Σχεδιάζοντας το όνειρο

 

 Πόπη Συνοδινού  https://www.facebook.com/share/p/18GuKsq4ds/ ("Φωτογραφία. Ετοιμασία για το πέρασμα του Επιταφίου στην Αμοργό. Δική μου" Σχολιο της συγγραφέως από την ανάρτησή της στο Facebook) 16 Απρίλη 2014 Ποτέ δεν αγαπούσα το Πάσχα, για μένα το να <<πάσχεις>> ήταν κάτι που είχε πυκνότητα και διαύγεια από την πιο μικρή μου ηλικία. Η φτώχεια κι η αναγκαστική μου συμβίωση μόνο με τον ένα γονιό ήταν μια μικρή σταύρωση , αργότερα έγιναν ένα αγκάθινο στεφάνι, τα χρόνια μου στο Δημοτικό σχολείο ,από το καψονι μιας δασκάλας που είχε παντρευτεί έναν αρχιστράτηγο της χούντας καθώς και τα πειράγματα των συμμαθητών μου. Ήμουν αρκετά παράξενο παιδί, δεν με χώραγε η σχολική ποδιά που μας μαζικοποιούσε σαν νούμερα των Εβραίων στα στρατόπεδα, μας έκανε δωρεά στην ομοιομορφία,δεν με χωρούσε η κακία των παιδιών γιατί δεν ήθελα να τους μοιάζω, τίποτε δεν με χωρούσε και σε όλα περίσσευα.. Το Πάσχα έπεφτα κάτω σαν από ίλιγγο στην μυρωδιά του επιταφίου, η συνοδεία όλου του κόσμο...

Υμνολογία Τό ἔργο αυτό προορίζεται να διευκολύνει τόν ἁπλό ἀναγνώστη-πιστό σέ μιά πρώτη ἐπαφή μέ τόν πλοῦτο τῆς ὑμνογραφίας μας.   https://www.ymnologia.gr/ Εδώ τα κείμενα της Μεγάλης Εβδομάδας: https://www.ymnologia.gr/index.php?book=5

Και εσύ•  εγώ δηλαδή  που αισθάνεσαι έτσι- Μίλα Μη μιλάς  Ευλογία που  Το  Νιώθεις  Είσαι ζωντανός- -Νιώθεις (Κ.Ν, Καλαμαριά, 8/4/26 18.35) ___________ (Εμπνευσμένο από τους παρακάτω στίχους της Κικής Δημουλά) "Μίλα,  ..Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία. ..Πες «βάρκα», που βουλιάζει αν την παραφορτώσεις με προθέσεις. Οι λέξεις... αν κάποια απ’ αυτές σε αιχμαλωτίσει, σ’ ελευθερώνει άλλη. ..Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.." ________

  Ο άνθρωπος θεραπεύεται όταν αποδεχθεί τον Πόνο και τον θάνατο 

Αγνή Μαριακάκη,ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΕΥΤΥΧΗΣΕΙΣ, σ. 270 "....«Να κεντάς», μου έλεγε, γιατί για την ίδια το κέντημα ήταν ιερός σκοπός. Την έβλεπα να κεντά κοπανέλι, κι αυτό από μόνο του ήταν κάτι απίθανο, «Αποκλείεται, βαριέμαι να μάθω να κεντώ», της έλεγα «Δεν εννοούσα να μάθεις κέντημα», με διόρθωνε. «Εννοούσα ό,τι κι αν κάνεις να το κεντάς, να του βάζεις ψυχή, καλλιτεχνία, να του βάζεις δημιουργία, να το κάνεις ιδιαίτερο. Το ίδιο κι όταν σκέφτε σαι, να σκέφτεσαι από μόνη σου, κι άσε τι λένε οι άλλοι». Το κέντημα, δηλαδή, ήταν μάθημα εφ' όλης της ύλης, το έμαθα πάραυτα χωρίς να καταφέρω ποτέ οποιαδήποτε βελονιά... ευτυχώς! Το πρώτο βήμα είναι, λοιπόν, το να ζεις συνειδητά «αυτό που είσαι» στις πολλές μικρές καθημερινές σου στιγμές. Η ζωή δεν είναι συνταρακτικά γεγονότα, τρανταχτές μεταβάσεις και και ταπληκτικές επιτυχίες. Η ζωή είναι πολλές, πολλές, μα πολλές μικρές στιγμές φτιαγμένες από το μαγικό σου υλικό. Κι όλες αυτές οι στιγμές μαζί, όταν τις ζεις «με ψυχή», σε οδηγούν αλάθητα....