Αναρτήσεις

Επίσκεψη στον Μακεδονικό Τάφο του Αγίου Αθανασίου, στο Δήμο Χαλκηδόνας (γνωστός και ως Μακεδονικός Τάφος ΙΙΙ)

Εικόνα
“Πρέπει ν’ αποθηκεύσουμε πολλά τσουβάλια φως,για να τα βγάλουμε πέρα μεθαύριο που θα ’ρθουν τα σύννεφα…” — Γιάννης Ρίτσος Φως είναι οι επισκέψεις, οι συναντήσεις, οι παρέες. Το άνοιγμα στον άλλον, με τον άλλον, χωρίς να παύεις να είσαι ο εαυτός σου. Είναι οι στιγμές που γίνονται μνήμη, οι επισκέψεις σε χώρους με μνήμη, όπου φωτίζουν το παρελθόν, ομορφαίνουν το παρόν και αφήνουν, σχεδόν ανεπαίσθητα, μια ελπίδα για μια πορεία με περισσότερο φως στο μέλλον. Κ.Ν, 21/11/26 _____ Φωτογραφίες από την επίσκεψη στον Μακεδονικό Τάφο του Αγίου Αθανασίου, στο Δήμο Χαλκηδόνας (γνωστός και ως Μακεδονικός Τάφος ΙΙΙ)  

Φωτοστιγμές από τη δράση "Open House Thessaloniki 2026"

Εικόνα
  Φωτοστιγμές από την επίσκεψη στο κτίριο του Υπουργείου Μακεδονίας Θράκης και στο ναό της Παναγίας Χαλ κέων στα πλαίσια της δράσης "Open House Thessaloniki 2026". Η δράση περιλαμβάνει  δωρεάν ξεναγήσεις σε δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, μνημεία, πολιτιστικούς χώρους, κατοικίες και επαγγελματικούς χώρους  Στην αίθουσα της οποίας φαίνεται η πόρτα που έχει τον αριθμό 201 υπεγράφη η παράδοση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς στους Έλληνες στις 26 Οκτωβρίου 1912 από τον Οθωμανό διοικητή Χασάν Ταχσίν Πασά, κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, τερματίζοντας 482 χρόνια οθωμανικής κυριαρχίας

Θεσσαλονίκη, φωτοστιγμές. Οι ρίζες μας, τα νέα «πατήματα», οι ανανεώσεις, Κάσδαγλης Νίκος

Εικόνα
Θεσσαλονίκη, φωτοστιγμές.   Οι ρίζες μας, τα νέα «πατήματα», οι ανανεώσεις. Εκτός από τον Λευκό Πύργο, σύμβολο και μνήμη της πόλης, σε μια βόλτα με τον πατέρα μου περάσαμε από ένα σημείο όπου μου έδειξε το μέρος στο οποίο κουρευόταν ο παππούς μου, Νίκος Κάσδαγλης. Μέρη που έχουν πλέον ρημάξει, υπήρξαν κάποτε τόποι στους οποίους άνθρωποι πέρασαν, περιποιήθηκαν τον εαυτό τους, με τα άγχη, τις ελπίδες, τις αγωνίες και τις σκέψεις τους. Λόγια ειπώθηκαν, συζητήσεις εξελίχθηκαν, σχέσεις διαμορφώθηκαν. Η συνέχεια, εμείς, στο παρόν μας. Με τα ίδια και ταυτόχρονα με τελείως διαφορετικά. Φωτογραφίες από το μαγαζί «Η μικρή Φρίντα» (La niña Frida), που βρίσκεται δίπλα στο ιστορικό βυζαντινό μνημείο της Παναγίας Αχειροποιήτου. Κ.Ν.

"να είστε καλά παιδάκια, να μη μιλάτε και θα αποζημιωθείτε όταν πεθάνετε", φοβίες, φαντασιώσεις και τάσεις απόδρασης από τη πραγματικότητα", του π. Κώστα Λάγου

Ας πάρουμε λοιπόν τους δύο Αγίους που γιόρταζαν χθες και προχθές και που έφεραν το ίδιο όνομα. Των Ιωάννη τον Χρυσόστομο και τον Ιωάννη τον Ελεήμονα. Αφαιρέστε την οργάνωση ενός ολόκληρου κράτους πρόνοιας από τον δεύτερο και την κοινωνική κριτική κατά του πλουτισμού του δεύτερου. Να πάμε στον Άγιο Βασίλειο και να αφαιρέσουμε τη Βασιλειάδα ή στον Άγιο Νικόλαο και να αφαιρέσουμε το περιστατικό όπου εμπόδισε την άδικη εκτέλεση δυο ανθρώπων παρανομώντας εναντίον του αυτοκρατορικού διατάγματος. Ακόμα ας πάμε στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες. Ας αφαιρέσουμε εκείνη την κοινοκτημοσύνη με την οποία είχαν οργανωθεί οι κοινότητες. Ας πάμε στην Αποκάλυψη και να καμωθούμε πως δε βλέπουμε πως ο Αντίχριστος είναι το καταπιεστικό σύστημα της Αυτοκρατορίας και πως το νόημα είναι πως ο Χριστός θα θριαμβεύσει επί όλων των αναλόγων συστημάτων αλλά ας συνεχίσουμε να ακολουθούμε τις νεοπροτεσταντικές ερμηνείες που μας ήρθαν από τις ΗΠΑ και ας τρέμουμε κάθε τι καινούριο ως προπομπό του Αντιχρίστου. Τι μα...

Για τον Μιχάλη Γκανά, της Χαριτίνης Ξύδη

Εικόνα
Θα τον αγαπούσα το ίδιο ακόμη κι αν είχε γεννηθεί χίλια χρόνια, πριν, ή μετά, από εμένα. Αμέτρητες φορές, περπάτησα μέσα στα ποιήματά του, αμέτρητες φορές τον τραγούδησα, αμέτρητες με βρήκα στα στοιχειά του κόσμου του, που έπλασε και μας παρέδωσε απλόχερα και με ζεστή καρδιά.  Κόσμος ρετρό, χτισμένος στις παρυφές κάποιου, απάτητου ακόμη, νυμφώνος. Κόσμος μονάκριβος, από όνειρα και θαύματα, από αισθήματα ανεκτίμητα, άσπιλα γιασεμιά, ορμητικά ποτάμια και θάλασσες που ποντίζουν τιτανικούς, σπουδαία πάθη και λάθη ομολογημένα, καθώς και, από τον σκληρό και περήφανο ήχο του τοπίου της ηπειρωτικής γης.  Την απόλυτη γεφύρωση, την περιούσια ένωση, της προηγούμενης μέγιστης αντίφασης, σηματοδοτεί, για μένα, η ποίηση του Μιχάλη Γκανά. Επέλεξα την παρούσα φωτογραφία του Σπύρου Στάβερη, επειδή μου θυμίζει την ιερή στάση μιας αέναης προσευχής. Ο Μιχάλης Γκανάς, ήταν εκείνος που μίλησε καλύτερα, από κάθε άλλο ποιητή της γενιάς του, για τους ανθρώπους που χτυπήθηκαν κατάστηθα από το βέλος μια...

12 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ, Στέφανος Ξενάκης

 12 ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ 1. Εάν ξέρεις να διαβάζεις και δεν διαβάζεις δεν διαφέρεις από κάποιον που ΔΕΝ ξέρει να διαβάζει. 2. Το διάβασμα ΔΕΝ είναι καλοκαιρινή συνήθεια. Το διάβασμα είναι ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ συνήθεια. 3. Εάν δεν διαβάζεις και θέλεις να ξεκινήσεις να διαβάζεις, ξεκίνα από ένα γελοίο στόχο (1-2 σελίδες τη μέρα) ΚΑΘΕ μέρα. Διάβαζε όμως ΚΑΘΕ μέρα για να εμπεδώσεις τη συνήθεια και το χτίσιμο συνέπειας απέναντι στον εαυτό σου. Σε λίγες μέρες που θα έχεις εμπεδώσει τη συνήθεια, τότε αύξησε τις σελίδες και τον ημερήσιο χρόνο ανάγνωσης. 4. Όταν διαβάζεις, ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕ όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές. Δεν θα σε αφήσουν να συγκεντρωθείς. 5. Ρώτα φίλους που εμπιστεύεσαι τι βιβλία διάβασαν. 6. Ακόμη κι αν αγοράζεις πιο πολλά βιβλία από όσα μπορείς να διαβάσεις μη στενοχωριέσαι. ΓΕΜΙΣΕ το σπίτι σου με βιβλία βιβλία. Είναι το καλύτερο ΔΩΡΟ που μπορείς να κάνεις σε σένα και την οικογένειά σου. 7. Όταν αναφέρεις κάτι καλό που διάβασες πάντα να αναφέρεις την ΠΗΓΗ. Πρώτα τιμάς εσένα. 8. Ότα...

Είναι πολύ ενδιαφέρον να προσπαθείς να εντοπίσεις τι έχει καταφέρει να νικήσει ο καθένας, Τζωρτζ Στάινερ με την Λωρ Αντλέρ, ΕΝΑ ΜΑΚΡΥ ΣΑΒΒΑΤΟ

Εικόνα
"...Υπήρχαν ήδη από εκείνο τον καιρό παπούτσια που έκλειναν με φερμουάρ πάναπλα. «Όχι» μου είπε η μάνα μου. «Θα μάθεις να δένεις τα κορδόνια σου». Σας το ορκίζομαι: ήταν πάρα πολύ δύσκολο! Ένας άνθρωπος που έχει δύο κανονικά χέρια δεν μπορεί ίσως να το φανταστεί, αλλά θέλει απίστευτη επιδε-ξιότητα για να δέσεις τα κορδόνια ενός παπουτσιού. Ούρλιαζα, έκλαιγα. Αλλά μετά από έξι-εφτά μήνες, μπορούσα κι έδενα τα κορδόνια μου μόνος μου. Τότε η μάνα μου είπε: «Μπορείς να γράφεις με το αριστερό χέρι». Αρνήθηκα. Πήρε λοιπόν το χέρι μου και μου το κράτησε πίσω από την πλάτη μου: «Θα μάθεις να γράφεις με το ανάπηρο χέρι. Μπορείς!». Και μου έμαθε. Έμαθα να ζωγραφίζω πίνακες, έμαθα να σχεδιάζω με το κακό χέρι.  Ήταν μια μεταφυσική της προσπάθειας. Ήταν μια μεταφυσική της θέλησης, της πειθαρχίας και, πάνω απ' όλα, της ευτυχίας, το να το αντιμετωπίζεις όλο αυτό σαν μέγα προνόμιο. Κι αυτό το πράγμα κράτησε όλη μου τη ζωή. Μου επέτρεψε επίσης, νομίζω, να κατανοήσω ορισμένες καταστάσεις, ορισμ...