Σχεδιάζοντας το όνειρο

        (η φωτογραφία έχει ληφθεί από το web) Η είδηση για το θάνατο της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου, με όσα περιγράφονται ότι συνέβησαν , έρχεται σήμερα – την Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας – και σε κάνει να σκέφτεσαι μερικά απλά πράγματα. Ο δάσκαλος δεν είναι επάγγελμα· είναι ρόλος που σε γδύνει μπροστά σε μια τάξη κάθε μέρα. Ο παλιός λόγος (η ετυμολογία της λέξης βασικά) λέει «δάσκαλος δίδει κάλλος». Δηλαδή προσπαθεί να βάλει λίγο φως, λίγο μέτρο, λίγο νόημα μέσα σε έναν κόσμο που πολλές φορές λειτουργεί με θόρυβο, ειρωνεία και απαξίωση. Και σήμερα; Ο δάσκαλος συχνά πρέπει πρώτα να επιβιώσει μέσα στην τάξη και μετά να διδάξει. Κι αν είναι γυναίκα, κουβαλάει διπλό φορτίο. Γιατί όλοι δηλώνουμε ότι «σεβόμαστε τις γυναίκες», αλλά η κοινωνία μας έχει μια περίεργη ικανότητα: να χειροκροτά τη γυναίκα στα λόγια και να την αφήνει μόνη της στην πράξη. Υποκρισία από τη μια, αμορφωσιά από την άλλη. Οι γυναίκες έχουν σηκώσει οικογένειες, σχολεία, κοινωνίες ολόκληρες. Με αντοχή, ευ...

 Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής,  Ανώτατο Συμβούλιο Ελληνικής Παιδείας – Εκπαιδευτικά σενάρια για το 1821 https://ekedisy.gr/ekpaideytika-senaria-gia-to-1821/

  (Οι φωτογραφίες είναι από το νέο ναό των αγ. Χαραλάμπους κ αγ. Αργυρής, στην Κηφισιά, Θεσσαλονίκη, Καλαμαριά) _____________________ «Ἤκουσαν οἱ ποιμένες, τῶν Ἀγγέλων ὑμνούντων, τὴν ἔνσαρκον Χριστοῦ παρουσίαν…» (Οι ποιμένες άκουσαν τους αγγέλους να υμνούν την παρουσία του Χριστού που έγινε άνθρωπος.) Και τότε έγινε το απλό και το μεγάλο μαζί: άκουσαν… έτρεξαν… είδαν. «Δραμόντες… θεωρούσι Τούτον ὡς ἀμνὸν ἄμωμον, ἐν τῇ γαστρὶ Μαρίας βοσκηθέντα…» (Έτρεξαν και Τον είδαν σαν άμωμο αρνί, που ανατράφηκε στη μήτρα της Μαρίας.) Έτσι αρχίζουν όλα. Ακούς. Πας . Βλέπεις. Το ζεις. Και μετά δεν γίνεται να συνεχίσεις ίδιος. Οι Μάγοι δεν γύρισαν απλώς πίσω. Γύρισαν αλλιώς. Όταν προσκυνήσεις το Θαύμα, όταν σε αγγίξει η αγάπη...ο δρόμος που σε έφερε δεν σε χωράει πια. Δεν κόβεις τη γέφυρα. Την ανατινάζεις. Και προχωράς από αλλού  Καλαμαριά 7/3/26, Κ.Ν, 00.19 __________________________ B' στάση Χαιρετισμών  "Ήκουσαν οι ποιμένες, των Αγγέλων υμνούντων, την ένσαρκον Χριστού παρουσίαν·και δρα...

Η ψυχή είναι το σημάδι που αφήνουμε πίσω μας .. Λέει.. αλλά τώρα; τώρα...δωστα όλα...βάλε ψυχή  Πάτα γερά..ώστε να μπορείς να κοιτάξεις σταθερά προς τα επάνω...ψυχή μου... Κι αν πέσω; ρωτάς  Πάτησες γερά; σε ρωτώ  Ναι Χαμογελα λοιπόν...ζεις... Μόνο οι νεκροί δεν αισθάνονται  Καλαμαριά, 23.40 μ.μ  Κ.Ν

Σκηνοθεσία γνώσης (Σκέψεις με αφορμή μια,ακόμη, τοποθέτηση του σκηνοθέτη Τσαφουλια) Υπάρχει ένα είδος ανθρώπου που δεν πολεμάει αυτό που διαφωνεί·(μάλιστα ο Τσαφουλιας λέει πως το σέβεται) αλλά το ειρωνεύεται. Δεν μπαίνει στον κόπο να καταλάβει την εσωτερική λογική ενός κειμένου ( κ αν είχε διαβάσει τα πάντα αποκλείεται να έλεγε όσα είπε, άλλωστε "έχει διαβάσει όλο το πλαίσιο")– παίρνει δυο λέξεις, τις ξεκολλάει από το σώμα τους και φτιάχνει μια δική του αφήγηση. Έτσι δεν χρειάζεται να συνομιλήσει με την ιστορία του Δένδρου της Γνώσης· αρκεί να δείξει ότι “ξέρει καλύτερα”. (Με επίκληση στον δάσκαλό του Λιαντινη) Αυτό όμως δεν είναι γνώση. Είναι σκηνοθεσία γνώσης. Κι όταν η σκηνοθεσία γίνεται πιο σημαντική από την αλήθεια, τότε μιλάμε για πνευματικό ναρκισσισμό . Εδώ είναι το πρόβλημα για εμένα. Ο άνθρωπος που δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά τον θαυμασμό για το πόσο “έξυπνα” την αποδομεί κ το πόσο “αμνοερίφια” (κατά Τατσόπουλο) είναι οι πιστεύοντες. Το ειρωνικό ύφος (περί “χαμηλ...

Σου δίνουν αγάπη κ κολλάς,  Ζητιάνο σε ορίζουν... Μα που να ξέρουν.. Πόσο πεινάς κ διψάς για πράγματα που κ οι ίδιοι ποθούν μα δεν παραδέχονται  Ζητιάνοι της υπερηφάνειας τους.  Τους δίνουν αγάπη κ δεν κολλάν....σέρνονται... μα σχέση το ονομάζουν  Ζητιάνοι αληθινοί... Μα που να ξέρουν.. Το θέμα όμως δεν είναι αυτοί...εγώ είμαι..εσύ είσαι..  https://youtu.be/lp-EO5I60KA?si=3v3BOJShcq93vhBp Κάποια βραδιά, 23.35 μ.μ, Καλαμαριά  Κ.Ν