Όταν ο μεγάλος ασκητής ζήτησε να γελάσει
(Η φωτογραφία, εικόνα, είναι από το wed) "Τό εἶπε καί ὁ καλός φίλος καί σπουδαῖος ποιητής, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, ῾῾Ὁ Θεός ἐν ἀρχῇ ἐποίησε ἕνα χαμόγελο᾽" (Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος) _______ Από το βιβλίο του π. Λιβυου, γιατί φοβόμαστε τη χαρα… Κεφάλαιο: Όταν ο μεγάλος ασκητής ζήτησε να γελάσει, Σ.124-127 Ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής έζησε στο περιθώριο του κόσμου. Στα σπήλαια και στα βράχια του Αγίου Όρους, μακριά από τον θόρυβο των ανθρώπων, διδάσκοντας με τη σιωπή του όσα οι άλλοι δεν καταφέρνουν με χιλιάδες λόγια. Ήταν σκληρός με τον εαυτό του, ακριβής, άτεγκτος στην άσκηση, αφοσιωμένος στην αδιάλειπτη προσευχή, φίλος της νύχτας, μαθητής του φωτός. Η ζωή του ήταν ένας συνεχής αναστεναγμός προς τον ουρανό. Κι όμως, κάποια στιγμή ο ασκητής λύγισε. Το σώμα, η ψυχή, το βάρος της πνευματικής μάχης τον έφεραν στον γκρεμό της ψυχής του. Κι εκεί, αντί να σφίξει τα δόντια και να κλειστεί πιο βαθιά στο κελί του, έκανε κάτι που φαινομενικά δεν ταίριαζε με ...