Σχεδιάζοντας το όνειρο

https://www.facebook.com/share/p/1CrxMADkRk/ ΝΑ ΑΝΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΦΩΣ Ο Carl Jung έγραψε κάποτε πως «ο μόνος σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι να ανάψει ένα φως μέσα στο σκοτάδι της ύπαρξης». Πόσο παράξενη φράση! Γιατί οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε πιστεύοντας πως σκοπός της ζωής είναι να τα καταφέρουμε. Να σπουδάσουμε. Να δουλέψουμε. Να φτιάξουμε οικογένεια. Να αποκτήσουμε σπίτι. Να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. Να φανούμε χρήσιμοι. Να είμαστε συνεπείς. Να μην απογοητεύσουμε τους ανθρώπους που μας εμπιστεύτηκαν. Και όλα αυτά είναι όμορφα. Όλα αυτά έχουν αξία. Μόνο που υπάρχει ένας κίνδυνος. Να περάσει κανείς ολόκληρη τη ζωή του υπηρετώντας τη ζωή χωρίς να την έχει πραγματικά ζήσει. Να "λειτουργεί" αντί να κατοικεί μέσα στην ύπαρξή του. "Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ..." όπως λέει ο Ελύτης.   Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δεν αποφασίσαμε συνειδητά να μπούμε στον αυτόματο πιλότο. Μπήκαμε γιατί έπρεπε. Υπήρχαν λογαριασμοί. Υπήρχαν παιδιά. Υπήρχαν γονείς που π...

Δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ ἀνησυχία ποὺ ἀφορᾶ μόνο ποιον ἀνήκει στὸν τομέα τῶν ἀνθρωπιστικῶν ἐπι-στημῶν. ᾿Αρκεῖ νὰ διαβάσουμε τὸ ἄρθρο ἑνὸς σπουδαίου ἐπιστήμονα ὅπως ὁ Albert Einstein, γιὰ νὰ αντιληφθούμε τὸν κίνδυνο ποὺ διατρέχουμε : "Ἡ ἐκπαίδευση θὰ πρέπει πάντα νὰ θέτει ὡς στόχο τὴν ἀποφοίτηση νέων μὲ ἁρμονικὴ προσωπικότητα καὶ ὄχι ἐξειδικευμένων ἀνθρώπων. Κατὰ τὴ γνώμη μου, αὐτὸ ἰσχύει σὲ κάποιο βαθμὸ καὶ γιὰ τὰ τεχνικὰ ἐπαγγελματικὰ λύκεια, στὰ ὁποῖα οἱ μαθητές θὰ ἀφιερωθοῦν σὲ ἕνα πολὺ συγκεκριμένο ἐπάγγελμα. Ἡ ἀνάπτυξη μιᾶς ἀνεξάρτητης σκέψης καὶ ἑνὸς ἀνεξάρτητου κριτικοῦ πνεύματος θὰ ἔπρεπε νὰ κατέχει πάντα πρωταρχικὴ θέση καὶ ὄχι ἡ ἀπόκτηση έξει-δικευμένων γνώσεων." Κάθε χρόνο διαβάζω στοὺς φοιτητές μου ἕνα ὑπέροχο ποίημα τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη (την Ιθάκη) γιὰ νὰ τοὺς κάνω νὰ καταλάβουν πὼς δὲν εἶναι τόσο σημαντικὸς ὁ προορισμός (ἡ ἐπιστροφὴ στὴν Ἰθάκη) ὅσο τὸ ταξίδι ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ νὰ φτάσουμε.... ......... Τὸ νὰ θυσιάσουμε αὐτὴν καθεαυτὴν τὴν ἀξία τῆς ἴδιας τ...

Σήμερα βρέθηκα ξανά στον δρόμο, σε ένα από εκείνα τα ταξίδια που, εκτός από χιλιόμετρα, καταπίνουν και δημιουργούν και σκέψεις. Στη διαδρομή μίλησα στο τηλέφωνο με μια πολύ καλή φίλη από τη Ρόδο, τη Ρένα. Θυμήθηκε τα περσινά της γενέθλια, όπου ήτανε μαζί με την κοινή μας φίλη την Κατερίνα, την Κατερίνα η οποία φέτος (μας) λείπει, έφυγε αλλά τη νιώθουμε παρούσα. Μας δίνει κίνητρο. Ταξίδι και αναμνήσεις· άνθρωποι που γνώρισες και ανθρώπους που γνωρίζεις. Οι καταστάσεις που σε μαθαίνουν να ζεις τη στιγμή.  Γιατί συνηθως "Μήπως αυτό, μήπως εκείνο..." "κι αν έκανα αυτό κι αν έκανα εκείνο..." Μήπως, μήπως... κι αν... κι αν...  Ένας ατελείωτος δισταγμός που μας στερεί τη χαρά της ζωής.  "...ρίχνουμε θάνατο στὴ σωτηρία μας ἐκ τῶν ἐνδεχομένων.." (Δημουλά)  Εκ των ενδεχομένων...γαμωτο  Δεν έχουμε προβλήματα; Προφανώς και έχουμε. Όμως προχωράμε..  Φτάνεις στον προορισμό  Η παρέα. Οι άνθρωποι εκείνοι με τους οποίους μπορείς να είσαι ο απόλυτα αληθινός εαυτός σου, ...

Από την ανάρτηση στο Facebook: https://www.facebook.com/share/p/1Hhm76UtJX/ Η τελειότητα, μου προκαλεί αποστροφή... Όλες αυτές οι γυναίκες και οι άντρες, που αναζητούν την τελειότητα στα στερεότυπα που δημιούργησε η κοινωνία, με κάνουν να θέλω να ξεράσω. Καταραμένα ομοιώματα από σάρκα, χωρίς προσωπικότητα ή αγάπη για τον εαυτό τους. Ίδια ρούχα, ίδια μουσική, ίδιες εκφράσεις, ίδιο φαγητό, ίδιο σεξ, ίδια αυτοκίνητα, ίδιες ζωές. Και στο τέλος; Ίδιες, μαζικές αυτοκτονίες εγκεφάλου. Γιατί, το να ζεις μηχανικά είναι -χωρίς αμφιβολία- αυτοκτονία. Όταν όλοι είναι ίδιοι, όλοι είναι ένα τίποτα. Η τελειότητα είναι σαν ένα μικρό πουλί σε ένα κλουβί που ζει, τρώει, αφοδεύει και πεθαίνει, με μοναδικό σκοπό να το θαυμάζουν. Θέλω να ζήσω ελεύθερος... Παγωμένος, πεινασμένος, αλλά ελεύθερος... (Charles Bukowski )

ο Βρετανός μετεωρολόγος Σμήναρχος Τζέιμς Σταγκ              Ο Άλαν Τούρινγκ, μαθηματικός  Είδα την ταινία, ταινιάρα δηλαδή, το «72 ώρες προθεσμία» (Pressure). Όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την προετοιμασία της Απόβασης στη Νορμανδία, εκείνη την ημέρα που έμεινε στην ιστορία ως D-Day. Στο επίκεντρο, ο Βρετανός μετεωρολόγος Σμήναρχος Τζέιμς Σταγκ, που καλείται να παίξει “κορώνα-γράμματα” το μέλλον του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προβλέποντας αν ο καιρός θα επιτρέψει την επιχείρηση. Σκέφτομαι, λοιπόν, πόσο συχνά κυνηγάμε τις βεβαιότητες στη ζωή μας, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι ποτέ δεδομένες. Ζητάμε το σίγουρο, αλλά καταλήγουμε να κουβαλάμε τις αμφιβολίες που δεδομένα θα έχεις. Γιατί είμαστε άνθρωποι, όχι υπολογιστές. Δεν υπάρχουν ροζ συννεφάκια. Θα έρθεις αντιμέτωπος με τεράστιες εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, και εκεί είναι που όλα δοκιμάζονται. Υπάρχει ένας διάλογος στην ταινία: — «Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ». — «Για αυτό είμαι σί...

  «Ματωμένες παρτιτούρες» Όταν οι νέοι παίρνουν τον λόγο και τοποθετούνται με τόλμη, με έξυπνο τρόπο, ξεκάθαρα, θίγοντας διάφορα θέματα χωρίς να τα εκμεταλλεύονται. Απλά και μόνο γιατί τους άγγιξαν και δεν θέλουν να μείνουν χωρίς φωνή. Ο Ραφαήλ από το αγαπημένο μας Μουσικό Σχολείο Ρόδου –το περίφημο ΜΣΡ!– μας άγγιξε βαθιά με τη δημιουργία του. Ο Αθηναγόρας με την ερμηνεία του. Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη μίλησε για την ενδοοικογενειακή βία, για τα λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξεις, για το τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Μίλησε για την αλαζονεία του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;” και “θα κάνεις αυτό που σου λέω”. Για εκείνον τον κόσμο που υποτιμά το πάθος και τη δημιουργία, υποκλινόμενος μόνο στο χρήμα.  Κι όταν κάποιος επιλέγει να εξαφανιστεί για να γίνει τα πάντα, αφήνει πίσω του ακόμα και τα απαραίτητα, αρκεί να βρει εκείνο το «ποθούμενο» που τον κρατάει ζωντανό. Ένα τεράστιο «μπράβο» στον Ραφαήλ και τον Αθηναγόρα για τη φωνή τους, στις οικογένειές το...