Σχεδιάζοντας το όνειρο

            (Η εικόνα είναι από την ανάρτηση του                     συγγραφέα στο Facebook) https://www.facebook.com/share/p/1bDzcijWUA/ Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω δεκάδες μηνύματα. Και όσο τα διαβάζω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι κάτω από τις διαφορετικές ιστορίες, τις διαφορετικές ηλικίες, τις διαφορετικές ζωές και πληγές, υπάρχει τελικά μία και μόνη αγωνία που επιστρέφει ακατάπαυστα σαν υπόγειο ρεύμα. «Πώς αλλάζει τελικά η ζωή ενός ανθρώπου;» Και αρχίζω να πιστεύω πως αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη ερώτηση της εποχής μας.  Όχι η οικονομία.  Όχι οι εκλογές.  Όχι οι δείκτες ανάπτυξης.  Όχι οι αλγόριθμοι.  Αλλά το αν ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να μεταβάλει τον εσωτερικό του νόμο πριν απολιθωθεί οριστικά μέσα στον φόβο του. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ζουν πραγματικά. Διαχειρίζονται τον εαυτό τους. Σαν κουρασμένοι υπάλληλοι μιας αόρατης εσωτερικής διοίκησης που τους παρακο...

              (Οι φωτογραφίες είναι από το web) “Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή είδες κάποιον ή κάποια και σε γοήτευσε. Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή αισθάνθηκες ακαταμάχητο πόθο να κάνεις σεξ μαζί του. Ερωτικός δεν γίνεσαι γιατί πονάς στη σκέψη του…. Ερωτικός είσαι πριν να γνωρίσεις το πρόσωπο που θα ερωτευθείς. Ερωτικός είσαι ως προς τον τρόπο που ζεις την καθημερινότητα, στην επαγγελματική και στην προσωπική ζωή. Ερωτικός στις αποφάσεις σου. Στους στόχους σου. Στον πόνο σου. Στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις αποτυχίες σου. Ερωτικός είσαι στις υπερβάσεις σου. Στην άντληση χαράς από αυτά που πάλεψες, από αυτά που δεν υποχώρησες, από αυτά που δεν συμβιβάστηκες… Η ερωτική στάση απέναντι στη ζωή στηρίζεται στο ξεπέρασμα των δυσκολιών της.. Καλλιεργείται στις επιλογές φίλων και συντροφιών που προάγουν τη δημιουργία σ' όλες της τις εκφάνσεις. Αυτοπροστατεύεται από τις βαριεστημένες παρέες της ισοπεδωτικής καλοπέρασης. Αναζητά διαχρονικές αξίες που δεν αγοράζον...

      (Η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση)  Του Μάνου Λαμπράκη  https://www.facebook.com/share/1JJXD75GBe/ Ο Ελύτης δεν ήταν καθόλου αυτό που κατάφερε να τον κάνει ο νεοέλληνας. Δεν ήταν καρτ ποστάλ. Δεν ήταν «καλοκαίρι στην Ελλάδα».  Δεν ήταν ταλαιπωρημένη λεζάντα κάτω από φωτογραφία με ήλιο και θάλασσα.  Αυτά είναι τα απομεινάρια ενός λαού που πήρε το φως και το έκανε τουρισμό.  Ο Ελύτης ήταν κάτι πολύ πιο δύσκολο. Ήταν ένας άνθρωπος που περπάτησε μέσα στον εικοστό αιώνα και δεν δέχτηκε να παραδώσει την ψυχή του στην ασχήμια.  Αυτό έκανε.  Και μόνο αυτό φτάνει για να γίνει επικίνδυνος. Γιατί ο άνθρωπος που επιμένει ακόμη στην καθαρότητα είναι πάντα επικίνδυνος. Όχι ο ηθικολόγος. Ο καθαρός. Υπάρχει διαφορά. Ο ηθικολόγος φωνάζει. Ο καθαρός κοιτά. Και ο Ελύτης κοίταζε.  Το Αιγαίο.  Τον ήλιο επάνω στον ασβέστη. Ένα παιδί που τρέχει ξυπόλυτο. Μια γυναίκα που τινάζει σεντόνια μέσα στον άνεμο.  Ένα τραπέζι με ψωμί, λάδι και ντ...

             (Το σκίτσο είναι από την ανάρτηση) Γιατί το Κινητό στο Γραφείο Σου «Κλέβει» το Μυαλό (Ακόμα κι αν Είναι Κλειστό) https://www.facebook.com/share/p/1G2uGaxKHC/ Κάθεσαι στο γραφείο σου να δουλέψεις ή να διαβάσεις. Βάζεις το κινητό σου στο αθόρυβο, το γυρνάς μπρούμυτα και το αφήνεις δίπλα σου. Νιώθεις ότι έχεις τον απόλυτο έλεγχο. Αφού δεν χτυπάει και δεν βλέπεις την οθόνη, δεν αποσπάσαι, σωστά; Λάθος. Η επιστήμη έχει διαφορετική άποψη, και τα ευρήματα είναι τόσο εντυπωσιακά όσο και ανησυχητικά. Το Πείραμα του Τέξας Το 2017, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν (University of Texas at Austin) αποφάσισαν να δοκιμάσουν αυτό ακριβώς το σενάριο στην πράξη.  Το πείραμα ήταν απλό: Ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να αφήσουν τα κινητά τους δίπλα τους —εντελώς αθόρυβα, γυρισμένα ανάποδα, χωρίς καμία ειδοποίηση— και τους έβαλαν να λύσουν γνωστικά τεστ. Τα τεστ αυτά μετρούσαν τη "μνήμη εργασίας" και τη "ρευστή νοημοσύνη", δηλαδή την ικαν...

Μνήμες, μυρωδιές και τελευταία κουδούνια  Είδα εχθές ένα βίντεο με το «τελευταίο κουδούνι της τάξης του 2026». Λίγο μετά, άκουσα ένα τραγούδι από φαντάρους (το τραγούδι το επισυνάπτω στην ανάρτηση) και το μυαλό γύρισε αμέσως πίσω, στη λήξη της δικής μου στρατιωτικής θητείας. Θυμάμαι ακόμα ολοζώντανα εκείνη την τελευταία σκοπιά, 4 με 6 τα ξημερώματα, όπου το μόνο που ήθελα ήταν να σταθώ εκεί και να απολαύσω το ξημέρωμα, ήθελα να δω τον ήλιο να ανατείλει....για εμένα η θητεία ήταν μια αλλαγή ζωής (για δικούς μου λόγους και όχι στρατιωτικής εκπαίδευσης) Στις παραπάνω αναμνήσεις “ήρθε” και το βίντεο που μου έστειλε η Ελευθερία από την υπέροχη εκδήλωση με τις CantaRhodes. Πρόβες και κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς, πίσω στο 2022-2023. Κάθε λήξη σχολικής χρονιάς κουβαλάει μέσα της μια γλυκόπικρη γεύση. Ειδικά αν είσαι αναπληρωτής, κάτι που έζησα από το 2007 έως το 2019, αλλά και γενικότερα αυτό το ατελείωτο, όμορφο μέσα στις πάμπολλες δυσκολίες ταξίδι της «γύρας» στην Ελλάδα μέχρι και το 20...

Μουσικό σύνολο: CantaRhodes  Τίτλος τραγουδιού: Καύκος  Μουσική Επεξεργασία/ Επιμέλεια Καύκου:Ματίνα Μάστορα,  Τραγούδι: Ελευθερία Κοκοτσάκη https://youtu.be/obqRA6G4qJg?feature=shared https://youtu.be/ZkgYPTLDufo (Στο τέλος και κάποιες φωτογραφίες) ___________ Είναι αυτές οι στιγμές που ένα μήνυμα στην οθόνη του κινητού γίνεται χρονοκάψουλα. Μου έστειλε μια αγαπημένη συγχοροδός και καταπληκτική τραγουδίστρια (να την ακούσετε σας παρακαλώ απο το 46.12 εως και 49.28 και στο τέλος του κειμένου οι στίχοι της ανατριχιαστικής της εκτέλεσης) ένα βίντεο από εκείνη την εκδήλωση στη Ρόδο, λίγο πριν αποχαιρετήσω το νησί.  Προμαχώνας, 21/6/23 Οι μνήμες «πήραν φωτιά», όπως ακριβώς και οι πρόβες μας τότε. Το σύνολό μας:  “CantaRhόδες Vocal Ensemble” Υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια και τη διεύθυνση της εκπληκτικής Ματίνας Μάστορα Ανατρίχιασα. Τα δάκρυα στα μάτια αναπόφευκτα....Δεν ήταν μόνο η μουσική· ήταν η ανάκληση μιας υπεροχής εμπειρίας που είχα την τύχη να είμαι μέρος της...