Σχεδιάζοντας το όνειρο

                              (Καλαμαριά) "Η μνήμη είναι τόσο αναξιόπιστη. Δούρειος Ίππος. Έρχεται οργανωμένη, αψιμυθίωτη, πυκνή. Αλλά είναι τρεμάμενη, ασταθής. Τις αναμνήσεις τις θάβουμε, τις κλειδώνουμε. Τις απωθούμε. Θυμόμαστε ό,τι μας βολεύει. Έμφυτο ένστικτο, αξερίζωτο. Δεν υπάρχει όριο σε όσα επιτρέπουμε να ξεχαστούν.Τώρα που γράφω νιώθω μια ελαφριά υγρασία που τρυπώνει στα κόκκαλα. Απλώνεται και βαθύτερα όμως. Κάπου να χαθώ; Στο κείμενο. Πόσο αξιόπιστος αφηγητής είμαι; Τι απ' όλα αυτά που καταγράφω είναι αλήθεια; " Αλέξης Σταμάτης, Υπήρξα τόσοι άλλοι, σελ. 56 ________ Η ομορφιά της θάλασσας..αποζημίωση..ενίοτε.. Είσαι καλά. Και έρχεται ένας λόγος, ένα ύφος..και πικραίνεσαι.  "..ρίχνουμε θάνατο στη σωτηρία μας εκ των ενδεχομένων."  (Κική Δημουλά, «Κενό») Και έρχεται μια ματιά, ένας άνθρωπος και ανασταίνεσαι...ο άλλος (Άλλος):  "Μπαίνοντας στὸν χῶρο μας δὲν μίλησε τὴ γλῶσσα τῆς λογικῆς μας. Δὲ...

 📚 ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ «ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ» Στυλιανός Καβάζης  https://www.facebook.com/share/19SR4NQ8Fm/ Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ με ολοένα μεγαλύτερο προβληματισμό κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απλώς μια αλλαγή στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων αλλά κάτι πολύ βαθύτερο.Νομίζω ότι είναι φανερό στους περισσότερους η σταδιακή απαξίωση της ίδιας της ιδέας ότι το παιδί χρειάζεται πνευματική παιδεία. Τα Θρησκευτικά, ένα μάθημα που για δεκαετίες είχε τη δική του θέση στη σχολική εκπαίδευση και διδασκόταν από θεολόγους με την αντίστοιχη θεολογική κατάρτιση, αντιμετωπίζονται πλέον ολοένα περισσότερο ως κάτι δευτερεύον, ως μία ώρα που μπορεί να περικοπεί, να περιοριστεί ή ακόμη και να ανατεθεί σε ανθρώπους χωρίς ουσιαστική θεολογική ειδίκευση.Ολό αυτό είναι φυσικό αποτέλεσμα όταν το Υπουργείο δεν διορίζει αρκετούς θεολόγους για να καλυφθούν οι ανάγκες των σχολείων και αντί να αντιμετωπιστεί η αιτία, αναζητείται η εύκολη λύση.Να μικρύνει το μάθημα...

 Παναγιώτης Ασημεόνογλου: Λένε πως ο Χριστός στα Ευαγγέλια έκλαψε τέσσερις φορές, αλλά δεν μαρτυρείται να γέλασε καθόλου. Γεγονός που παρακινεί τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη να γράψει πως «όχι η εμπαθής ιδιότητα του γέλιου, αλλά η ιδιότητα του κλάματος είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου…» (Νικόδημος Αγιορείτης, Συμβουλευτικό εγχειρίδιο, Απόδοση στη νεοελληνική, σελ. 128, Νέα Σκήτη, 2006). Ο άγιος Νικόδημος -τον οποίο αγαπώ πολύ και μελετώ τακτικά- είναι ένας μεγάλος σύγχρονος πατέρας της Εκκλησίας, και νομίζω ότι σε αυτό το σημείο έκανε μια διάκριση μεταξύ της κοσμικής χαράς και της "μακαριότητας", ίσως για ποιμαντικούς λόγους. Παρόλα αυτά δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα χαρακτήριζαν την Εκκλησία σαν μια αυστηρή μητέρα που απαγορεύει τις απλές χαρές στους ανθρώπους με ένα σωρό Μην... Ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν είχε γράψει στο ημερολόγιό του σχετικά "Σκέφτομαι πως ο Θεός θα συγχωρήσει τα πάντα εκτός από την έλλειψη χαράς. Το ότι ξεχνάμε πώς ο Θεός δημιούργησε και έσωσε τον κ...

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΘΕΙΣΜΟΥ https://www.politeianet.gr/el/products/9789600438710-adre-kod-sponbil-kedros-to-pnefma-tou-atheismou Διάβασα «Το Πνεύμα του Αθεϊσμού» και το συστήνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο για τις σκέψεις που γεννά, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα. Σε μια εποχή που ο δημόσιος λόγος γύρω από τη θρησκεία και την πίστη γίνεται κατά βάση με θόρυβο και ειδικά φανατισμό, ο συγγραφέας επιλέγει έναν δρόμο εντελώς διαφορετικό: αυτόν της απόλυτης ισορροπίας, της ευγένειας, του σεβασμού και της διάκρισης.  Μας υπενθυμίζει πως ο ουσιαστικός διάλογος δεν έχει ανάγκη από κραυγές, αλλά από ανοιχτό μυαλό και καθαρή ματιά.  Κάσδαγλης Νίκος  Θεολόγος 

Η ανάρτηση είναι από το Σεπτέμβρη του 2025 αλλά την επανακοινοποιώ διότι μου άρεσε πολύ ως δραστηριότητα και είχε απήχηση στις τάξεις όπου την εφάρμοσα: "Via Γιώτα Κεφαλά: "Από τον τοίχο της Tsampika Karakiza . Εξαιρετική ιδέα για την έναρξη της χρονιάς!  Τώρα που ξεκινά η σχολική χρονιά, σκέφτομαι ότι τις πρώτες εκείνες μέρες που θα μας υποδεχτούν στις τάξεις πρόσωπα αλαφιασμενα από το καλοκαίρι, νυσταγμένα από τα κινητά και με καμία όρεξη να ακούνε κηρύγματα, θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε με τους μαθητές μας, έτσι εκτός ύλης, κάποιο σύντομο υλικό από τους παραολυμπιακους αγώνες. Ένα απόσπασμα πχ από την τελετή έναρξης, δυο συνεντεύξεις, αγωνιστικά στιγμιότυπα ή ότι άλλο νομίζει ο καθένας ότι θα ταίριαζε σε κάθε τάξη.  Και μετά τα παιδιά (κι εμείς μαζί) μπορούν να γράψουν μια λέξη ή μια φράση για ό,τι είδαν, που μπορεί να αντιπροσωπεύει αυτό που αισθάνθηκαν, αυτό που σκέφτηκαν παρακολουθώντας, αυτό που τους συγκίνησε ή τους έμεινε ως πιο σημαντικό. Να τα γράψουμε όλα στο...

 «Νομίζουμε πως τα φύλλα γεννήθηκαν για να πέφτουν. Και δεν ρωτάμε: -Φύλλο αέρας σε έριξε; Ξεράθηκες -και έπεσες; Δεν σε ήθελε το δέντρο -και σε έδιωξε; Δεν άντεχες τα άλλα φύλλα γύρω σου -και έφυγες εσύ μόνο σου; Δεν είχες φως -γιατί δεν σε έφτανε το φως εκεί που ήσουν; Δεν είχες νερό -επειδή σε κλαδί αδύναμο έζησες; Μήπως ήσουν πολύ μικρό -γι' αυτό το δέντρο; Ή πολύ μεγάλο ίσως -αφύσικο για φύλλο κανονικού δέντρου. Είσαι φυλλοβόλου καταγωγής; Ή αειθαλούς; Τόσες ερωτήσεις.. Που δεν τις κάναμε. Κανείς δεν ρώτησε το φύλλο του δέντρου -γιατί έπεσε..» Τσιμάρας Τζανάτος __________ «Δεν χρειάζεται να πέσεις από ψηλά για να διαλυθείς. Οι περισσότεροι που ξέρω, έπεσαν από το ύψος τους. Και έγιναν κομμάτια..» Τσιμάρας Τζανάτος _____________ «Τις πιο δυνατές λέξεις, τις άκουσα από ανθρώπους που ήταν αθόρυβοι.. Δεν φτάνει η ακοή για να ακούσεις..» Τσιμάρας Τζανάτος _________________ «Να ακούς. Μιλάνε οι άνθρωποι. Με κινήσεις, με σιωπές, με λόγια. Λένε -το αφόρητο που φέρουν. Το πόσο σιώπησαν...