Σχεδιάζοντας το όνειρο

 Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕΣ Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Έρχεται μια στιγμή στη ζωή όλων μας που ο εξωτερικός κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να σωπαίνει. Μπορεί να συμβεί ένα βράδυ στις τρεις το πρωί, σε μια μοναχική διαδρομή με το αυτοκίνητο, μπροστά σε μια σκηνή μιας ταινίας που, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, μας κάνει να δακρύσουμε. Μπορεί να είναι ένα πρόσωπο στον δρόμο που κάτι ανακινεί μέσα μας, μια μουσική που ανοίγει μια πόρτα που νομίζαμε πως είχαμε κλείσει ή ένα όνειρο που επιμένει να επιστρέφει. Και τότε κάτι εμφανίζεται. Όχι ακριβώς σαν σκέψη ούτε σαν ανάμνηση. Περισσότερο σαν παρουσία. Σαν κάτι που ήταν από πάντα εκεί και περίμενε να ησυχάσει ο θόρυβος για να μπορέσουμε επιτέλους να το ακούσουμε. Ο Jung γνώριζε καλά αυτή την εμπειρία. Αναφερόμενος στα χρόνια της βαθιάς καταβύθισής του στον εσωτερικό του κόσμο, έγραψε πως ήταν τα σημαντικότερα χρόνια της ζωής του, γιατί τότε αποφασίστηκαν όλα τα ουσιώδη. Και πρόσθετε κάτι ακόμη πιο απαιτητικό: οι εικόνες του ασυνειδήτου μάς επιφορτίζο...

Επιλογές από διάφορα χθεσινά διαβάσματα: "Η ζωή έχει την τάση να αλλάζει πρόσωπο, ακόμη κι όταν εμείς δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε. Αυτό που μας κρατά δεν είναι η ελπίδα ότι η ζωή θα γίνει κάποτε μόνιμα εύκολη. Είναι η βεβαιότητα ότι καμία εποχή της ζωής δεν κρατά για πάντα. Αν σήμερα πονάς, μη βιαστείς να πιστέψεις ότι έτσι θα είναι πάντα." "Αρκεί να μη φοβηθείς, να πάρεις το ρίσκο και να βουτήξεις στα βαθιά, τα σκοτεινά και επικίνδυνα, νερά. Αρκεί να γνωρίζεις πώς να κρατάς την αναπνοή σου στο μακροβούτι, για να φτάσεις και να ζήσεις κάποτε στον πιο τροπικό, στον πιο εξωτικό και ελεύθερο, βυθό." "Τελικά μου 'μεινε αυτή η συνήθεια να κοιτάζω αλλού, έτσι σώθηκα από πολλές καταστροφές"

  (Ναός Αγ. Αποστόλων, στην Ολύμπου, Θεσσαλονίκη) _______ "Μια φορά αν αγαπήσεις μετά δεν καταδέχεσαι την πραγματικότητα." Τσιμάρας Τζανάτος (από την ποιητική συλλογή «[αγνώστου] η βία του βίου», Κάπα Εκδοτική ___________ Και τον συμβιβασμό, θα έλεγα... Δεν χωράω σε εκπτώσεις ούτε σε δεύτερες σκέψεις, γιατί ό,τι δεν (με) καίει, απλά με αφήνει παγωμένο. Ψάχνω βλέμματα που δεν φοβούνται το βάθος και ψυχές ατόφιες που με κοιτάζουν στα μάτια χωρίς φίλτρα. Στο τέλος της μέρας, μετράω μόνο τις στιγμές που μας άφησαν χωρίς ανάσα και μας θύμισαν τι σημαίνει να ζεις αληθινά. Κ.Ν 28/8/26

"Αν αυτό που κάνεις κομίζει αλήθεια διαπερνάει και τις πιο δύσκολες καρδιές" Χρυσόστομος Σταμούλης, mind the gap, σελ. 210

  Μάνος Λαμπράκης  https://www.facebook.com/share/19SsdPMbHg/ «Έρχονται καμιά φορά άνθρωποι να εξομολογηθούν και, μόλις φτάσουμε στη νηστεία, καταλαβαίνω ότι ο καθένας έχει περάσει από άλλη σχολή. Ο ένας μου λέει: «Ο προηγούμενος πνευματικός μου, πάτερ, μου έλεγε τρεις μέρες πριν κοινωνήσω ούτε λάδι». Ο άλλος: «Εμένα μου είχε πει μία εβδομάδα». Μια γυναίκα μου είπε κάποτε ότι χρόνια ολόκληρα δεν κοινωνούσε, αν προηγουμένως δεν είχε κάνει μια συγκεκριμένη αυστηρή νηστεία, ακόμη κι όταν η Εκκλησία δεν είχε νηστεία. Τη ρώτησα: «Και ποιος σου το είπε αυτό;». «Ο πνευματικός μου». Έρχεται άλλος και μου λέει ότι κάποιος γέροντας του συνέστησε κάτι ακόμη αυστηρότερο, ένας άλλος έμαθε αλλιώς στο Άγιον Όρος, ένας τρίτος αλλιώς σε κάποιο μοναστήρι, και στο τέλος ο άνθρωπος έχει ένα κεφάλι γεμάτο κανόνες και μια καρδιά γεμάτη φόβο. «Πάτερ, έφαγα λάδι χθες. Μπορώ να κοινωνήσω;». «Πάτερ, ήπια γάλα επειδή πήρα το φάρμακό μου. Τώρα τι γίνεται;». «Πάτερ, η γυναίκα μου έβαλε κατά λάθος βούτυρο ...

  Αυτούς που έχουν για όλα έτοιμες απαντήσεις να τους φοβάσαι. Σημαίνει ότι δεν τους τυράννησαν καθόλου οι νύχτες ούτε το ξημέρωμα τους βρήκε σε αυλές, δρόμους και ταράτσες ψάχνοντας φεγγάρια. Γιατί εαν στην ζωή δεν πεις "δεν ξέρω", δεν θα μάθεις ποτέ. Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι αυτός που "γνωρίζει" και θέλει να σε "διδάξει" και μάλιστα απρόσκλητος. Να σου «μάθει» γιατί εσύ δεν ξέρεις. Κλείσε τα αυτιά, γύρνα το βλέμμα κι μέσα απ’ τα σωθικά σου συλλάβισε δυνατά, «κάνε στην άκρη μου κρύβεις την ζωή…» π. Λίβυος 

" Τελικά, πνευματική ωριμότητα είναι αυτό ακριβώς: να μη χρειάζεται να σβήσεις όσα έζησες για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό που είσαι. Ο Θεός δεν αγαπά την επεξεργασμένη εκδοχή μας. Αγαπά τον αληθινό άνθρωπο, κι αυτός έχει αδυναμίες, πάθη, λάθη, ελλείψεις και ραγίσματα.  Ο Θεός αγαπά αυτο που ήμασταν, που είμαστε και μπορούμε να γίνουμε." — π. Λίβυος —

  #εναςχρονοςχωριςτονδασκαλο Με αφορμή το “Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων”, του Χρήστου Γιανναρά (ένα βιβλίο που δεν πήρε ποτέ θέση στη βιβλιοθήκη μου…) Έφυγε ο Χρήστος Γιανναράς. Στην καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού, έχοντας στην ανάσα του την αλμύρα των Κυθήρων και την έγνοια των αγαπημένων του, ενώ τα τζιτζίκια χαλούσαν τον κόσμο στ’ Αρωνιάδικα. Ο άρχοντας των γραμμάτων, ο χαρισματικός δάσκαλος της φιλοσοφίας, της Θεολογίας, ο πρωτομάστορας του λόγου, ο κοσμοπολίτης, ο ξεχωριστός. Και αίφνης γέμισαν οι οθόνες μας με φωτογραφίες του, λόγια αγάπης , αποχαιρετισμούς,τίτλους των βιβλίων του, χωρίς να λείπουν βέβαια και λόγια φαρμακερά απ’ τους αιώνιους αντιπάλους του. Και μια συγκαλυμμένη αδιαφορία απ’ την επίσημη πολιτεία για έναν άνθρωπο που της ήταν ενοχλητικός, αν και δεν τον καταλάβαινε, της θύμιζε όμως πολύ συχνά τι σημαίνει «Πολιτική» κατά τον Αριστοτέλη και πόσο απείχε απ’ αυτήν,αιώνες τώρα η Ελλαδική πραγματικότητα. Για πρώτη φορά τον είδα στη Θεσσαλονίκη το 1982, στα φοιτητικά μ...

  Ὀδυσσέας  Χρήστος Γιανναράς "Θεέ μου, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὅλος δυὸ μάτια! Δυὸ μάτια γεμάτα Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες, Φαίακες, γεμάτα δρόμους, ἀτέλειωτους δρόμους. Τὸν συναντῶ στὴν προκυμαία, στὸ ἀεροδρόμιο, στὴν ἀποβάθρα τοῦ τραίνου. Εἶναι πάντα μόνος ἀνάμεσα στὸ πλῆθος ποὺ πηγαινοέρχεται ἀδιάκοπα." https://antifono.gr/odysseas/ https://antifono.gr/odysseas/?fbclid=Iwb21leAT4LABjbGNrBPgr8HBkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEenXnmQOgbCHi-KzOZdsvwY1UevcKaVC2oYSih0UNZEj98w-GqniJk8sHPsM8_aem_g5yO1Ghs-nEmlUQ0SmcOvg

Γρηγόρης Βασιλειάδης  Η ανάγνωση ενός βιβλίου προκαλεί έκρηξη στο ανθρώπινο μυαλό Δεν το λέει ένας μανιώδης βιβλιοφάγος, έτσι και αλλιώς η μαρτυρία του δεν θα ήταν αντικειμενική, αλλά επιστήμονες που οδηγήθηκαν σε αυτό το συμπέρασμα έπειτα από ενδελεχή έρευνα: για πέντε ημέρες από τη στιγμή που ολοκληρώνει κάποιος ένα μυθιστόρημα, στο μυαλό του γίνεται μια έκρηξη. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο αμερικανικό πανεπιστήμιο της Εμορί και το συμπέρασμά της είναι ότι διαβάζοντας ένα βιβλίο προκαλείται αυξημένη συνδεσιμότητα στον εγκέφαλο και νευρολογικές αλλαγές που επιτείνουν τη δύναμη της μνήμης. Οι αλλαγές αυτές καταγράφηκαν στο αριστερό κροταφικό φλοιό, στην περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη δεκτικότητα για τη γλώσσα, καθώς και την αισθητηριακή περιοχή του εγκεφάλου . Οι νευρώνες της περιοχής αυτής έχουν συσχετιστεί με την εξαπάτηση του νου να νομίζει ότι κάνει κάτι που δεν είναι. Για παράδειγμα, σκέφτεται ότι τρέχει (χωρίς στην πραγματικότητα να το κάνει) και έτσι μπορεί να ε...

Ανδρέας Αργυρόπουλος:Παναγία. Η μητέρα του Θεού και των ανθρώπων. https://e-theologia.blogspot.com/2025/12/blog-post_13.html?fbclid=Iwb21leATuoy9jbGNrBO6jLXBkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEeN92Wz-juMiGnhrJf4oDxRmZpm0sE3YpaEGVraTi3e73KhRCEi0Dmxg2Z3OA_aem_0YDz0arrO-sM2uyYGkm1Lg&m=1

  Στις οικογένειες των δύο καθηγητών μου (μας) ________ Δύο χρόνια ο ένας, ένας χρόνος ο άλλος.  Ιωάννης Μπάκας (17/7/24) Χρυσόστομος Σταμούλης. (18/8/25) Δύο καθηγητές, δύο άνθρωποι που έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους κενό. Έφυγαν ξαφνικά ..τους θυμόμαστε και θα τους θυμόμαστε καθώς και θα τους τιμούμε.  Όμως…μετά από το γεγονός η ζωή συνεχίζεται. Και υπάρχουν άνθρωποι από σάρκα και οστά, υπάρχουν οικογένειες. Οικογένειες που έζησαν ένα τεράστιο σοκ, έναν ξαφνικό πόνο και βρέθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη στο κενό. Στο τίποτα. Εκείνοι έφυγαν, αλλά οι γυναίκες τους –εκείνες που τους στήριξαν, που στάθηκαν δίπλα τους στα δύσκολα– έμειναν πίσω να παλεύουν μόνες με τα θραύσματα. Και τα παιδιά τους, μεγαλώνουν απότομα χωρίς τους πατεράδες τους. Οι δάσκαλοί μας αξίζει να μένουν στη μνήμη μας. Αλλά η πραγματική μνήμη, πιστεύω, είναι η διακριτική παρουσία και η ουσιαστική στήριξη σε αυτούς που έμειναν πίσω και δίνουν τον καθημερινό αγώνα. Με όποιο τρόπο μπορούμε.  “Συνέχισε να...

 Να μάθεις να φεύγεις...

  ...ένας χρόνος...  Σήμερα διαβάζω πολλά συγκινητικά και όμορφα λόγια για τον δάσκαλο Χρυσόστομο Σταμούλη  Τα διαβάζω όλα με ενδιαφέρον και βαθιά συγκίνηση. Δεν θα προσθέσω κάτι άλλο παρά μόνο θέλω να του αφιερώσω όλα τα μαθήματα με το χαμόγελο, την ομορφιά, το τραγούδι και τη διασκέδαση που γίνονται μέσα στην τάξη...  Καλό παράδεισο, δάσκαλε.  Αιωνία σου η μνήμη. ______ Ανεξάλειπτο βίωμα: Όποτε του έστελνα κάποιο μήνυμα με ερωτήσεις για θέματα, προβληματισμούς ή προτάσεις αναφορικά με την τάξη, ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ απαντούσε, ακόμη κι όταν πήγαινε από τη μία υποχρέωση στην άλλη "Ο δάσκαλος χτίζει χώρο για να σταθεί ένας άνθρωπος. Μπροστά του υπάρχουν παιδιά που θέλουν να νιώσουν ότι μπορούν. Δεν χρειάζεται να είναι άτρωτος. Χρειάζεται να είναι ΠΑΡΩΝ." (Δημήτρης Καραβασιλης)

Γιώργος Κόρδης  (κείμενο και ζωγραφιά) Ο ΧΩΡΟΣ, Ο ΧΡΟΝΟΣ, Ο ΕΡΩΤΑΣ Πολλές φορές οι άνθρωποι μου λένε πως φοβούνται ότι άμα ζωγραφιστεί η εκκλησία θα "γεμίσει" πολύ και θα "φορτωθεί". Έχουν άγχος.  Τους λέγω λοιπόν πως όσο περισσότερο ζωγραφίζεται ο χώρος μεγαλώνει κι αυτό γιατί με τη ζωγραφική αυξάνεται ο χρόνος που χρειάζεται το μάτι και η αίσθηση να "διαβάσει" τον ζωγραφισμένο χώρο που είναι μιά αφήγηση. Έτσι ο χώρος μοιάζει στην συνείδηση μεγαλύτερος αφού οι διαστάσεις του απλώνονται, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο, σε μεγαλύτερο-ευρύτερο χρόνο.  Έτσι ειναι όλα και στη ζωή.  Για τον ίδιο λόγο αγαπώ τα πληγιασμένα και φθαρμένα πράγματα, τις ρυτίδες στα πρόσωπα των ανθρώπων, τα ερειπωμένα σπίτια, τα ρημαγμένα κάστρα, τα κουρασμένα και παροπλισμένα καράβια στα καρνάγια.  Όλα αυτά έχουν, θαρρώ, ένα κοινό στοιχείο που τα φέρνει κοντά και τα κάνει να ομοιάζουν. Οι φθορές τους, οι πτυχώσεις του, οπι τσαλακωμλενες όψεις , οι ρωγμές και τα πολλαπλά ρα...

Μια ψηφιακή γωνιά για το υλικό της τάξης και προσωπικές καταθέσεις ψυχής. Εδώ θα συγκεντρώνω ερασιτεχνικά βίντεο, καθαρά για εκπαιδευτική, προσωπική, χρήση... ...για όσα αγαπώ και για όσους αγαπούν την κουβέντα μας https://kasdaglisn.blogspot.com/p/youtube_0276011173.html

 Δ.Καλαϊτζάκης "Βλεπω τετοιες μερες καθε χρονο, πολλους να γραφουν στα σοσιαλ μιντια για ολους εκεινους που πηγαινουν με τα γονατα.... στην ελπιδα.... Είναι εύκολο να γελάς με κάποιον που σέρνεται στα γόνατα. Είναι εύκολο να ρίχνεις ατάκες για «εκμετάλλευση» και «αφέλεια» πίνοντας το φρεντο σου στην ασφάλεια της βεράντας σου. Είναι εύκολο, όταν δεν σε έχει ακουμπήσει η φωτιά. Μα αν η ζωή σου είχε βάλει το μαχαίρι εκεί που πονάει πιο βαθιά, αν είχες κοιτάξει στα μάτια γιατρού που σου λέει «δεν υπάρχει ελπίδα», αν είχες δει το παιδί σου να λιώνει μέρα με τη μέρα… τότε θα καταλάβαινες. Ο πόνος δεν έχει πανεπιστήμιο να τον σπουδάσεις.. Δεν τον μαθαίνεις σε σεμινάρια ούτε σε βιβλία. Σου μπαίνει μέσα με βία και δεν φεύγει ποτέ. Σου αλλάζει το πρόσωπο, σου λιώνει την περηφάνια, σε κάνει να παρακαλάς για θαύματα — κι ας μην πίστευες ποτέ σε αυτά. Κι αν χρειαστεί να σέρνεσαι στα γόνατα για πέντε χιλιόμετρα, το κάνεις. Όχι γιατί πιστεύεις ότι η εικόνα είναι μαγικό κουμπί. Αλλά γιατί δεν έχε...

 Φως και η Αγκαλιά της Μάνας “Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος θέλει κάποιον να τον αγκαλιάσει χωρίς να υπάρξει συνέχεια. Αυτή η στιγμή του αγκαλιάσματος είναι πάρα πολύ μεγάλη στιγμή, περιεκτική. Η αγκαλιά σε παίρνει ολόκληρο και σε προστατεύει. “ (Κική Δημουλά) _________ Καθώς πλησιάζουμε στης Παναγίας, μερικές σκέψεις. Ας σταθούμε για λίγο σε δύο εικόνες, ποιητικές και βαθιά υπαρξιακές, της πίστης μας, εκεί όπου ο Θεός δεν εκβιάζει την ύπαρξή μας, αλλά μας συναντά στην πιο βαθιά μας σιωπή. Ο Θεός δεν αποκαλύπτεται ποτέ με την κοσμική και εκκωφαντική βία. Δεν είναι ο θόρυβος, ούτε η επιβολή. Είναι μια εσωτερική, λυτρωτική και ζωογόνος παρουσία που διακριτικά ανασαίνει μέσα στην ψυχή. Αρχαίο Κείμενο (Προφήτης Ηλίας - Α' Βασιλειών / Γ' Βασιλέων 19:11-12):  “..καὶ ἰδοὺ πνεῦμα κραταιὸν αἴρον ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα σεισμός, οὐκ ἐν τῷ σεισμῷ Κύριος· καὶ μετὰ τὸν σεισμόν πυρ, οὐκ ἐν τῷ πυρὶ Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ ...

 «Για ό,τι αξίζει: ποτέ δεν είναι αργά - ή, στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς - για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο. Μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να παραμείνεις ο ίδιος. Δεν υπάρχουν κανόνες γι’ αυτό το πράγμα που λέγεται ζωή. Μπορούμε να την κάνουμε όσο καλύτερη ή όσο χειρότερη γίνεται. Εύχομαι εσύ να την κάνεις όσο καλύτερη μπορείς. Εύχομαι να δεις πράγματα που θα σε συγκλονίσουν. Εύχομαι να νιώσεις πράγματα που δεν έχεις νιώσει ποτέ ξανά. Εύχομαι να συναντήσεις ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά από εσένα. Εύχομαι να ζήσεις μια ζωή για την οποία θα είσαι περήφανη. Κι αν κάποια στιγμή ανακαλύψεις πως δεν είναι έτσι, εύχομαι να έχεις το θάρρος να ξεκινήσεις ξανά από την αρχή.» «Για ό,τι αξίζει: ποτέ δεν είναι αργά - ή, στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς - για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο. Μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να ...

 «Δεν πιστεύω στον Θεό, είναι δημιούργημα του ανθρώπου» ~Βλαδίμηρος Κυριακίδης~ "Μια προσωπική απάντηση στη μεγάλη αντιστροφή της εποχής μας"🕊️ Παρακολούθησα ένα μικρό απόσπασμα της πρόσφατης συνέντευξης του Βλαδίμηρου Κυριακίδη στον Θανάση Λάλα, στο κατά τα άλλα αξιόλογο vidcast «Portraits», όπου μίλησε για τη σχέση του με τη θρησκεία και τον Θεό. Μια φράση του στάθηκε ιδιαίτερα μέσα μου: «Δεν πιστεύω στον Θεό. Ο Θεός δεν είναι πίστη για μένα, είναι δημιούργημα του ανθρώπου». Δεν στέκομαι στη φράση αυτή για να κρίνω έναν άνθρωπο αλλά γιατί έχω την εντύπωση ότι μέσα σε λίγες λέξεις συμπυκνώνεται ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά ερωτήματα που συνοδεύουν την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Δημιούργησε ο άνθρωπος τον Θεό ή μήπως ο άνθρωπος αναζητά τον Θεό επειδή μέσα στην ίδια την ύπαρξή του υπάρχει η σφραγίδα του Δημιουργού; Η άποψη ότι ο Θεός είναι ανθρώπινο δημιούργημα προφανώς δεν είναι νέα. Είναι μια σκέψη που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα στη νεωτερική εποχή, όταν ο άνθρωπος...

  Από τον Γιώργος Μπάρλας   "Σαν ένα απλό μήλο Στις Ορθόδοξες εκκλησίες υπάρχει το αρχαίο έθι­μο να ευλογούνται καρποί την εορτή της Μεταμορφώσεως. Αυτό μας παρακινεί να  αναρωτηθούμε: ποιό είναι το νόημα αυτής της αρχαίας τελετής, και τι σημαίνει γενικά η ευλογία και ο εξαγιασμός των καρπών; [...] Ένα από τα ποιήματα του Όσιπ Μάντελσταμ περιλαμβάνει αυτόν τον υπέροχο στίχο: "Πάρε στα χέρια σου ολόκληρο τον κόσμο, σαν να ήταν ένα απλό μήλο...". Ίσως εδώ, επειδή ο στίχος είναι τόσο απλός και παιδικοφανής, βλέπουμε καλύτερα απ' ό,τι αλλού την πηγή της χαράς και της ευχαριστίας που διαπερνά τη Χριστιανική πίστη. Στο μήλο, και σε ο,τιδήποτε υπάρχει στον κόσμο, η πίστη βλέπει, αναγνωρίζει και αποδέχεται το δώρο του Θεού, το γεμάτο αγάπη, ομορφιά και σοφία. Η πίστη ακούει το μήλο και τον κόσμο να μιλά για την απεριόριστη αγάπη που δημιούργησε τον κόσμο και τη ζωή και που τα έδωσε σε μας ως δική μας ζωή. Ο ίδιος ο κόσμος είναι καρπός της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα,...

  π. Αλέξανδρος Σμέμαν  "..Τελικὰ δοξάζεται ἐδῶ στὸ ὄρος παρουσία τῶν τριῶν μαθητῶν. Κάθε φορἀ δὲ πού ἀποκαλύπτεται αὐτὴ ἡ μυστηριώδης οὐράνια δόξα, δὲν προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπους, ἀλλά ἀπὸ πάνω, ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ἡ Ἐκκλησία στὸ ἐρώτημα γιὰ τὴ σημασία πού ἔχουν οἱ ἐπίγειες φανερώσεις τῆς δόξας τοῦ Χριστοῦ ἀπαντᾶ ὄχι μὲ ἐξηγήσεις ἀλλά μὲ πανηγυρισμούς, ἑορτάζοντας αὐτὴ τὴ μοναδικὴ χαρὰ πού σημαδεύει τὴν ἐτήσια μνήμη τῆς Μεταμορφώσεως." _______ Αποστιχα: Τὴν σὴν τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ προορώμενος, ἐν Πνεύματι διὰ σαρκός, πρὸς ἀνθρώπους ἐπιδημίαν, ὁ θεοπάτωρ Δαυΐδ, πόρρωθεν πρὸς εὐφροσύνην συγκαλεῖται τὴν κτίσιν, καὶ προφητικῶς ἀνακράζει. Θαβὼρ καὶ Ἑρμὼν ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀγαλλιάσονται. Ἐν τούτῳ γὰρ ἐπιβὰς τῷ ὄρει Σωτὴρ μετὰ τῶν μαθητῶν σου, τὴν ἀμαυρωθεῖσαν ἐν Ἀδάμ φύσιν, μεταμορφωθείς, ἀπαστράψαι πάλιν πεποίηκας, μεταστοιχειώσας αὐτήν, εἰς τὴν σὴν τῆς Θεότητος δόξαν τε καὶ λαμπρότητα. Διὸ βοῶμέν σοι· Δημιουργὲ τοῦ παντός, Κύριε δόξα σοι. Μετάφραση  Ὁ Θεοπάτορας (πρόγονος τοῦ Θεαν...

Αντώνης Ανδρουλιδάκης Και που λες, αδερφέ... Καμιά φορά σκέφτομαι πως, αν πίστευα όλα όσα μου συνέβησαν, δεν θα είχα γίνει ποτέ αυτός που είμαι σήμερα. Και μη γελάς, ξέρω πως δεν έγινα και τίποτα σπουδαίο. Τρομάζω όμως στην ιδέα να είχα πιστέψει πως οι πληγές μου, τα ζόρια μου, ήξεραν περισσότερα για μένα απ' όσα ήξερα εγώ. Γιατί τα τραύματα κάνουν αυτό ακριβώς. Σε πείθουν -χωρίς καλά καλά να το πάρεις χαμπάρι- ότι είναι η ταυτότητά σου. Ότι η ζωή σου τελείωσε εκεί όπου άρχισε να πονά. Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Όχι μην τύχει και πληγωθώ ξανά, ούτε τα παλιά μου τραύματα. Φοβάμαι μην αρχίσω να τα λατρεύω. Να τα κάνω τον μοναδικό αφηγητή της ζωής μου. Να τα κουβαλάω σαν απόδειξη ότι κάποτε αδικήθηκα. Να βγάλω τον πόνο μου στα λογής λογής καφενεία γυρεύοντας τα ρέστα. Αυτό φοβάμαι, μην τύχει και χωρίς να το καταλάβω, να συνεχίσω να τους δίνω εξουσία πάνω μου. Πάει τώρα κάμποσος καιρός, εσύ τα ξέρεις, που κατάλαβα κάτι που δεν μου το έμαθε κανένα βιβλίο. Οι άνθρωποι δεν είμαστε μόν...

Από το προφίλ του συγγραφέα Νίκου Σμυρνάκη, στο facebook https://www.facebook.com/share/p/1DEK2kfvZ3/ «Πάντως, αν μου επιτρέπεις, να προτιμάς εκείνον που ντύθηκε, χτενίστηκε, πήρε μετρό, αυτοκίνητο, τα πόδια του και ήρθε να σε συναντήσει. Αυτόν που επένδυσε σ’ εσένα. Αυτόν που διέθεσε χρόνο. Αυτόν που ψάχνει τρόπο να σε μάθει. Ας κλείσουμε τα κινητά, όσο είμαστε κοντά, για να είμαστε κοντά».  Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο μου Η ΑΛΗ8ΕΙΑ (εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ). Είναι από αυτά που έχουν διαδοθεί πολύ στο διαδίκτυο μέσα από κείμενο και βίντεο. Το θεώρησα απόλυτα ταιριαστό με το ποστ.

  (Η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση σε προφίλ στο Facebook) ________ Έρωτας σημαίνει... ν’ αγαπήσεις παράφορα τον στραπατσαρισμένο εαυτό σου,  γιατί μονάχα έτσι θ’ αγαπήσεις και τον δίπλα σου. Και έρωτας είναι η επιθυμία... Επιθυμία για ζωή, για τραγούδια, για σένα και για όλους. Και είναι η επιθυμία τέχνη επαναστατική, με την αλήθεια του όρου,  γιατί δε σηκώνει "επιτρέπεται" και "απαγορεύεται"... (Κατερίνα Γώγου)