Σχεδιάζοντας το όνειρο

  Ο άνθρωπος θεραπεύεται όταν αποδεχθεί τον Πόνο και τον θάνατο 

Αγνή Μαριακάκη,ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΕΥΤΥΧΗΣΕΙΣ, σ. 270 "....«Να κεντάς», μου έλεγε, γιατί για την ίδια το κέντημα ήταν ιερός σκοπός. Την έβλεπα να κεντά κοπανέλι, κι αυτό από μόνο του ήταν κάτι απίθανο, «Αποκλείεται, βαριέμαι να μάθω να κεντώ», της έλεγα «Δεν εννοούσα να μάθεις κέντημα», με διόρθωνε. «Εννοούσα ό,τι κι αν κάνεις να το κεντάς, να του βάζεις ψυχή, καλλιτεχνία, να του βάζεις δημιουργία, να το κάνεις ιδιαίτερο. Το ίδιο κι όταν σκέφτε σαι, να σκέφτεσαι από μόνη σου, κι άσε τι λένε οι άλλοι». Το κέντημα, δηλαδή, ήταν μάθημα εφ' όλης της ύλης, το έμαθα πάραυτα χωρίς να καταφέρω ποτέ οποιαδήποτε βελονιά... ευτυχώς! Το πρώτο βήμα είναι, λοιπόν, το να ζεις συνειδητά «αυτό που είσαι» στις πολλές μικρές καθημερινές σου στιγμές. Η ζωή δεν είναι συνταρακτικά γεγονότα, τρανταχτές μεταβάσεις και και ταπληκτικές επιτυχίες. Η ζωή είναι πολλές, πολλές, μα πολλές μικρές στιγμές φτιαγμένες από το μαγικό σου υλικό. Κι όλες αυτές οι στιγμές μαζί, όταν τις ζεις «με ψυχή», σε οδηγούν αλάθητα....

 Ποίημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986) "Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙ όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου. Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου. Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου. Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου. Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μη πέσεις. Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου. Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο. Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις. Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά, όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να μαζέψω τα κομμάτια της για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή. Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις. Μόνο μπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να είμαι φίλος...

"Ξέρει αυτό που ξέρουν όλοι οι ψυχοθεραπευτές: Ότι το αρχικό πρόβλημα, αυτό με το οποίο κάποιος εμφανίζεται, συχνά είναι μόνο μια όψη ενός μεγαλύτερου προβλήματος. αν όχι κάτι εντελώς παραπλανητικό. Ξέρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τετραπέρατοι στο να βρίσκουν τρόπους να φιλτράρουν τα πράγματα που δεν θέλουν να δουν, χρησιμοποιώντας περισπασμούς ή άμυνες για να κρατήσουν τα απειλητικά συναισθήματα σε κάποια απόσταση." ΛΟΡΙ ΓΚΟΤΛΙΜΠ, ΙΣΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΜΙΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, Ο ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΩΣ, σελ. 74-75

https://www.facebook.com/share/p/1GZGtBhCGp/ Στον Εσπερινό της Μεγάλης Δευτέρας η Εκκλησία μας εισαγάγει μέσα στο πιο ανησυχητικό ίσως σημείο της λειτουργικής εμπειρίας της Μεγάλης Εβδομάδας: στην καθυστερημένη εμφάνιση του Θεού, στην αναβολή της εμφανίσεώς Του, στην παιδαγωγία μιας απουσίας που δεν είναι έλλειψη, αλλά κρίση.  Χθες ακούσαμε για την άκαρπη συκή, εκείνη τη μορφή μιας υπάρξεως που διατηρεί το περίγραμμα της ζωής αλλά έχει εκπέσει από τον καρπό, δηλαδή από την εσωτερική αλήθεια του είναι της. Σήμερα, η ίδια ακριβώς προειδοποίηση μετατίθεται από το δέντρο στο πρόσωπο, από τη βλάστηση στην αναμονή, από την εικόνα της ακαρπίας στην εικόνα της αστόχαστης ετοιμότητας.  Οι δέκα παρθένες δεν είναι δύο διαφορετικά ανθρωπολογικά είδη. Είναι η διχασμένη μορφή του ίδιου εκκλησιαστικού σώματος, του ίδιου ανθρώπου, της ίδιας της ψυχής μας, η οποία ταλαντεύεται ανάμεσα σε μία παρουσία που αρκείται στο σχήμα και σε μία άλλη που εργάζεται μυστικά την εσωτερική καύση της προσδοκία...

               (Η φωτογραφία είναι από το web) Πάντοτε με συγκινούσε ἡ ἀναζήτηση τοῦ Ἀδάμ ἀπὸ τὸν Θεό: « Ἀδάμ, ποῦ εἶ ; Ἀδάμ, ποῦ εἶσαι;»¹ «Ὁ πάντοτε παρών (ὁ ἀεί παρών ἐν πάσι)», ψάλλει ὁ Ρωμανός ο Μελωδός.² Κι ὅμως… ὁ πάντοτε παρών, παρουσιάζεται ὡς ἀπών. Ὁ τα πάντα εἰδώς, κάνει ὅτι δὲν ξέρει. Στὸν τάφο τοῦ Λαζάρου στέκεται καὶ ρωτά: «Ποῦ ἐνταφιάστηκε;» ότι δήθεν δε γνωρίζει, όπως λέει και ο αγ. Ρωμανός.  Ὁ Πλάστης τοῦ ἀνθρώπου ζητά νὰ μάθει… αὐτὰ ποὺ ἤδη γνωρίζει. Κάνει ὅτι δὲν ξέρει.³ Ὅπως τότε: «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;» Ὄχι γιατί ἀγνοεῖ. Ἀλλὰ γιατί ζητᾶ. Ζητᾶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο νὰ βγῇ ἀπὸ τὴν κρυψώνα του. Νὰ μιλήσει. Νὰ φανερωθεῖ. Νὰ κάνει τὸ βήμα. Στὸ πηγάδι, μὲ τὴ Σαμαρείτιδα, πάλι τὸ ἴδιο μυστήριο.⁴ «Διψῶ». «Διψῶντα ὑπεκρίθην καὶ ὡς διψῶν ἐτρώθην». Παρισταίνει τὸν διψασμένο, ἐνώ εἶναι ἡ Πηγή. Ζητᾶ νερό ἀπὸ μία Σαμαρείτισσα… ἐνώ ἔρχεται νὰ τῆς δώσει τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν. Δὲν ἔχει ἀνάγκη. Δημιουργεῖ ἀνάγκη. Γιὰ νὰ ἀνοίξει διάλογο. Ὄχι νὰ ἐπιβάλλει. Γι...