Σχεδιάζοντας το όνειρο

               (Η εικόνα είναι από το web) Κάτι κοιτούσα και “ήρθε” μπροστά μου το παρακάτω: “Χαίροις Σταυρέ, δι' οὗ ἀνεγνωρίσθη μια ροπή ληστης θεολόγος κραυγάζων· μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου” (Τριώδιον, Τετάρτη Β΄ Εβδομάδος, Ὄρθρος, ὠδὴ ἡ τοῦ κανόνος. ) Με συγκλόνισαν οι λεξεις: ανεγνωρίσθη, ροπή, ληστής θεολόγος. Σκέψεις: Ανεγνωρίσθη: Το βλέμμα που δεν κρίνει (ή θα έπρεπε να μην κρίνει) αλλά βλέπει. Στη γλώσσα της πίστης, η αναγνώριση δεν είναι μια απλή διαπίστωση στοιχείων (όπως το να δεις κάποιον στον δρόμο). Είναι η αποκάλυψη της αλήθειας του άλλου. Ο Χριστός είδε έναν ΦΙΛΟ. Είναι η στιγμή που το σκοτάδι μιας ζωής φωτίζεται από ένα μόνο βλέμμα. Αχ, αυτό Το βλέμμα, αυτή η άνευ όρων αποδοχή και αγάπη… Ροπή: Η ακαριαία αλλαγή Η λέξη «ροπή» είναι από τις πιο δυνατές στην ελληνική γλώσσα. Το κλάσμα του δευτερολέπτου… Δείχνει ότι η σωτηρία μπορεί να είναι μια στιγμή ένα «κλικ» στη συνείδηση. Μας θυμίζει πως για να αλλάξει η ζωή μας, δ...

https://dide.lef.sch.gr/2021/08/03/nomos-4823-2021/ (Μπορείτε να "πατήσετε" τον σύνδεσμο και να "κατεβάσετε" το σχετικό ΦΕΚ. Σελίδα 9002) ________ Πρόσφατα, συζητώντας με έναν από τους συγγραφείς των νέων σχολικών βιβλίων, μου επισημάνθηκε το εξής: αν κάποια ενότητα δεν μας καλύπτει στον τρόπο που παρουσιάζεται στο βιβλίο που θα επιλέξουμε, έχουμε κάθε δικαίωμα να διδάξουμε την ίδια ενότητα χρησιμοποιώντας υλικό από τα υπόλοιπα διαθέσιμα βιβλία. Επειδή όμως στο σχολείο έχουμε μάθει να είμαστε κατοχυρωμένοι, και δεν έχω διαβάσει ακόμη τη σχετική νομοθεσία, τον ρώτησα αν υπάρχει σε κάποιο ΦΕΚ (για να είμαστε σίγουροι)  Η απάντησή του άμεση, βρίσκεται στο Φ.Ε.Κ. Τεύχος Α’ 136/03.08.2021, Άρθρο 85, Παράγραφος 3, όπου αναφέρεται ξεκάθαρα:  «Κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας, οι εκπαιδευτικοί [...] δύνανται να χρησιμοποιούν, παράλληλα με το διδακτικό βιβλίο που έχει διανεμηθεί στην οικεία σχολική μονάδα, το σύνολο των διδακτικών βιβλίων του αντίστοιχου μαθήματος σε ψηφιακή...

(η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη στο προφίλ του στο Facebook) _____________________________ Κατερίνα Γώγου, ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη  https://www.facebook.com/share/1BGCJGPnov/ "Δεν ξέρω να μιλάω. Μη μου ζητάτε να μιλάω όμορφα. Όταν μιλούσα, έβγαινε πάντα κάτι μισό, κάτι στραβό, κάτι που οι άλλοι το έπιαναν απ’ την άκρη και το έκαναν ετικέτα. Γι’ αυτό έγραφα. Επειδή είχαν πονέσει οι μασέλες μου από το να κρατάω κλειστό το στόμα. Επειδή μέσα μου γινόταν φασαρία, κι απέξω όλοι ήθελαν χαμόγελο, πόζα, ρόλο, απάντηση, συνέντευξη. Εγώ δεν είχα απαντήσεις. Είχα μια κοτρόνα στο στήθος και ένα λευκό χαρτί μπροστά μου. Αν δεν έγραφα, θα έκανα πράγματα που φοβόμουν κι εγώ η ίδια. Με έβαλαν στο σανίδι από παιδί. Πέντε χρονών. Πριν μάθω καλά καλά τι θα πει σώμα δικό μου, το σώμα μου είχε ήδη γίνει θέαμα. Έπαιξα, γέλασα, χόρεψα, στάθηκα δίπλα σε μεγάλους ανθρώπους, σε μεγάλα ονόματα, σε σκηνές, σε κάμερες, σε φώτα. Αλλά το φως της σκηνής καμιά φορά είναι πιο σκοτεινό α...

ΥΓ. Ἡ εἰκόνα προέρχεται ἀπὸ τὸν ἱστότοπο ΑΝΟΙΚΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ. π. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος https://www.facebook.com/share/p/1G12ECKfBK/ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ  πάνω στὴ γῆ, ὅπου μπορεῖς καθημερινὰ νὰ σηκώνεσαι ἀπὸ τὰ συντρίμμια σου ἐλαφρὺς καὶ νὰ βἀζεις καινούργια ἀρχή. Ρώτησαν κάποτε ἁγιορείτη ἱερομόναχο ἀλλοδαπὸ μέν, ἀλλὰ πιὸ Ἕλληνα κι ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, εἰδικὰ τοὺς Νεο-έλληνες: Συνοψίστε μας τὴ ζωή σας μὲ δυὸ κουβέντες. Καὶ ἀπάντησε μὲ τρεῖς λέξεις: Ντρέπομαι καὶ ἐλπίζω. Αὐτὸ ἐννοοῦμε ὡς τρόπο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπιπλέον, μέσα στὸ ἔλεος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἔχει ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς, ἐνάρετος ἢ ἐλάχιστος, τὴν ἐλευθερία νὰ προσεύχεται ἀδιάλειπτα, ὄχι μόνο γιὰ πολυάριθμους γνωστούς, φίλους, πνευματικὰ τέκνα, συγγενεῖς, ἀλλά, τὸ συγκλονιστικότερο: ἀδιάλειπτα νὰ κραυγάζει γιὰ κείνους ποὺ δὲν τὸν ξέρουν, οὔτε πρόκειται νὰ τὸν γνωρίσουν καὶ νὰ τοὺς γνωρίσει ποτέ, ἀλλὰ ποὺ ὁ Χριστὸς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη καὶ γι' αὐτοὺς ὅλους. Γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔφυγαν καὶ δὲν θὰ τοὺς δεῖ καὶ δὲν θὰ...

  Πήγα σήμερα στην κηδεία, στο Πευκοχώρι στη Χαλκιδική, του πατέρα του καρδιακού μου φίλου Στέλιου.  Ο θάνατος του κ. Γιώργου Μπουρμπούλια ήλθε ξαφνικά, χθες το βράδυ. Ο Στέλιος με ειδοποίησε νωρίς το πρωί.  Τα συναισθήματα και οι σκέψεις πολλές καθώς πήγαινα για την ακολουθία. Όμως, αυτό που αντίκρισα, δεν ήταν το σκοτάδι που φοβόμαστε. Ήταν μια ομήγυρις αγάπης. Είδα ένα από τα παιδιά του να ψάχνει με τόση φροντίδα μια καρέκλα, ώστε η σύντροφός του να καθίσει δίπλα του – να είναι μαζί στο τελευταίο «αντίο» στον πατέρα και πεθερό. Δίπλα τους, τα παιδιά, τα εγγόνια, μια οικογένεια ενωμένη. Και η χήρα μάνα στο κέντρο, ως κέντρο αλλά όχι ως εξαρτητικό δεσμωτήριο ανελεύθερων ανθρώπων.  Την ώρα που τον κατέβαζαν στη γη, ρίχνοντας το χώμα και ψελλίζοντας μια ευχή, τα παιδιά του δεν θρήνησαν με απόγνωση. Έψαλαν: «Ότε κατήλθες προς τον θάνατον, η ζωή η αθάνατος, τότε τον άδην ενέκρωσας τη αστραπή τής θεότητος...» Και αμέσως μετά, αντήχησε το «Χριστός Ανέστη». Εκεί, ανάμεσα σ...

            (Η εικόνα είναι από την ανάρτηση του                     συγγραφέα στο Facebook) https://www.facebook.com/share/p/1bDzcijWUA/ Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω δεκάδες μηνύματα. Και όσο τα διαβάζω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι κάτω από τις διαφορετικές ιστορίες, τις διαφορετικές ηλικίες, τις διαφορετικές ζωές και πληγές, υπάρχει τελικά μία και μόνη αγωνία που επιστρέφει ακατάπαυστα σαν υπόγειο ρεύμα. «Πώς αλλάζει τελικά η ζωή ενός ανθρώπου;» Και αρχίζω να πιστεύω πως αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη ερώτηση της εποχής μας.  Όχι η οικονομία.  Όχι οι εκλογές.  Όχι οι δείκτες ανάπτυξης.  Όχι οι αλγόριθμοι.  Αλλά το αν ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να μεταβάλει τον εσωτερικό του νόμο πριν απολιθωθεί οριστικά μέσα στον φόβο του. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ζουν πραγματικά. Διαχειρίζονται τον εαυτό τους. Σαν κουρασμένοι υπάλληλοι μιας αόρατης εσωτερικής διοίκησης που τους παρακο...