RAY BRADBURY, ΦΑΡΕΝΑΙT 451

 

(Φωτογραφίες από την παραλία της Θεσσαλονίκης, 19/4/26)

«Καμιά φορά σκέφτομαι ὅτι οἱ ὁδηγοὶ δὲν γνωρίζουν τι εἶναι τὸ γρασίδι ἢ τὰ λουλούδια, ἐπειδὴ δὲν τὰ βλέπουν ποτέ ἀργὰ» εἶπε τὸ κορίτσι. «Αν ἔδειχνες σὲ ἕναν ὁδηγὸ ἕνα πράσινο περίγραμμα, " "Α ναί!” θὰ ἔλεγε, “ αὐτὸ εἶναι γρασίδι"!....

….

«Σκέφτεσαι πάρα πολύ» εἶπε ὁ Μόνταγκ, δείχνοντας ὅτι αἰσθανόταν ἄβολα….”

______

“....Πάω στοίχημα ότι ξέρω καὶ κάτι ἄλλο ποὺ ἐσεῖς δὲν τὸ γνωρίζετε. Το πρωί πάνω στο γρασίδι μαζεύεται πάχνη

Ξαφνικά, ὁ Μόνταγκ δὲν μποροῦσε νὰ θυμηθεῖ ἐὰν τὸ ἤξερε ἡ ὄχι, κι αὐτὸ τοῦ ἔφερε ἔντονη ἀμηχανία.

«Καὶ ἂν κοιτάξετε» –κι ἐκείνη ἔγνεψε πρὸς τὸν οὐρανό, « ὑπάρχει ἕνας ἄνθρωπος στὸ φεγγάρι ».

___

“Τι συμβαίνει;” Ὁ Μόνταγκ σπάνια εἶχε δεῖ τόσα φῶτα ἀναμμένα σὲ σπίτι.

«῎Α, θὰ κάθονται καὶ θὰ συζητᾶνε ἡ μητέρα μὲ τὸν πατέρα καὶ τὸν θεῖο μου. Εἶναι σὰν τοὺς πεζούς, ἀλλὰ ἀκόμα πιὸ σπάνιο εἶδος. Τὸν θεῖο μου τὸν εἶχαν συλλάβει μιὰ ἄλλη φορὰ σᾶς τὸ εἶπα ; – ἐπειδὴ ἦταν πεζός. Ε ναί, εἴμαστε πολὺ ἐκκεντρικοί ». «Μὰ καλά, τί συζητᾶτε; »

Ἡ Κλαρὶς γέλασε μὲ αὐτό. «Καληνύχτα!» 

"Αρχισε νὰ ἀνεβαίνει πρὸς τὸ σπίτι. Μετά, σὰν νὰ θυμήθηκε κάτι, γύρισε πίσω καὶ τὸν κοίταξε μὲ κατάπληξη καὶ περιέργεια. 

«Εἶστε εὐτυχισμένος; » τὸν ρώτησε.

«Αν εἶμαι τί;» φώναξε ἐκεῖνος.”

______

Ο ψυχίατρος θέλει νὰ μάθει γιατί βγαίνω ἔξω καὶ πάω πεζοπορία στὰ δάση καὶ παρακολουθῶ τὰ πουλιὰ καὶ μαζεύω πεταλοῦδες. Θὰ σᾶς δείξω τὴ συλλογή μου κάποια μέρα».

“Ώραῖα”

« Θέλουν νὰ μάθουν πῶς περνάω τὸ χρόνο μου. Τοὺς λέω ὅτι καμιὰ φορὰ ἁπλῶς κάθομαι καὶ σκέφτομαι. ᾿Αλλὰ δὲν θὰ τοὺς πῶ κιόλας τί σκέφτομαι. Τοὺς ἀφήνω νὰ ἀναρωτιοῦνται. Καὶ καμιὰ φορὰ τοὺς λέω ὅτι μοῦ ἀρέσει νὰ γυρνάω τὸ κεφάλι μου, ἔτσι, καὶ νὰ ἀφήνω τὴ βροχὴ νὰ πέσει στο στόμα μου. Ἔχει μιὰ γεύση κρασιοῦ. Τὸ ἔχετε δοκιμάσει ποτέ;»

RAY BRADBURY, ΦΑΡΕΝΑΙT 451,σ.28-29 και 46