Σχεδιάζοντας το όνειρο

Πω πω… τι βιβλιάρα ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι. Είναι από εκείνα τα λογοτεχνικά βιβλία που όσο τα διαβάζεις τόσο περισσότερο ανακαλύπτεις αλήθειες για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος ψυχισμός. Στον Ηλίθιο υπάρχει μια ιδέα που πάντα με σταματά να σκεφτώ. Η φράση που αποδίδεται στον Ντοστογιέφσκι, ότι «δύο έξυπνοι άνθρωποι δεν μπορούν να ερωτευτούν, ο ένας από τους δύο πρέπει να είναι ηλίθιος». Οχι, δεν εξυμνεί την ανοησία. Περιγράφει ένα ψυχικό παράδοξο. Στην ψυχοθεραπεία βλέπουμε συχνά ότι όσο περισσότερο κάποιος προσπαθεί να προστατευτεί από τον πόνο, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αγαπήσει. Ο εγκέφαλος γίνεται ένας ακούραστος αναλυτής..διαβάζει σημάδια, υπολογίζει πιθανότητες, ψάχνει κρυφές προθέσεις, προβλέπει την εγκατάλειψη πριν ακόμη υπάρξει. Όλα αυτά μοιάζουν με εξυπνάδα, ενώ πολλές φορές είναι άμυνες. Ο έρωτας απαιτεί κάτι που καμία άμυνα δεν μπορεί να προσφέρει, την αποδοχή της αβεβαιότητας. Να μην ξέρεις αν θα μείνουν μαζί σας τα πράγματα και παρ’ όλα αυτά να επιλέγεις να ε...

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας είναι, ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι για να είμαστε χαρούμενοι πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας.  Να βρούμε το τραύμα, να εξηγήσουμε το παρελθόν, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή, να γίνουμε επιτέλους «η καλύτερη εκδοχή μας». Μόνο που έτσι μπορεί να περάσει μια ολάκερη ζωή κι εμείς να ψάχνουμε ακόμη.  Ο ψευδής εαυτός δεν είναι ένα ρούχο που βγάζεις. Είναι σχεδόν σιαμαίος. Έζησε μαζί σου χρόνια, σε προστάτεψε, σε έκρυψε, έμαθε να μιλά με τη φωνή σου. Και δεν ξέρω αν ποτέ μπορούμε να πούμε: «Τελείωσα μαζί του». Στα 51 μου χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο κάτι άλλο: Ίσως δεν χρειάζεται να ξεριζώσεις πρώτα όλο το σκοτάδι μέσα σου για να δεις το Φως. Ισως χρειάζεται να φυτέψεις κάτι όμορφο έξω από εσένα. Να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, να υπηρετήσεις ένα έργο, να αφοσιωθείς σε κάτι που αξίζει, να δημιουργήσεις, να προσφερθείς, να στραφείς προς τον Θεό.  Ο άνθρωπος δεν ωριμάζει μόνο όταν καταλαβαίνει ποιος είναι. Ωριμάζει όταν παύε...

 Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕΣ Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Έρχεται μια στιγμή στη ζωή όλων μας που ο εξωτερικός κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να σωπαίνει. Μπορεί να συμβεί ένα βράδυ στις τρεις το πρωί, σε μια μοναχική διαδρομή με το αυτοκίνητο, μπροστά σε μια σκηνή μιας ταινίας που, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, μας κάνει να δακρύσουμε. Μπορεί να είναι ένα πρόσωπο στον δρόμο που κάτι ανακινεί μέσα μας, μια μουσική που ανοίγει μια πόρτα που νομίζαμε πως είχαμε κλείσει ή ένα όνειρο που επιμένει να επιστρέφει. Και τότε κάτι εμφανίζεται. Όχι ακριβώς σαν σκέψη ούτε σαν ανάμνηση. Περισσότερο σαν παρουσία. Σαν κάτι που ήταν από πάντα εκεί και περίμενε να ησυχάσει ο θόρυβος για να μπορέσουμε επιτέλους να το ακούσουμε. Ο Jung γνώριζε καλά αυτή την εμπειρία. Αναφερόμενος στα χρόνια της βαθιάς καταβύθισής του στον εσωτερικό του κόσμο, έγραψε πως ήταν τα σημαντικότερα χρόνια της ζωής του, γιατί τότε αποφασίστηκαν όλα τα ουσιώδη. Και πρόσθετε κάτι ακόμη πιο απαιτητικό: οι εικόνες του ασυνειδήτου μάς επιφορτίζο...

Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Και που λες, αδερφέ... Καμιά φορά σκέφτομαι πως, αν πίστευα όλα όσα μου συνέβησαν, δεν θα είχα γίνει ποτέ αυτός που είμαι σήμερα. Και μη γελάς, ξέρω πως δεν έγινα και τίποτα σπουδαίο. Τρομάζω όμως στην ιδέα να είχα πιστέψει πως οι πληγές μου, τα ζόρια μου, ήξεραν περισσότερα για μένα απ' όσα ήξερα εγώ. Γιατί τα τραύματα κάνουν αυτό ακριβώς. Σε πείθουν -χωρίς καλά καλά να το πάρεις χαμπάρι- ότι είναι η ταυτότητά σου. Ότι η ζωή σου τελείωσε εκεί όπου άρχισε να πονά.   Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Όχι μην τύχει και πληγωθώ ξανά, ούτε τα παλιά μου τραύματα. Φοβάμαι μην αρχίσω να τα λατρεύω. Να τα κάνω τον μοναδικό αφηγητή της ζωής μου. Να τα κουβαλάω σαν απόδειξη ότι κάποτε αδικήθηκα. Να βγάλω τον πόνο μου στα λογής λογής καφενεία γυρεύοντας τα ρέστα.  Αυτό φοβάμαι, μην τύχει και χωρίς να το καταλάβω, να συνεχίσω να τους δίνω εξουσία πάνω μου. Πάει τώρα κάμποσος καιρός, εσύ τα ξέρεις, που κατάλαβα κάτι που δεν μου το έμαθε κανένα βιβλίο. Οι άνθρω...

"Ξέρει αυτό που ξέρουν όλοι οι ψυχοθεραπευτές: Ότι το αρχικό πρόβλημα, αυτό με το οποίο κάποιος εμφανίζεται, συχνά είναι μόνο μια όψη ενός μεγαλύτερου προβλήματος. αν όχι κάτι εντελώς παραπλανητικό. Ξέρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τετραπέρατοι στο να βρίσκουν τρόπους να φιλτράρουν τα πράγματα που δεν θέλουν να δουν, χρησιμοποιώντας περισπασμούς ή άμυνες για να κρατήσουν τα απειλητικά συναισθήματα σε κάποια απόσταση." ΛΟΡΙ ΓΚΟΤΛΙΜΠ, ΙΣΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΜΙΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, Ο ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΩΣ, σελ. 74-75