κόσμο, έγραψε πως ήταν τα σημαντικότερα χρόνια της ζωής του, γιατί τότε αποφασίστηκαν όλα τα ουσιώδη. Και πρόσθετε κάτι ακόμη πιο απαιτητικό: οι εικόνες του ασυνειδήτου μάς επιφορτίζο...