Σχεδιάζοντας το όνειρο

Κείμενο κ φωτογραφία Giorgos Kordis: ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ Ήρθαμε για δουλειά στην Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Τώρα με τα σημερινά μέσα μεταφοράς είναι κοντά. Παλιά, τότε που οι άνθρωποι ταξίδευαν ακόμα και με ζώα αλλά και με τα πόδια, ήταν μακρυά.  Ήρθαμε για δουλειά, να αγιογραφήσουμε, κατά πως λένε σήμερα οι άνθρωποι, μια την ορθόδοξη νεόδμητη εκκλησία των Τριών Ιεραρχών.  Οι άνθρωποι εδώ, παρέχοντας Αβραμιαία φιλοξενία, μας έβαλαν να καταλύσουμε σε ένα ξενοδοχείο δίπλα στον ναό. Καλωσύνη τους.   Το ξενοδοχείο είναι ανακαινισμένο παλιό αρχοντικό πολυόροφο κάποιου αιώνα μεταξύ του 17ου και 19ου. Μένουμε σε δωμάτια του δεύτερου ορόφου.  Συχνά, κι όταν η κούραση από την εργασία στα αναβατόρια και στις σκαλωσιές δεν μας έχει πλήρως εξαντλήσει, ανεβαίνουμε στον όροφο με τα πόδια από μια μεγάλη σκάλα φτιαγμένη εξ ολοκλήρου με κόκκινο μάρμαρο που μαρτυρα και την παλαιά δόξα του κτιρίου.  Έβρεχε και σήμερα και καθώς το πολωμένο απο τα βαρειά σύννεφα φως εισήρχετο δειλά...

 Ερανίσματα από το Facebook: "...Δε φταίνε μόνο τα παιδιά! Φταίνε πρώτα οι γονείς τους και μετά οι δάσκαλοι τους! Σε καμία Αλεξάνδρα δεν αξίζει αυτό, επειδή βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού! Γονείς, μάθετε στα παιδιά σας να μην πληγώνουν, γιατί κάποτε θα πληγωθούν κι αυτά! Βγάλτε από το λεξιλόγιο τους και κυρίως από το μυαλό τους τη λέξη "αποκλεισμός"! Δάσκαλοι, δείτε τι συμβαίνει γύρω σας! Στους διαδρόμους, στον προαύλιο χώρο... Εντοπίστε τέτοιους αποκλεισμούς και δώστε λύση! Με την Αλεξάνδρα και με την ΚΑΘΕ ΑΛΕΞΆΝΔΡΑ! Via Αγαπημένο μου ημερολόγιο 😘" https://www.facebook.com/share/p/19q27b7DSw/ _______________ Παναγιώτης Ασημεόνογλου  https://www.facebook.com/share/p/19J1hzpESt/ Φέτος διαπίστωσα κάτι σαν καθηγητής στους μαθητές, το οποίο δεν ήταν τόσο έντονο τα προηγούμενα χρόνια. Πολλοί πλέον καπνίζουν (πιο σωστά ατμίζουν) και το κάνουν επίσημα... Ένας μαθητής μού είπε ότι στο σχολείο τους έχουν «καπνιστήριο». Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, βέβαια. Και εμείς είχα...

«Όταν μας κάνει μια ερώτηση ο άλλος, αγνοεί ότι την ίδια στιγμή δηλώνει: Τι ΘΑ ΗΘΕΛΕ να του πεις- και Τι ΤΡΕΜΕΙ να ακούσει.. Οι λέξεις -μάς "λένε". Κι ας φαίνεται ότι τις λέμε εμείς..» Τσιμάρας Τζανάτος ("Αγνώστου - Η Βία του Βίου") _______ «Ό,τι και να ρωτάς, κάθε φορά που ρωτάς, παίρνεις ένα τρομακτικό ρίσκο: Να σου απαντήσουν..» Τσιμάρας Τζανάτος (Απόσπασμα, θεατρικό έργο: "Εκκρεμότητα")

Δεν προλαβαίνουν καλά καλά να κλείσουν τα τέσσερα και μαθαίνουν Αγγλικά. Και να το μπαλέτο,να το μπάσκετ, να η κολύμβηση. Πάρε κι ένα καράτε για να μην τις τρως απ'τους άλλους. Στη ζωή πρέπει να επιβιώνεις. Κι ως γνωστόν όσοι επιβιώνουμε (ή τουλάχιστον προσπαθούμε) είμαστε ένα κράμα μεταξύ Μπρους Λι και Τσάκι Τσαν. Ετεροπροσδιορίζονται παιδιά-θαύματα. Και είναι! Ποιά άλλα θα μπορούσαν να υπομένουν καρτερικά τόσα μαρτύρια και να ανέχονται τα πάσης φύσεως απωθημένα σου; Στους πρώτους μήνες του Δημοτικού γνωρίζουν ήδη γραφή και ανάγνωση. Αλλά δε συναναστρέφονται μόνο με δασκάλους που έχουν σπουδάσει το αντικείμενο. Δάσκαλοι είναι κι οι γονείς. Και τι δάσκαλοι!Τα ξέρουν όλα! Έχουν άποψη από το τι χρώμα πρέπει να έχουν τα διακριτικά γιλέκα των σχολικών τροχονόμων μέχρι και το σε ποιά σημεία πλεονεκτεί η τρίγωνη τυρόπιτα του κυλικείου έναντι της στρογγυλής (μεταξύ μας κι εγώ υπέρ της τρίγωνης τάσσομαι αναφανδόν). Κι έρχονται τα πρώτα Α στους ελέγχους. Και φουσκώνουν τα στήθη από περηφάνε...

 

Πειραχτικά καί ειρωνικά ξένος διαπρεπής συνομιλητής ρώτησε τόν νομπελίστα μας (1963) και ποιητή Γιώργο Σεφέρη :  "Μα πιστεύετε σοβαρά ότι είστε πραγματικά απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή";  Απαντά ο τροπαιούχος Σεφέρης :  "Όχι. Είμαστε απόγονοι μόνο μιας μάνας, που μας μίλησε Ελληνικά, που προσευχήθηκε Ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τόν Οδυσσέα, τόν Ηρακλή, τον Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα, και ένοιωσε την ψυχή της να βουρκωνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στο ξόδι του νεκρού ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ. Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ προφὶλ τῆς κ. Δέσποινας Παπαδάκη. πηγὴ φωτογραφίας : Nobel Prize