Σχεδιάζοντας το όνειρο

Γρηγόρης Βασιλειάδης  Η ανάγνωση ενός βιβλίου προκαλεί έκρηξη στο ανθρώπινο μυαλό Δεν το λέει ένας μανιώδης βιβλιοφάγος, έτσι και αλλιώς η μαρτυρία του δεν θα ήταν αντικειμενική, αλλά επιστήμονες που οδηγήθηκαν σε αυτό το συμπέρασμα έπειτα από ενδελεχή έρευνα: για πέντε ημέρες από τη στιγμή που ολοκληρώνει κάποιος ένα μυθιστόρημα, στο μυαλό του γίνεται μια έκρηξη. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο αμερικανικό πανεπιστήμιο της Εμορί και το συμπέρασμά της είναι ότι διαβάζοντας ένα βιβλίο προκαλείται αυξημένη συνδεσιμότητα στον εγκέφαλο και νευρολογικές αλλαγές που επιτείνουν τη δύναμη της μνήμης. Οι αλλαγές αυτές καταγράφηκαν στο αριστερό κροταφικό φλοιό, στην περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη δεκτικότητα για τη γλώσσα, καθώς και την αισθητηριακή περιοχή του εγκεφάλου . Οι νευρώνες της περιοχής αυτής έχουν συσχετιστεί με την εξαπάτηση του νου να νομίζει ότι κάνει κάτι που δεν είναι. Για παράδειγμα, σκέφτεται ότι τρέχει (χωρίς στην πραγματικότητα να το κάνει) και έτσι μπορεί να ε...

Ανδρέας Αργυρόπουλος:Παναγία. Η μητέρα του Θεού και των ανθρώπων. https://e-theologia.blogspot.com/2025/12/blog-post_13.html?fbclid=Iwb21leATuoy9jbGNrBO6jLXBkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEeN92Wz-juMiGnhrJf4oDxRmZpm0sE3YpaEGVraTi3e73KhRCEi0Dmxg2Z3OA_aem_0YDz0arrO-sM2uyYGkm1Lg&m=1

  Στις οικογένειες των δύο καθηγητών μου (μας) ________ Δύο χρόνια ο ένας, ένας χρόνος ο άλλος.  Ιωάννης Μπάκας (17/7/24) Χρυσόστομος Σταμούλης. (18/8/25) Δύο καθηγητές, δύο άνθρωποι που έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους κενό. Έφυγαν ξαφνικά ..τους θυμόμαστε και θα τους θυμόμαστε καθώς και θα τους τιμούμε.  Όμως…μετά από το γεγονός η ζωή συνεχίζεται. Και υπάρχουν άνθρωποι από σάρκα και οστά, υπάρχουν οικογένειες. Οικογένειες που έζησαν ένα τεράστιο σοκ, έναν ξαφνικό πόνο και βρέθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη στο κενό. Στο τίποτα. Εκείνοι έφυγαν, αλλά οι γυναίκες τους –εκείνες που τους στήριξαν, που στάθηκαν δίπλα τους στα δύσκολα– έμειναν πίσω να παλεύουν μόνες με τα θραύσματα. Και τα παιδιά τους, μεγαλώνουν απότομα χωρίς τους πατεράδες τους. Οι δάσκαλοί μας αξίζει να μένουν στη μνήμη μας. Αλλά η πραγματική μνήμη, πιστεύω, είναι η διακριτική παρουσία και η ουσιαστική στήριξη σε αυτούς που έμειναν πίσω και δίνουν τον καθημερινό αγώνα. Με όποιο τρόπο μπορούμε.  “Συνέχισε να...

 Να μάθεις να φεύγεις...

  ...ένας χρόνος...  Σήμερα διαβάζω πολλά συγκινητικά και όμορφα λόγια για τον δάσκαλο Χρυσόστομο Σταμούλη  Τα διαβάζω όλα με ενδιαφέρον και βαθιά συγκίνηση. Δεν θα προσθέσω κάτι άλλο παρά μόνο θέλω να του αφιερώσω όλα τα μαθήματα με το χαμόγελο, την ομορφιά, το τραγούδι και τη διασκέδαση που γίνονται μέσα στην τάξη...  Καλό παράδεισο, δάσκαλε.  Αιωνία σου η μνήμη. ______ Ανεξάλειπτο βίωμα: Όποτε του έστελνα κάποιο μήνυμα με ερωτήσεις για θέματα, προβληματισμούς ή προτάσεις αναφορικά με την τάξη, ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ απαντούσε, ακόμη κι όταν πήγαινε από τη μία υποχρέωση στην άλλη "Ο δάσκαλος χτίζει χώρο για να σταθεί ένας άνθρωπος. Μπροστά του υπάρχουν παιδιά που θέλουν να νιώσουν ότι μπορούν. Δεν χρειάζεται να είναι άτρωτος. Χρειάζεται να είναι ΠΑΡΩΝ." (Δημήτρης Καραβασιλης)

Γιώργος Κόρδης  (κείμενο και ζωγραφιά) Ο ΧΩΡΟΣ, Ο ΧΡΟΝΟΣ, Ο ΕΡΩΤΑΣ Πολλές φορές οι άνθρωποι μου λένε πως φοβούνται ότι άμα ζωγραφιστεί η εκκλησία θα "γεμίσει" πολύ και θα "φορτωθεί". Έχουν άγχος.  Τους λέγω λοιπόν πως όσο περισσότερο ζωγραφίζεται ο χώρος μεγαλώνει κι αυτό γιατί με τη ζωγραφική αυξάνεται ο χρόνος που χρειάζεται το μάτι και η αίσθηση να "διαβάσει" τον ζωγραφισμένο χώρο που είναι μιά αφήγηση. Έτσι ο χώρος μοιάζει στην συνείδηση μεγαλύτερος αφού οι διαστάσεις του απλώνονται, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο, σε μεγαλύτερο-ευρύτερο χρόνο.  Έτσι ειναι όλα και στη ζωή.  Για τον ίδιο λόγο αγαπώ τα πληγιασμένα και φθαρμένα πράγματα, τις ρυτίδες στα πρόσωπα των ανθρώπων, τα ερειπωμένα σπίτια, τα ρημαγμένα κάστρα, τα κουρασμένα και παροπλισμένα καράβια στα καρνάγια.  Όλα αυτά έχουν, θαρρώ, ένα κοινό στοιχείο που τα φέρνει κοντά και τα κάνει να ομοιάζουν. Οι φθορές τους, οι πτυχώσεις του, οπι τσαλακωμλενες όψεις , οι ρωγμές και τα πολλαπλά ρα...