Σχεδιάζοντας το όνειρο

(Η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη) Μάνος Λαμπράκης https://www.facebook.com/share/1BQyjVSRVj/ Στα τριάντα ή στα σαράντα, ο άνθρωπος δεν στέκεται μπροστά στον γάμο ως λευκή σελίδα. Στέκεται ως σώμα που έχει ήδη διανύσει χρόνο, ως ύπαρξη που έχει φοβηθεί, επιθυμήσει, αναβάλει, σωπάσει, ντραπεί, αντισταθεί, κουραστεί.  Και τότε επανέρχεται, σαν υπόγειος νόμος, η παλαιά απαίτηση: να φθάσει κανείς στον γάμο σαν να μην είχε περάσει από τη δοκιμασία της σάρκας, σαν να είχε κατορθώσει να κρατήσει τη ζωή έξω από το σώμα του μέχρι να δοθεί η ευλογία.  Μα η ζωή δεν περιμένει.  Η ζωή εγγράφεται, ακόμη κι όταν δεν πραγματοποιείται. Δεν μιλάμε πια για την αναμονή ενός εφήβου μέσα σε έναν κόσμο πρώιμων γάμων και σταθερών κοινοτικών μορφών.  Μιλάμε για ανθρώπους ήδη διαμορφωμένους από εργασιακή επισφάλεια, μοναξιά, ψυχική κόπωση, αποτυχίες σχέσεων, φόβο δέσμευσης, οικογενειακά τραύματα, παρατεταμένη αναβολή της κοινής ζωής.  Στα τριάντα πέντε και στα σαράν...