Σχεδιάζοντας το όνειρο

Απολύθηκε επειδή δίδαξε ένα ποίημα: Ο 60χρονος αγώνας του Jonathan Kozol για τα «ξεχασμένα» παιδιά Τον απέλυσαν επειδή δίδαξε ένα ποίημα. Αυτό που ανακάλυψε σε εκείνη την αίθουσα πυροδότησε έναν αγώνα 60 ετών για τα παιδιά που η Αμερική εξακολουθεί να ξεχνά. Ο Jonathan Kozol ήταν 27 ετών όταν μπήκε σε μια τάξη τετάρτης δημοτικού στη Βοστώνη το 1964.  Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι το σύστημα είχε ήδη εγκαταλείψει τα μισά παιδιά που κάθονταν μπροστά του.  Θα μπορούσε να είχε επιλέξει έναν πολύ πιο άνετο δρόμο· ήταν ένας λαμπρός απόφοιτος του Harvard University και υποψήφιος υπότροφος Rhodes Scholarship, που θα μπορούσε να είχε χτίσει μια καριέρα μακριά από τους ξεφλουδισμένους τοίχους και τους συνωστισμένους διαδρόμους των σχολείων των υποβαθμισμένων περιοχών. Αντίθετα, έγινε αναπληρωτής δάσκαλος σε μια από τις πιο παραμελημένες γειτονιές της πόλης. Αυτό που είδε εκεί άλλαξε τα πάντα. Τα σχολικά βιβλία διαλύονταν και οι τάξεις ήταν στριμωγμένες σε αποθήκες. Τα παιδιά χωρίζονταν σε...

Γρήγορες σκέψεις για την αυριανή σχολική εκδήλωση καθώς και τη μεθαυριανή εθνική και θρησκευτική γιορτή.  ________ Κρίνος, εμφύλιος, αφορισμοί, «εθνικοί μύθοι», κρυφά σχολειά που «δεν υπήρχαν»… Κάθε χρόνο το ίδιο έργο. Σαν χαλασμένος δίσκος. Και την ίδια ώρα, οι ίδιοι οι αγωνιστές φωνάζουν μέσα από τα γραπτά τους — όχι θεωρίες, όχι πανεπιστημιακές κατασκευές, αλλά αίμα, ιδρώτας και πίστη. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν έκανε διάλεξη. Πολέμησε. Α, κ άφησε κείμενα  Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης δεν έγραφε άρθρα. Ρισκάριζε τα πάντα. Κ έριχνε "μπινελίκια” Παπαφλέσσας? Μια από τα ίδια.  Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης δεν έκανε αναλύσεις «ουδέτερες». Έδωσε ψυχή. Και μέσα σε όλα αυτά, κάποιοι ακόμα ενοχλούνται. Όχι από τα λάθη — αυτά υπήρχαν, και μεγάλα. Αλλά από το ότι υπήρχε πίστη. Από το ότι κάποιοι δεν λογάριασαν «συσχετισμούς» και «ιστορικές συνθήκες», αλλά είπαν ένα απλό, επικίνδυνο: φτάνει πια. Γιατί δεν έγινε με παρθενογένεση. Δεν ξύπνησαν ένα πρωί «έθνος». Ήταν αιώνες σκλαβιάς, ταπείνωση...

Η ζωή σου έλαχε, σου χάρισε το πιο όμορφο δώρο: να είσαι δάσκαλος . Οδηγώ… μα μέσα στην πορεία μαθαίνω και καθοδηγούμαι. Απαραίτητος και απαρέγκλιτος κανόνας Δείχνω, χαράσσοντας (?) πορεία — νύξεις πιο πολύ θα έλεγα ενός βλεφαρισματος, ψιθυρίζοντας το «προς τα πού» του βλέμματος. Δεν είναι ήσυχη θάλασσα αυτή η διαδρομή. Έχει κύματα που σηκώνονται από μέσα σου, νύχτες που ψάχνεις φως χωρίς χάρτη. Κι όμως… εκεί γεννιέται το αληθινό ταξίδι. Σε ένα χαμόγελο της τάξης. Σε ένα χαμόγελο ανθρώπων που δείχνουν ότι σε αγαπούν. Μα πάνω από όλα στο χαμόγελο της δικής σου ψυχής. Στιγμές χαράς.. Όχι μόνο σε σε όσα δείχνεις στους άλλους, αλλά σε όσα τολμάς να αναζητήσεις εσύ. Η αλήθεια σου, το μεγαλύτερο και ακριβότερο μάθημα και δώρο.  Δείχνω τελικά, καθ-οδηγώντας την γνωριμία με εμένα  Κ.Ν, 18.26, 20/3/26, Δέλτα Έβρου  https://youtu.be/ZDBx_7f0H7I?is=l10zEcZMAjCi6A3i

Νέστος, Τοξότες  Τι ανείπωτη ομορφιά μας δωρίζει η φύση... Ένας ποταμός που κυλά, ράγες που χάνονται στο βάθος – όλα σε κίνηση. Σαν να μας θυμίζουν πως είμαστε πλασμένοι για το ωραίο, αλλά και για το προχώρημα. Δεν είμαστε επαίτες βλεμμάτων. Δεν γεννηθήκαμε για να λιμνάζουμε. Η ζωή κυλά – είτε τολμήσεις είτε όχι. Κι αν δεν περπατήσεις, θα σε προσπεράσει. Να τη ζεις. Να τη ρισκάρεις. Να τη χαλάς καμιά φορά και να ξαναφτιάχνεσαι. Μέσα από τα λάθη σου ξεπροβάλλει η αλήθεια σου. Κι αυτή... είναι ο δρόμος σου. Μη μένεις στάσιμος. Κ.Ν, 20/3/26, 00.12, Αλεξανδρούπολη

        (η φωτογραφία έχει ληφθεί από το web) Η είδηση για το θάνατο της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου, με όσα περιγράφονται ότι συνέβησαν , έρχεται σήμερα – την Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας – και σε κάνει να σκέφτεσαι μερικά απλά πράγματα. Ο δάσκαλος δεν είναι επάγγελμα· είναι ρόλος που σε γδύνει μπροστά σε μια τάξη κάθε μέρα. Ο παλιός λόγος (η ετυμολογία της λέξης βασικά) λέει «δάσκαλος δίδει κάλλος». Δηλαδή προσπαθεί να βάλει λίγο φως, λίγο μέτρο, λίγο νόημα μέσα σε έναν κόσμο που πολλές φορές λειτουργεί με θόρυβο, ειρωνεία και απαξίωση. Και σήμερα; Ο δάσκαλος συχνά πρέπει πρώτα να επιβιώσει μέσα στην τάξη και μετά να διδάξει. Κι αν είναι γυναίκα, κουβαλάει διπλό φορτίο. Γιατί όλοι δηλώνουμε ότι «σεβόμαστε τις γυναίκες», αλλά η κοινωνία μας έχει μια περίεργη ικανότητα: να χειροκροτά τη γυναίκα στα λόγια και να την αφήνει μόνη της στην πράξη. Υποκρισία από τη μια, αμορφωσιά από την άλλη. Οι γυναίκες έχουν σηκώσει οικογένειες, σχολεία, κοινωνίες ολόκληρες. Με αντοχή, ευ...

 Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής,  Ανώτατο Συμβούλιο Ελληνικής Παιδείας – Εκπαιδευτικά σενάρια για το 1821 https://ekedisy.gr/ekpaideytika-senaria-gia-to-1821/