Σχεδιάζοντας το όνειρο

 Να μάθεις να φεύγεις...

  ...ένας χρόνος...  Σήμερα διαβάζω πολλά συγκινητικά και όμορφα λόγια για τον δάσκαλο Χρυσόστομο Σταμούλη  Τα διαβάζω όλα με ενδιαφέρον και βαθιά συγκίνηση. Δεν θα προσθέσω κάτι άλλο παρά μόνο θέλω να του αφιερώσω όλα τα μαθήματα με το χαμόγελο, την ομορφιά, το τραγούδι και τη διασκέδαση που γίνονται μέσα στην τάξη...  Καλό παράδεισο, δάσκαλε.  Αιωνία σου η μνήμη. ______ Ανεξάλειπτο βίωμα: Όποτε του έστελνα κάποιο μήνυμα με ερωτήσεις για θέματα, προβληματισμούς ή προτάσεις αναφορικά με την τάξη, ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ απαντούσε, ακόμη κι όταν πήγαινε από τη μία υποχρέωση στην άλλη "Ο δάσκαλος χτίζει χώρο για να σταθεί ένας άνθρωπος. Μπροστά του υπάρχουν παιδιά που θέλουν να νιώσουν ότι μπορούν. Δεν χρειάζεται να είναι άτρωτος. Χρειάζεται να είναι ΠΑΡΩΝ." (Δημήτρης Καραβασιλης)

Γιώργος Κόρδης  (κείμενο και ζωγραφιά) Ο ΧΩΡΟΣ, Ο ΧΡΟΝΟΣ, Ο ΕΡΩΤΑΣ Πολλές φορές οι άνθρωποι μου λένε πως φοβούνται ότι άμα ζωγραφιστεί η εκκλησία θα "γεμίσει" πολύ και θα "φορτωθεί". Έχουν άγχος.  Τους λέγω λοιπόν πως όσο περισσότερο ζωγραφίζεται ο χώρος μεγαλώνει κι αυτό γιατί με τη ζωγραφική αυξάνεται ο χρόνος που χρειάζεται το μάτι και η αίσθηση να "διαβάσει" τον ζωγραφισμένο χώρο που είναι μιά αφήγηση. Έτσι ο χώρος μοιάζει στην συνείδηση μεγαλύτερος αφού οι διαστάσεις του απλώνονται, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο, σε μεγαλύτερο-ευρύτερο χρόνο.  Έτσι ειναι όλα και στη ζωή.  Για τον ίδιο λόγο αγαπώ τα πληγιασμένα και φθαρμένα πράγματα, τις ρυτίδες στα πρόσωπα των ανθρώπων, τα ερειπωμένα σπίτια, τα ρημαγμένα κάστρα, τα κουρασμένα και παροπλισμένα καράβια στα καρνάγια.  Όλα αυτά έχουν, θαρρώ, ένα κοινό στοιχείο που τα φέρνει κοντά και τα κάνει να ομοιάζουν. Οι φθορές τους, οι πτυχώσεις του, οπι τσαλακωμλενες όψεις , οι ρωγμές και τα πολλαπλά ρα...

Μια ψηφιακή γωνιά για το υλικό της τάξης και προσωπικές καταθέσεις ψυχής. Εδώ θα συγκεντρώνω ερασιτεχνικά βίντεο, καθαρά για εκπαιδευτική, προσωπική, χρήση... ...για όσα αγαπώ και για όσους αγαπούν την κουβέντα μας https://kasdaglisn.blogspot.com/p/youtube_0276011173.html

 Δ.Καλαϊτζάκης "Βλεπω τετοιες μερες καθε χρονο, πολλους να γραφουν στα σοσιαλ μιντια για ολους εκεινους που πηγαινουν με τα γονατα.... στην ελπιδα.... Είναι εύκολο να γελάς με κάποιον που σέρνεται στα γόνατα. Είναι εύκολο να ρίχνεις ατάκες για «εκμετάλλευση» και «αφέλεια» πίνοντας το φρεντο σου στην ασφάλεια της βεράντας σου. Είναι εύκολο, όταν δεν σε έχει ακουμπήσει η φωτιά. Μα αν η ζωή σου είχε βάλει το μαχαίρι εκεί που πονάει πιο βαθιά, αν είχες κοιτάξει στα μάτια γιατρού που σου λέει «δεν υπάρχει ελπίδα», αν είχες δει το παιδί σου να λιώνει μέρα με τη μέρα… τότε θα καταλάβαινες. Ο πόνος δεν έχει πανεπιστήμιο να τον σπουδάσεις.. Δεν τον μαθαίνεις σε σεμινάρια ούτε σε βιβλία. Σου μπαίνει μέσα με βία και δεν φεύγει ποτέ. Σου αλλάζει το πρόσωπο, σου λιώνει την περηφάνια, σε κάνει να παρακαλάς για θαύματα — κι ας μην πίστευες ποτέ σε αυτά. Κι αν χρειαστεί να σέρνεσαι στα γόνατα για πέντε χιλιόμετρα, το κάνεις. Όχι γιατί πιστεύεις ότι η εικόνα είναι μαγικό κουμπί. Αλλά γιατί δεν έχε...

 Φως και η Αγκαλιά της Μάνας “Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος θέλει κάποιον να τον αγκαλιάσει χωρίς να υπάρξει συνέχεια. Αυτή η στιγμή του αγκαλιάσματος είναι πάρα πολύ μεγάλη στιγμή, περιεκτική. Η αγκαλιά σε παίρνει ολόκληρο και σε προστατεύει. “ (Κική Δημουλά) _________ Καθώς πλησιάζουμε στης Παναγίας, μερικές σκέψεις. Ας σταθούμε για λίγο σε δύο εικόνες, ποιητικές και βαθιά υπαρξιακές, της πίστης μας, εκεί όπου ο Θεός δεν εκβιάζει την ύπαρξή μας, αλλά μας συναντά στην πιο βαθιά μας σιωπή. Ο Θεός δεν αποκαλύπτεται ποτέ με την κοσμική και εκκωφαντική βία. Δεν είναι ο θόρυβος, ούτε η επιβολή. Είναι μια εσωτερική, λυτρωτική και ζωογόνος παρουσία που διακριτικά ανασαίνει μέσα στην ψυχή. Αρχαίο Κείμενο (Προφήτης Ηλίας - Α' Βασιλειών / Γ' Βασιλέων 19:11-12):  “..καὶ ἰδοὺ πνεῦμα κραταιὸν αἴρον ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα σεισμός, οὐκ ἐν τῷ σεισμῷ Κύριος· καὶ μετὰ τὸν σεισμόν πυρ, οὐκ ἐν τῷ πυρὶ Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ ...