Σχεδιάζοντας το όνειρο

Τι παράσταση, Θεέ μου! Αν η ταινία “Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών" με καθόρισε στα νιάτα μου, ήρθε τώρα αυτή η παράσταση ("κάθε Τρίτη με τον Μορι", με τον Γρηγόρη Βαλτινό και το Γιάννη Σαρακατσάνη) και μετά από τόσα χρόνια, να δώσει μια γερή «ανάσα» στην ψυχή μου. Ήρθε να επιβεβαιώσει το ίδιο ακριβώς συναίσθημα: την απόλυτη αγάπη για τη ζωή, την ελευθερία της σκέψης, την ανάγκη να είσαι ο εαυτός σου χωρίς προσωπεία. Να ζεις τις στιγμές, όχι γιατί είναι «σύνθημα» σε τοίχο, αλλά γιατί η ζωή είναι μια ανάσα που σου δίνεται με ημερομηνία λήξης —κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο που έχουμε. (Δεν θα σποιλάρω, όπως έχω ξαναγράψει δεν μου αρέσει. Άλλωστε έχει υλικό για την παράσταση στο YouTube.) Καθώς έβλεπα λοιπόν τη σχέση του Μόρι με τον μαθητή του, ένιωσα πως η σκηνή γέμισε από την παρουσία του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Τα λόγια του, εκείνα τα αγαπημένα, άρχισαν να ηχούν μέσα μου σαν προσευχή που προσπαθώ να ενσαρκώνω: «…Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά...

  Το κείμενο περιγράφει την περίοδο του Πεντηκοσταρίου, η οποία ξεκινά από το Πάσχα και ολοκληρώνεται την Κυριακή των Αγίων Πάντων. Αυτή η θρησκευτική πορεία παρουσιάζεται ως μια πνευματική σκάλα, όπου κάθε Κυριακή αποτελεί ένα ξεχωριστό σκαλοπάτι που οδηγεί στην ολοκλήρωση της πίστης. Μέσα από συγκεκριμένους σταθμούς και παραδείγματα, όπως η ψηλάφηση του Θωμά και η θεραπεία του Παραλύτου, αναδεικνύεται η νίκη του Χριστού επί του θανάτου. Η διαδρομή αυτή κορυφώνεται με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή, σηματοδοτώντας την ίδρυση της Εκκλησίας. Τελικός σκοπός της περιόδου είναι να κατανοήσουν οι πιστοί πώς το αναστάσιμο μήνυμα εξαπλώνεται από την προσωπική εμπειρία σε ολόκληρο τον κόσμο.

  Ένα βίντεο που δημιουργήθηκε από το notebooklm.  Το κείμενο που του "έδωσα" παρουσιάζει μια επιστημονική ανάλυση των Παθών του Ιησού από τον ιατροδικαστή Φίλιππο Κουτσάφτη, ο οποίος εξετάζει τα μαρτύρια μέσα από το πρίσμα της σύγχρονης ιατρικής.  Ο ειδικός επιβεβαιώνει την ακρίβεια των βιβλικών αναφορών, εξηγώντας φαινόμενα όπως η αιματηρή εφίδρωση ως αποτέλεσμα ακραίας ψυχοσωματικής πίεσης. Η περιγραφή καλύπτει τις εξαντλητικές ανακρίσεις, τη βαρύτητα της μαστίγωσης και τις φυσιολογικές συνέπειες της σταύρωσης, που οδήγησαν σε έναν πολυπαραγοντικό θάνατο από ασφυξία και κυκλοφορική ανεπάρκεια. Επιπλέον, τονίζεται η θεϊκή αντοχή του Χριστού απέναντι σε πρωτοφανή βασανιστήρια, όπως το ακάνθινο στεφάνι και ο λογχισμός, που υπερβαίνουν τα ανθρώπινα όρια.  Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα πως η σταύρωση υπήρξε μια φρικτή διαδικασία που τεκμηριώνεται πλέον και από την ιατροδικαστική επιστήμη.

  Ένα βίντεο που δημιουργήθηκε από το notebooklm. Οι πηγές που του "έδωσα" παρουσιάζουν την Ανάσταση του Χριστού ως την αφετηρία μιας νέας δημιουργίας, η οποία ανανεώνει τον κόσμο και καταργεί την κυριαρχία του θανάτου.  Μέσα από θεολογικές αναλύσεις και εκκλησιαστικούς ύμνους, περιγράφεται η κάθοδος στον Άδη ως μια πράξη απόλυτης αγάπης που ελευθερώνει τις εγκλωβισμένες ψυχές και προσφέρει αιώνιο φως στο σκοτάδι. Η νίκη αυτή επί της φθοράς δεν αφορά μόνο τον Θεάνθρωπο, αλλά συμπαρασύρει ολόκληρη την ανθρωπότητα, αποκαθιστώντας τον Αδάμ στην πρότερη δόξα του. Το γεγονός του Πάσχα αναδεικνύεται έτσι ως μια νέα Γένεση, όπου η ειρήνη και η αφθαρσία αντικαθιστούν τον φόβο και τον περιορισμό.  Τέλος, τονίζεται ότι η θεϊκή αγάπη αποτελεί το μοναδικό κίνητρο πίσω από αυτό το παράδοξο κατόρθωμα που ενώνει τη γη με τον ουρανό.

            (Η φωτογραφία είναι από το web) Σκέψεις εν βρασμώ, τα ζήσαμε και τα ζούμε στο πετσί μας: Στο έργο Frankenstein της Mary Shelley, ο επιστήμονας δεν δημιουργεί απλώς ένα πλάσμα. Δημιουργεί κάτι που ξεφεύγει από το μέτρο. Κάτι χωρίς αληθινή ζωή μέσα του, αλλά με δύναμη. Και στο τέλος, αυτό που φτιάχτηκε, στρέφεται και πληγώνει — πρώτα τον ίδιο τον δημιουργό, και μετά τους άλλους. Όταν το "Πιστόμετρο" αντικαθιστά το Ευαγγέλιο  (Ματθ. 15, 8-9) «Ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσί με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ' ἐμοῦ· μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων». (Ελεύθερη Μετάφραση) «Αυτός ο λαός με πλησιάζει στα λόγια και με τιμά με τα χείλη, αλλά η καρδιά τους είναι πολύ μακριά από μένα. Μάταια με λατρεύουν, αφού αυτά που διδάσκουν είναι ανθρώπινες εντολές». Χριστιανοί-Φρανκενστάιν και οι "Φουσκωτοί" του Θεού Ας μιλήσουμε ειλικρινά. Έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την Εκκλησία από χώρο ελε...

 https://youtu.be/6Ug54_tz4Z0 Ένα βίντεο που δημιουργήθηκε από το notebooklm. Το κείμενο που του "έδωσα" είναι απόσπασμα από την ομιλία του αγ. Επιφανίου Κύπρου: Λόγος στην Θεόσωμη ταφή του Κυρίου και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού. Αναδεικνύει τους εντυπωσιακούς παραλληλισμούς ανάμεσα στη Γέννηση και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, παρουσιάζοντας τα δύο γεγονότα ως αλληλένδετα μυστήρια. Μέσα από μια σειρά αντιπαραβολών, ο συγγραφέας συγκρίνει τους αγγέλους, τα πέτρινα σπήλαια και τα σπάργανα που εμφανίζονται τόσο στη Βηθλεέμ όσο και στον Τάφο. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον ρόλο των δύο Ιωσήφ, καθώς και στην κοινή χρήση της σμύρνας, υπογραμμίζοντας τη θεϊκή οικονομία που συνδέει την αρχή και το τέλος της επίγειας παρουσίας του Κυρίου. Η αφήγηση εστιάζει επίσης στη διατήρηση των σφραγίδων της παρθενίας και του μνήματος, γεγονός που πιστοποιεί τον υπερφυσικό χαρακτήρα και των δύο θαυμάτων. Τέλος, η Ανάληψη παρουσιάζεται ως μια θριαμβευτική είσοδος στην ουράνια Ιερουσαλήμ, ολοκληρώνο...

 https://youtu.be/jyKvmdE_vd8 Ένα βίντεο που δημιουργήθηκε από το notebooklm. Τα κείμενα από το βιβλίο του π. Λίβυου "ΘΑΥΜΑΤΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΡΑΥΜΑΤΑ" που του "έδωσα" και η συνοδευτική εικόνα από την εμφάνιση του Αναστημένου Ιησού, εξετάζουν τη βαθιά θεολογική σύνδεση μεταξύ του ανθρώπινου πόνου και των παθών του Χριστού. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι πληγές της ανθρωπότητας, που πηγάζουν από την απώλεια και τον φόβο του θανάτου, βρίσκουν τη θεραπεία τους μέσα από την Ανάσταση, η οποία μεταμορφώνει το σκοτάδι σε φως. Η αυθεντική αγάπη παρουσιάζεται όχι ως μια θεωρητική ιδέα, αλλά ως μια έμπρακτη θυσία που προϋποθέτει τον πόνο του σταυρού για να φτάσει στην πνευματική ολοκλήρωση. Μέσα από την εμφάνιση του αναστημένου Διδασκάλου στους μαθητές Του, αναδεικνύεται η δυνατότητα του ανθρώπου να μεταπλάσει τα τραύματά του σε πηγή χάριτος και ελπίδας. Τελικά, οι πηγές τονίζουν ότι η αποδοχή της οδύνης και η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης αποτελούν τα μόνα μονοπάτια για μια ...

  Ο πίνακας "Checkmate" (Ματ), γνωστός και ως "Die Schachspieler" (Οι Σκακιστές), είναι ένα διάσημο έργο του Γερμανού ζωγράφου Friedrich Moritz August Retzsch (1831). Απεικονίζει τον Σατανά να παίζει σκάκι με έναν νεαρό άνδρα, διακυβεύοντας την ψυχή του, με έναν άγγελο να παρακολουθεί. Ο θρύλος λέει ότι ο σκακιστής Paul Morphy διέκρινε πως ο άνθρωπος δεν είχε χάσει, καθώς υπήρχε ακόμα μία κίνηση. Στο βίντεο που παραθέτω υπάρχει μια προσέγγιση  __________ Όλα αλλάζουν Στίχοι: Μπέρτολτ Μπρέχτ "Να ξαναρχίσεις μπορείς και με την τελευταία σου πνοή. Μα ό,τι έγινε έγινε. Και το νερό που έριξες στο κρασί σου δεν μπορείς να το ξαναβγάλεις. Ο, τι έγινε έγινε. Το νερό που έριξες στο κρασί σου δεν μπορείς να το ξαναβγάλεις· όλα όμως αλλάζουν. Να ξαναρχίσεις μπορείς και με την τελευταία σου πνοή." https://www.instagram.com/reel/DXcCTE1MnjQ/?igsh=NWsxamR3b29yejFl

  (Φωτογραφίες από την παραλία της Θεσσαλονίκης, 19/4/26) «Καμιά φορά σκέφτομαι ὅτι οἱ ὁδηγοὶ δὲν γνωρίζουν τι εἶναι τὸ γρασίδι ἢ τὰ λουλούδια, ἐπειδὴ δὲν τὰ βλέπουν ποτέ ἀργὰ» εἶπε τὸ κορίτσι. «Αν ἔδειχνες σὲ ἕναν ὁδηγὸ ἕνα πράσινο περίγραμμα, " "Α ναί!” θὰ ἔλεγε, “ αὐτὸ εἶναι γρασίδι"!.... …. «Σκέφτεσαι πάρα πολύ» εἶπε ὁ Μόνταγκ, δείχνοντας ὅτι αἰσθανόταν ἄβολα….” ______ “....Πάω στοίχημα ότι ξέρω καὶ κάτι ἄλλο ποὺ ἐσεῖς δὲν τὸ γνωρίζετε. Το πρωί πάνω στο γρασίδι μαζεύεται πάχνη Ξαφνικά, ὁ Μόνταγκ δὲν μποροῦσε νὰ θυμηθεῖ ἐὰν τὸ ἤξερε ἡ ὄχι, κι αὐτὸ τοῦ ἔφερε ἔντονη ἀμηχανία. «Καὶ ἂν κοιτάξετε» –κι ἐκείνη ἔγνεψε πρὸς τὸν οὐρανό, « ὑπάρχει ἕνας ἄνθρωπος στὸ φεγγάρι ». ___ “Τι συμβαίνει;” Ὁ Μόνταγκ σπάνια εἶχε δεῖ τόσα φῶτα ἀναμμένα σὲ σπίτι. «῎Α, θὰ κάθονται καὶ θὰ συζητᾶνε ἡ μητέρα μὲ τὸν πατέρα καὶ τὸν θεῖο μου. Εἶναι σὰν τοὺς πεζούς, ἀλλὰ ἀκόμα πιὸ σπάνιο εἶδος. Τὸν θεῖο μου τὸν εἶχαν συλλάβει μιὰ ἄλλη φορὰ σᾶς τὸ εἶπα ; – ἐπειδὴ ἦταν πεζός. Ε ναί, εἴμαστε πολὺ ἐκκεντ...

  “..Μὴν ξεχνᾶτε: εἴμαστ᾿ ἕνας λαὸς ποὺ στὴν ἀρχή-ἀρχὴ τῆς δημιουργίας του ξεκινάει μ' ἐκεῖνο πούν᾿ ἡ ρίζα κάθε ἐπανάστασης! «Κάτω ὁ Δίας πούχει τὴ φωτιά μονάχος του! Ἐγὼ θὰ τοῦ τὴν ἁρπάξω καὶ θὰ τὴ δώσω στοὺς ἀνθρώπους, νὰ μποροῦν νὰ δημιουργοῦν, νὰ σκέφτονται!» Ὁ Αἰσχύλος, ὁ τάχα συντηρητικὸς αὐτά, μὲ τὸν Προμηθέα Δεσμώτη! Καὶ πῶς ἀνοίγει; Μὲ τὴν πιὸ ἀπεχθῆ σκηνή: τὸ Κράτος κ᾿ ἡ Βία, οἱ δύο βοηθοὶ τοῦ Δία -χωρὶς αὐτοὺς δὲν κυβερνάει κανείς, δὲ μπορεῖς νὰ κάθεσαι μόνο στὸν οὐρανό, ἄσε τ' ἀστεῖα!-, ποὺ σέρνουν ἐ-κεῖνον πούκλεψε τὴ φωτιά, γιὰ νὰ τὸν καρφώσουν στὸν Καυκάσιο βράχο - τὸ λαοπλάνο!.. ( Ἀλλὰ δὲν τὰ δίδαξαν αὐτά! Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα; Παρήγαγαν εἴτε παιδιά-δούλους, εἴτε παιδιά-φωνακλάδες ψευτοεπαναστάτες μὲ συνθήματα!..” Ρένος Αποστολίδης, Α του Κενταύρου, σ.21 _____ “Υπάρχουν μεγάλα πνευματικά προβλήματα τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν τὴ συνείδηση τὴν ἀνθρώπινη ἐδῶ καὶ 3000 χρόνια. Μὴν ἀκοῦτε αὐτοὺς ποὺ λένε ὅτι τὰ κριτήρια εἶναι μόνο σχετικά! Πῶς; Ζοῦμε μόνο στο τώρα; Τότε γιατί σ...

  π. Χριστόφορος Χρόνης Ο κύριος σκοπός της εκκλησιαστικής σύναξης δεν είναι να εντυπωσιάζονται οι άνθρωποι από τους πολυτελείς ναούς, την αγιογραφία, τα φανταχτερά αρχιερατικά και ιερατικά άμφια, τη βυζαντινή μουσική ή ακόμα και το κήρυγμα που χαΐδεύει τα αυτιά. Ο κύριος σκοπός είναι να φύγουν οι άνθρωποι εντυπωσιασμένοι τόσο πολύ από τον Ιησού Χριστό, που να θέλουν να Τον γνωρίσουν περισσότερο και να Τον κάνουν γνωστό στον κόσμο.

Δρ. Γρηγόρης Βασιλειάδης Ποτέ μην εμπιστευτείς, μην πιστέψεις κάποιον που σε αποθαρρύνει, ισχυριζόμενος λογικά επιχειρήματα για να καταρρίψει τις ψηλές σου φιλοδοξίες! Ποτέ μην εμπιστευτείς αυτόν έχει την ανάγκη να καταστείλει την επιθυμία σου να πετάξεις προς τον ουρανό σου. Συνήθως, όσο υψηλή κοινωνική θέση κι αν έχει, ο ίδιος βιώνει τον εαυτό του σαν μερμήγκι που περιφέρεται άσκοπα στα μπαλκόνια, παρόλο που το δόλωμα της αυτοαναζήτησης κρύβεται στο υπόγειο της ψυχής του. Πάντα να πιστεύεις εκείνον που ενώ σε βλέπει σήμερα μες το κουκούλι σου, σου θυμίζει πως είσαι μια πανέμορφη, πολύχρωμη πεταλούδα...

                                               (ζωγραφιά:Babis Pilarinos, "Σημεία ονείρων")  (ένα παλιότερο κείμενο της θεολόγου και συγγραφέως Νόνης Σταματέλου) Θεσσαλονίκη Ύμνοι βυζαντινοί και Σεφαραδίτικα άσματα φτάνουν μέχρι τον Θερμαϊκό όπου έστησα κουβέντα με έναν Άγγελο. Πορφυρά βουνά κι η Ροτόντα σημείον και μνημείον αντιλεγόμενον. Θέα απ'τα Κάστρα, διάλογοι μυστικοί του Μανώλη Αναγνωστάκη με τον Γιώργο Ιωάννου, τη Ζωή Καρέλλη, τον Ντίνο Χριστιανόπουλο... Πόλη σταυροδρόμι, πόλη των Χαλκαίων, των προσφύγων των δακρύων, των θρήνων του Γιεντί Κουλέ, πόλη των φοιτητικών μου χρόνων, ραντεβού στην Καμάρα, πόλη χώρα του αχωρήτου νόστου αγαπημένη. Μας περιμένουν ακόμα οι ηλιόλουστες Κυριακές στην παραλία του Λευκού πύργου. Άγγελε με την ευθύβολη ματιά, μην ξεμακραίνεις. Δίπλωσε τα φτερά σου και μείνε για πάντα στα όνειρά μου. Babis Pilarinos "Σημεία ονείρων" Κείμε...

 “ἂν ἀγαπᾶς, θάσαι ἕτοιμος καὶ νὰ πεθάνης” _____ “Ας ξεκινήσουμε ἀπ' τὰ Ὀρφικά. Νὰ δοῦμε ἕν᾿ ἀπόσπασμα ἀπ' τὸν Ἀλκαῖο: Τὸ γὰρ ἐμμόρμενον Ὄρ<φευς ἐβιάσδετο πάρ>φαις ἄνδρεσι τοῖς γεινο<μένοισιν θάνατον φύγην>... Τὴ θνητότητα ὁ Ὀρφέας ἐβίαζε μὲ παραλογὲς ὅσοι γεννήθηκαν θάνατο νὰ ξεφύγουν... Ὥστε λοιπὸν τί ἔλεγε ὁ μυθικὸς Ὀρφέας; Γιατροσόφια καὶ διάφορα ὑπερβατικά. Κατέβηκε στὸν Ἅδη γιὰ νὰ βρῇ τὴν Εὐρυδίκη του... τὰ γράφει ὁ Πλάτων στὸ Συμπόσιό τους: Όρφέα [] ἀτελῆ ἀπέπεμψαν ἐξ Ἅδου - καὶ τὸν διώξανε ἀπ' τὸν Ἅδη, χωρὶς νάχη πετύχει τίποτα- φάσμα δείξαντες τῆς γυναικὸς ἐφ᾿ ἣν ἧκεν –τοῦ ἔδειξαν τὸ φάντασμά της μόνο!- αὐτὴν δὲ οὐ δόντες - καὶ δὲν τοῦ τὴ δῶσαν!..  Κοροϊδεύει τώρα ὁ Πλάτων, γιατὶ δὲ χωνεύει τοὺς παραμυθάδες!.. Καὶ γιατί δὲν τοῦ τὴ δώσανε;; ὅτι μαλθακίζεσθαι ἐδόκει -γιατὶ τοὺς φάνηκε λιγάκι μαλθακός, ἅτε ὢν κιθαρωδός –ἔ! ἦταν, λέει, καὶ κιθαρωδός!, καὶ οὐ τολμᾶν ἕνεκα τοῦ ἔρωτος ἀποθνήσκειν [] –κ᾿ ἐπὶ πλέον δὲν τόλμησε γιὰ χάρη τοῦ ἔρωτά του γιὰ κείνην ν...

             (Η φωτογραφία είναι από το web) _______________________________________ Λόγια…υπο-στηρίξεως  Νίπτει τὴν πλίνθον ἡ θάλασσα ἀποπλύνει τὴν πηλόν ἡ ἄβυσσος και οὐκ ἀναιρεί τούτου την σύστασιν, ἀλλά σφίγγει τὴν ὑπόστασιν καὶ ἀποσμήχει τὴν προαίρεσιν (Αγ. Ρωμανός ο Μελωδός) Ελεύθερη μετάφραση: Η θάλασσα πλένει το τούβλο, η άβυσσος καθαρίζει τον πηλό, αλλά δεν αλλάζει τη σύστασή τους· αντίθετα, δυναμώνει την υπόστασή τους και καθαρίζει την προαίρεση ____________ Ή αλλιώς…αναλόγως ανάλογα… Δεν αλλάζει η σύστασή (μας) Οι δυσκολίες δεν σε αλλάζουν σε κάτι άλλο, σε ξεκαθαρίζουν ή…σε καθαρίζουν (ενίοτε)..σε καθορίζουν πάντως, το μόνο σίγουρο.  Οι δοκιμασίες δεν φτιάχνουν χαρακτήρα από το μηδέν. Τον αποκαλύπτουν. “ἀποσμήχει τὴν προαίρεσιν” (καθαρίζει την προαίρεση): σου καθαρίζει το “γιατί” σου. Σου πετάει έξω τα ψεύτικα και αφήνει το αυθεντικό. Θέλω να πιστεύω..αλλιώς τρέλα.  “Τι θ’ αποδώσω στον ήλιο της ζωής;” διερωτάσαι… Κ έρχονται λό...

 H ποίηση τής Μεγάλης Εβδομάδος Αφιερωμένο στον εικονιζόμενο δάσκαλό μου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τον αείμνηστο καθηγητή τής Βυζαντινής Φιλολογίας ΝΙΚΟΛΑΟ ΤΩΜΑΔΑΚΗ (1907-1993), ο οποίος μάς εισήγαγε στην ποίηση των μεγάλων υμνογράφων τού Βυζαντίου και στην ποιητική τέχνη τής Υμνογραφίας (Παράλληλα, ο Διονύσιος Ζακυθηνός μάς δίδαξε την Βυζαντινή Ιστορία και ο Αναστάσιος Ορλάνδος την Βυζαντινή Τέχνη). Οι θεωρητικοί τού ποιητικού λόγου, από τον G. Hopkins μέχρι τον R. Jakobson, από τον Ρ. Valéry μέχρι τον Τ.S. Eliot και από τον V. Sklovsky μέχρι τον R. Barthes, έχουν δείξει ότι η ποίηση (όπως και οι άλλες τέχνες, ιδίως η μουσική) γίνεται με πολύ απλά συστατικά τής γλώσσας, εντέχνως συνταιριασμένα: με ομοιότητες και διαφορές (αντιθέσεις), με παραλληλισμούς, όπως έχουν χαρακτηριστεί από τον G. Hopkins. Με ομοιότητες κάθε μορφής: σε ήχους (παρήχηση, συνήχηση, ομοηχία), σε γραμματικές δομές (ομοιοκαταληξία, ο-μοιοτέλευτο), σε συντακτικές δομές (συντακτική παραλληλία), σε σημασιολογικά στο...

"Σε σένα ακουμπά το μέλλον Μην επιτρέψεις να περάσει η ζωή... ούτε να αφήσεις να να τελειώσει η μέρα... χωρίς να μεγαλώσεις λιγάκι, χωρίς να χαρείς, χωρίς να δώσεις.... φτερά στα όνειρα σου. Μην επιτρέψεις να σε νικήσει η απογοήτευση. Μην αφήσεις κανένα να σου αφαιρέσει το δικαίωμα να εκφραστείς... Είναι σχεδόν ένα καθήκον. Μην εγκαταλείψεις την αγωνία, να κάνεις στη ζωή σου κάτι σπουδαίο... και μην σταματήσεις , να πιστεύεις ότι τα λόγια και η ποίηση, μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο Ότι και να περάσεις να ξέρεις ότι η ουσία μας μένει άθικτη. Είμαστε όντα γεμάτα πάθος. Η ζωή είναι έρημος και όαση. Μας νικάει, μας πληγώνει, μας διδάσκει, μας μετατρέπει σε πρωταγωνιστές της ζωής μας. Ακόμα κι αν οι άνεμοι μας έλθουν κόντρα... η ρωμαλέα όπερα συνεχίζεται. Μπορείς να παίξεις μια στροφή. Μη σταματάς ποτέ να ονειρεύεσαι, γιατί....μέσα στα όνειρα του είναι ο άνθρωπος....Ελεύθερος. Και μην αφήνεσαι να πέσεις στο χειρότερο από τα λάθη: την σιωπή. Οι πιο πολλοί ζουν σε μια τρομακτική σιωπή. Μ...

"Εγώ, ο Θεός σου, που για χάρη σου έγινα γιος σου, για χάρη σου και για χάρη των απογόνων σου, τώρα, με την εξουσία που έχω, λέω και προστάζω τους φυλακισμένους: Βγείτε έξω ! Κι αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι: Ελάτε στο φως! Κι εκείνους που έχουν πεθάνει: Αναστηθείτε! Κι εσένα, (Αδάμ), σε διατάζω: Σήκω απ’ τον (αιώνιο) ύπνο σου! Δεν σ’ έπλασα γι’ αυτό, για να μένεις φυλακισμένος στον άδη. Αναστήσου απ’ τους νεκρούς! Εγώ είμαι η ζωή των ανθρώπων. Σήκω, πλάσμα δικό μου ! Σήκω, μορφή δική μου, φτιαγμένη σύμφωνα με την εικόνα μου! Σήκω να φύγουμε από δω." Του αγ. Επιφανίου αρχιεπισκόπου Κύπρου _____ "(...)Κάπου εκεί βρίσκεται και η πιο γενναία απόφαση που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος: να μη φοβηθεί να μηδενίσει ό,τι τον βαραίνει. Να αφήσει πίσω του λάθη, αποτυχίες, ενοχές και να δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία για μια νέα αρχή. Γιατί η πραγματική δύναμη δεν είναι να μην πέφτεις, αλλά να βρίσκεις το κουράγιο να σηκώνεσαι ξανά, να ξαναχτίζεις, να ξαναπιστεύεις, να βλέπει...

Είμαι φτωχός σε υλικά αγαθά, πλούσιος όμως πολύ σε εμπειρίες. Έζησα σύμφωνα με τις επιθυμίες μου, δίχως εξαναγκασμούς και συμβιβασμούς. Χάρηκα το διάβασμα, τη γραφή, τον έρωτα, τη δράση, τη δημιουργία. Ταξίδεψα, ξενιτεύτηκα, έκανα δύο γάμους κι ένα γιο, ζω 20 χρόνια αγαπημένα με τη Μαρία. Τελώ σ' έναν διαρκή ενθουσιασμό. Μπορώ να πω, λοιπόν, ότι ναι, την ευχαριστήθηκα τη ζωή μου. Θα έλεγα στον νεαρό Κοροβέση του 1960, αν ήθελε να με ακούσει,  γιατί μες στη θρασύτητα της νιότης του  να μην ήθελε να κουβεντιάσει  μ' έναν γέρο, ότι ''σημασία στη ζωή δεν έχει  πώς την αρχίζεις αλλά πώς την τελειώνεις. Κι αν αγόρι μου κάνεις κάτι καλό τώρα, μη βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα. Το οριστικό συμπέρασμα βγαίνει στο κρεβάτι του θανάτου...'' Περικλής Κοροβέσης ......................................................................... Πηγές: lifo. gr Απόσπασμα από συνέντευξη στον Θοδωρή Αντωνόπουλο. popaganda. gr Απόσπασμα από συνέντευξη στον Θεοδόση Μίχο _________ "Ποτ...

 🌾☦️ ❝ δὸς μοι τοῦτον τον ξένον ❞ (δύσκολες λέξεις & φράσεις της υμνογραφίας) Μια από τις βαθιές αλλά και συγκινητικές υμνογραφικές απεικονίσεις του πάσχοντος Χριστού είναι περιγραφή του ως "ξένου" στο παρακάτω υπέροχο δοξαστικό του Επιταφίου της Μ. Παρασκευής (ποίημα Γ. Ακροπολίτου).  Είναι εντυπωσιακό ότι σχεδόν σε κάθε στίχο ο ποιητής αξιοποιεί μια διαφορετική σημασία της λέξης! ______________ 📜 ❝Τὸν ἥλιον κρύψαντα τὰς ἰδίας ἀκτῖνας,        καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ Ναοῦ διαῤῥαγέν,       τῷ τοῦ Σωτῆρος θανάτῳ,       ὁ Ἰωσὴφ θεασάμενος       προσῆλθε τῷ Πιλάτῳ,       «Καθικετεύω σε», λέγων.  «Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον,      τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ.  Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον,      ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον.  Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον,      ὃν ξενίζομαι βλέπειν τοῦ θανάτου τὸ ξένον....

"Mια μέρα που ένιωθα να μ' έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει που περπατούσα, μες στα χωράφια, χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου. Το' κοψα και το ΄φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος. [...] Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα."  Μυρίσαι το άριστον, ΧΧVII σελ. 120, ο Μικρός Ναυτίλος, Οδυσσέα Ελύτη, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία . ______ Η Ανάσταση δεν είναι μια ωραία ιδέα. Είναι εισβολή ζωής… εκεί που όλα αιμορραγούν. Ο άνθρωπος κουβαλά μικρούς θανάτους. Απώλειες. Ρωγμές. Ματαιώσεις.  Ασθένειες.  Πένθη.  Και μαθαίνει να ζει έτσι. Λίγο πιο άδειος κάθε μέρα. Δίχως φως και χαρά.  Αλλά η Ανάσταση δεν σε αφήνει να συνηθίσεις. Δεν σου λέει ότι όλα θα φτιάξουν. Σου λέει: τίποτα δεν τελείωσε. Εκεί που βλέπεις τέλος… ο Θεός αρχίζει. Εκεί που μέσα σου κάτι πέθανε… ο Θεός το σηκώνει. Η Ανάσταση είναι: Είναι η δύναμη που...

 

 

 Πόπη Συνοδινού  https://www.facebook.com/share/p/18GuKsq4ds/ ("Φωτογραφία. Ετοιμασία για το πέρασμα του Επιταφίου στην Αμοργό. Δική μου" Σχολιο της συγγραφέως από την ανάρτησή της στο Facebook) 16 Απρίλη 2014 Ποτέ δεν αγαπούσα το Πάσχα, για μένα το να <<πάσχεις>> ήταν κάτι που είχε πυκνότητα και διαύγεια από την πιο μικρή μου ηλικία. Η φτώχεια κι η αναγκαστική μου συμβίωση μόνο με τον ένα γονιό ήταν μια μικρή σταύρωση , αργότερα έγιναν ένα αγκάθινο στεφάνι, τα χρόνια μου στο Δημοτικό σχολείο ,από το καψονι μιας δασκάλας που είχε παντρευτεί έναν αρχιστράτηγο της χούντας καθώς και τα πειράγματα των συμμαθητών μου. Ήμουν αρκετά παράξενο παιδί, δεν με χώραγε η σχολική ποδιά που μας μαζικοποιούσε σαν νούμερα των Εβραίων στα στρατόπεδα, μας έκανε δωρεά στην ομοιομορφία,δεν με χωρούσε η κακία των παιδιών γιατί δεν ήθελα να τους μοιάζω, τίποτε δεν με χωρούσε και σε όλα περίσσευα.. Το Πάσχα έπεφτα κάτω σαν από ίλιγγο στην μυρωδιά του επιταφίου, η συνοδεία όλου του κόσμο...

Υμνολογία Τό ἔργο αυτό προορίζεται να διευκολύνει τόν ἁπλό ἀναγνώστη-πιστό σέ μιά πρώτη ἐπαφή μέ τόν πλοῦτο τῆς ὑμνογραφίας μας.   https://www.ymnologia.gr/ Εδώ τα κείμενα της Μεγάλης Εβδομάδας: https://www.ymnologia.gr/index.php?book=5

Και εσύ•  εγώ δηλαδή  που αισθάνεσαι έτσι- Μίλα Μη μιλάς  Ευλογία που  Το  Νιώθεις  Είσαι ζωντανός- -Νιώθεις (Κ.Ν, Καλαμαριά, 8/4/26 18.35) ___________ (Εμπνευσμένο από τους παρακάτω στίχους της Κικής Δημουλά) "Μίλα,  ..Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία. ..Πες «βάρκα», που βουλιάζει αν την παραφορτώσεις με προθέσεις. Οι λέξεις... αν κάποια απ’ αυτές σε αιχμαλωτίσει, σ’ ελευθερώνει άλλη. ..Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.." ________

  Ο άνθρωπος θεραπεύεται όταν αποδεχθεί τον Πόνο και τον θάνατο 

Αγνή Μαριακάκη,ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΕΥΤΥΧΗΣΕΙΣ, σ. 270 "....«Να κεντάς», μου έλεγε, γιατί για την ίδια το κέντημα ήταν ιερός σκοπός. Την έβλεπα να κεντά κοπανέλι, κι αυτό από μόνο του ήταν κάτι απίθανο, «Αποκλείεται, βαριέμαι να μάθω να κεντώ», της έλεγα «Δεν εννοούσα να μάθεις κέντημα», με διόρθωνε. «Εννοούσα ό,τι κι αν κάνεις να το κεντάς, να του βάζεις ψυχή, καλλιτεχνία, να του βάζεις δημιουργία, να το κάνεις ιδιαίτερο. Το ίδιο κι όταν σκέφτε σαι, να σκέφτεσαι από μόνη σου, κι άσε τι λένε οι άλλοι». Το κέντημα, δηλαδή, ήταν μάθημα εφ' όλης της ύλης, το έμαθα πάραυτα χωρίς να καταφέρω ποτέ οποιαδήποτε βελονιά... ευτυχώς! Το πρώτο βήμα είναι, λοιπόν, το να ζεις συνειδητά «αυτό που είσαι» στις πολλές μικρές καθημερινές σου στιγμές. Η ζωή δεν είναι συνταρακτικά γεγονότα, τρανταχτές μεταβάσεις και και ταπληκτικές επιτυχίες. Η ζωή είναι πολλές, πολλές, μα πολλές μικρές στιγμές φτιαγμένες από το μαγικό σου υλικό. Κι όλες αυτές οι στιγμές μαζί, όταν τις ζεις «με ψυχή», σε οδηγούν αλάθητα....

 Ποίημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986) "Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙ όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου. Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου. Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου. Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου. Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μη πέσεις. Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου. Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο. Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις. Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά, όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να μαζέψω τα κομμάτια της για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή. Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις. Μόνο μπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να είμαι φίλος...

"Ξέρει αυτό που ξέρουν όλοι οι ψυχοθεραπευτές: Ότι το αρχικό πρόβλημα, αυτό με το οποίο κάποιος εμφανίζεται, συχνά είναι μόνο μια όψη ενός μεγαλύτερου προβλήματος. αν όχι κάτι εντελώς παραπλανητικό. Ξέρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τετραπέρατοι στο να βρίσκουν τρόπους να φιλτράρουν τα πράγματα που δεν θέλουν να δουν, χρησιμοποιώντας περισπασμούς ή άμυνες για να κρατήσουν τα απειλητικά συναισθήματα σε κάποια απόσταση." ΛΟΡΙ ΓΚΟΤΛΙΜΠ, ΙΣΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΜΙΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, Ο ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΩΣ, σελ. 74-75

https://www.facebook.com/share/p/1GZGtBhCGp/ Στον Εσπερινό της Μεγάλης Δευτέρας η Εκκλησία μας εισαγάγει μέσα στο πιο ανησυχητικό ίσως σημείο της λειτουργικής εμπειρίας της Μεγάλης Εβδομάδας: στην καθυστερημένη εμφάνιση του Θεού, στην αναβολή της εμφανίσεώς Του, στην παιδαγωγία μιας απουσίας που δεν είναι έλλειψη, αλλά κρίση.  Χθες ακούσαμε για την άκαρπη συκή, εκείνη τη μορφή μιας υπάρξεως που διατηρεί το περίγραμμα της ζωής αλλά έχει εκπέσει από τον καρπό, δηλαδή από την εσωτερική αλήθεια του είναι της. Σήμερα, η ίδια ακριβώς προειδοποίηση μετατίθεται από το δέντρο στο πρόσωπο, από τη βλάστηση στην αναμονή, από την εικόνα της ακαρπίας στην εικόνα της αστόχαστης ετοιμότητας.  Οι δέκα παρθένες δεν είναι δύο διαφορετικά ανθρωπολογικά είδη. Είναι η διχασμένη μορφή του ίδιου εκκλησιαστικού σώματος, του ίδιου ανθρώπου, της ίδιας της ψυχής μας, η οποία ταλαντεύεται ανάμεσα σε μία παρουσία που αρκείται στο σχήμα και σε μία άλλη που εργάζεται μυστικά την εσωτερική καύση της προσδοκία...