Σχεδιάζοντας το όνειρο

 Ζητείται Ελπίς, του Αντώνη Σαμαράκη «Αν κουβαλήσω μαζί μου και τον εαυτό μου, αυτόν το φθαρμένο εαυτό μου. Αν τον κουβαλήσω μαζί μου, εκεί, στην άλλη γη, τότε... α, τότε δε θα υπάρχει πια ελπίδα. Ενώ τώρα, έχω τουλάχιστον την ελπίδα πως κάπου αλλού θα μπορούσα να 'μαι αλλιώτικος». Δεν ξέρω σε ποιο δικό μου σύμπαν κατοικούσα (και ενδεχομένως ακόμα να κατοικώ), και δεν είχα πιάσει ποτέ στα χέρια μου βιβλίο του Σαμαράκη. Σίγουρα κάποιο από τα βιβλία του βρίσκεται στη βιβλιοθήκη των γονιών μου, σε παλαιότερη έκδοση ενδεχομένως, και τους συντροφεύει για καιρό, όπως θα συντροφεύουν κι εμένα στο εξής τα βιβλία του. «Ποτέ άλλοτε, σκέφτηκε, οι στέγες των σπιτιών μας δεν ήτανε τόσο κοντά η μια στην άλλη όσο είναι σήμερα, κι όμως ποτέ άλλοτε οι καρδιές μας δεν ήτανε τόσο μακριά η μια από την άλλη όσο είναι σήμερα. Η μοναξιά που ένιωθε δεν ήταν μια ατομική περίπτωση. Ένιωθε πως είναι η μοίρα του σημερινού ανθρώπου. Ποτέ άλλοτε όσο σήμερα δεν ήτανε τόσο βαθιά η μοναξιά του ανθρώπου μπροστά στο...