Σχεδιάζοντας το όνειρο

ο Βρετανός μετεωρολόγος Σμήναρχος Τζέιμς Σταγκ              Ο Άλαν Τούρινγκ, μαθηματικός  Είδα την ταινία, ταινιάρα δηλαδή, το «72 ώρες προθεσμία» (Pressure). Όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την προετοιμασία της Απόβασης στη Νορμανδία, εκείνη την ημέρα που έμεινε στην ιστορία ως D-Day. Στο επίκεντρο, ο Βρετανός μετεωρολόγος Σμήναρχος Τζέιμς Σταγκ, που καλείται να παίξει “κορώνα-γράμματα” το μέλλον του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προβλέποντας αν ο καιρός θα επιτρέψει την επιχείρηση. Σκέφτομαι, λοιπόν, πόσο συχνά κυνηγάμε τις βεβαιότητες στη ζωή μας, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι ποτέ δεδομένες. Ζητάμε το σίγουρο, αλλά καταλήγουμε να κουβαλάμε τις αμφιβολίες που δεδομένα θα έχεις. Γιατί είμαστε άνθρωποι, όχι υπολογιστές. Δεν υπάρχουν ροζ συννεφάκια. Θα έρθεις αντιμέτωπος με τεράστιες εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, και εκεί είναι που όλα δοκιμάζονται. Υπάρχει ένας διάλογος στην ταινία: — «Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ». — «Για αυτό είμαι σί...

  «Ματωμένες παρτιτούρες» Όταν οι νέοι παίρνουν τον λόγο και τοποθετούνται με τόλμη, με έξυπνο τρόπο, ξεκάθαρα, θίγοντας διάφορα θέματα χωρίς να τα εκμεταλλεύονται. Απλά και μόνο γιατί τους άγγιξαν και δεν θέλουν να μείνουν χωρίς φωνή. Ο Ραφαήλ από το αγαπημένο μας Μουσικό Σχολείο Ρόδου –το περίφημο ΜΣΡ!– μας άγγιξε βαθιά με τη δημιουργία του. Ο Αθηναγόρας με την ερμηνεία του. Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη μίλησε για την ενδοοικογενειακή βία, για τα λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξεις, για το τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Μίλησε για την αλαζονεία του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;” και “θα κάνεις αυτό που σου λέω”. Για εκείνον τον κόσμο που υποτιμά το πάθος και τη δημιουργία, υποκλινόμενος μόνο στο χρήμα.  Κι όταν κάποιος επιλέγει να εξαφανιστεί για να γίνει τα πάντα, αφήνει πίσω του ακόμα και τα απαραίτητα, αρκεί να βρει εκείνο το «ποθούμενο» που τον κρατάει ζωντανό. Ένα τεράστιο «μπράβο» στον Ραφαήλ και τον Αθηναγόρα για τη φωνή τους, στις οικογένειές το...

Εχθές παρακολούθησα την ταινία «Ο Ξένος», βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Αλμπέρ Καμί. Είχα ακούσει πολλά για τον συγκεκριμένο συγγραφέα, ειδικά για το πώς έβλεπε και θαύμαζε  τον Ντοστογιέφσκι.  Θα την περιέγραφα με δυο λέξεις; “βαριά” και ιδιαίτερη. Δεν είναι το είδος της ταινίας που βάζεις για να χαλαρώσεις. Θέλει καθαρό μυαλό, όρεξη και σίγουρα όχι κούραση. Εκεί που η ταινία «χτύπησε κόκκινο», για εμένα, είναι στον διάλογο του πρωταγωνιστή με έναν ιερέα. Σε μια στιγμή έντασης, ο ιερέας τον ρωτάει για την “άλλη ζωή” (τη μεταθανάτια), και ο πρωταγωνιστής ξεσπάει φωνάζοντας: “Μια ζωή όπου θα μπορούσα να θυμάμαι αυτήν εδώ!”* Αυτό το “κλείδωσα”. “Μια ζωή όπου θα μπορούσα να θυμάμαι αυτήν εδώ”! Τι ατάκα, ε; Πόσο βάθος κρύβεται πίσω από αυτό το ξέσπασμα; Μήπως τελικά το νόημα δεν είναι να ψάχνουμε κάτι απόκοσμο, αλλά να ζήσουμε τη ζωή μας εδώ και τώρα τόσο δυνατά, ώστε να αξίζει να τη θυμόμαστε για πάντα; Ας κάνουμε, λοιπόν, τη ζωή μας τόσο μοναδική, που κάθε στιγμή της να αξίζε...

(Κείμενο και εικόνα από την ανάρτηση στο facebook) https://www.facebook.com/share/p/1bpwErbZph/  «Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» Του Μάνου Λαμπράκη  Κάθε μεγάλη ευαγγελική περικοπή αποκαλύπτει μία κρυμμένη ασθένεια του ανθρώπου. Όχι ένα ηθικό παράπτωμα, όχι μία εξωτερική συμπεριφορά, αλλά έναν τρόπο κατοίκησης του κόσμου.  Η αυριανή περικοπή δεν αφορά πρωτίστως το χρήμα, την εργασία ή την καθημερινή φροντίδα.  Αφορά κάτι βαθύτερο.  Αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος σχετίζεται με το μέλλον.  Αφορά τη μυστική του σχέση με τον φόβο.  Αφορά την αθέατη πεποίθηση ότι βρίσκεται μόνος μέσα στον κόσμο και ότι η ύπαρξή του εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική του ικανότητα να προβλέπει, να αποθηκεύει, να ελέγχει, να προφυλάσσεται.  Γι’ αυτό ο Χριστός δεν ξεκινά από τα χέρια του ανθρώπου αλλά από τα μάτια του. Δεν ξεκινά από την οικονομία του βίου αλλά από την οικονομία του βλέμματος.  «Ὁ λύχνος τοῦ σώματος ἐστὶν ὁ ὀφθαλμός». Στην πατερικ...

Ανάρτηση του συναδέλφου Γιάννη Τοπαλίδη στο facebook  https://www.facebook.com/share/v/1HNmZVbXf4/ "Είδα χτες μια εκπομπή και αποτρελλάθηκα. Ένας διάσημος Έλληνας ψυχίατρος, ένας ακόμη πιο διάσημος Έλληνας χειρουργός, πρωτοπόροι και οι δύο στους τομείς τους, μαζί με τις νοσοκομειακές ομάδες τους, εθελοντικά ακολουθούν έναν παπά επίσκοπο σε μια ιεραποστολή στην Μαδαγασκάρη, ή στην Αιθιοπία... Από κοντά και μια δασκάλα. Στήνουν νοσοκομεία, εμβολιάζουν, χειρουργούν, διδάσκουν ιατρική στους ντόπιους, στήνουν αλλεπάλληλα σχολεία, στήνουν ορφανοτροφεία, ανοίγουν 25 πηγάδια για πόσιμο νερό, προσβάλλονται από ασθένειες, αλλά επιμένουν. "Νικούμε τον ναρκισσισμό μας" , λέει ο ένας γιατρός, "είμαι αφάνταστα εγωιστής ως χειρουργός και ταπεινωνομαι" λέει ο άλλος...  Η δασκάλα είναι μια έκπληξη και μια περηφάνεια για όλους εμάς τους εκπαιδευτικούς. Κι ο παπάς;;; Πονάει, αγωνίζεται, παλεύει... Οι ντόπιοι ακολουθώντας μια "παράδοση" φονική, σκοτώνουν κάθε δεύτερο δίδ...

               (Η εικόνα είναι από το web) Κάτι κοιτούσα και “ήρθε” μπροστά μου το παρακάτω: “Χαίροις Σταυρέ, δι' οὗ ἀνεγνωρίσθη μια ροπή ληστης θεολόγος κραυγάζων· μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ Βασιλείᾳ σου” (Τριώδιον, Τετάρτη Β΄ Εβδομάδος, Ὄρθρος, ὠδὴ ἡ τοῦ κανόνος. ) Με συγκλόνισαν οι λεξεις: ανεγνωρίσθη, ροπή, ληστής θεολόγος. Σκέψεις: Ανεγνωρίσθη: Το βλέμμα που δεν κρίνει (ή θα έπρεπε να μην κρίνει) αλλά βλέπει. Στη γλώσσα της πίστης, η αναγνώριση δεν είναι μια απλή διαπίστωση στοιχείων (όπως το να δεις κάποιον στον δρόμο). Είναι η αποκάλυψη της αλήθειας του άλλου. Ο Χριστός είδε έναν ΦΙΛΟ. Είναι η στιγμή που το σκοτάδι μιας ζωής φωτίζεται από ένα μόνο βλέμμα. Αχ, αυτό Το βλέμμα, αυτή η άνευ όρων αποδοχή και αγάπη… Ροπή: Η ακαριαία αλλαγή Η λέξη «ροπή» είναι από τις πιο δυνατές στην ελληνική γλώσσα. Το κλάσμα του δευτερολέπτου… Δείχνει ότι η σωτηρία μπορεί να είναι μια στιγμή ένα «κλικ» στη συνείδηση. Μας θυμίζει πως για να αλλάξει η ζωή μας, δ...

https://dide.lef.sch.gr/2021/08/03/nomos-4823-2021/ (Μπορείτε να "πατήσετε" τον σύνδεσμο και να "κατεβάσετε" το σχετικό ΦΕΚ. Σελίδα 9002) ________ Πρόσφατα, συζητώντας με έναν από τους συγγραφείς των νέων σχολικών βιβλίων, μου επισημάνθηκε το εξής: αν κάποια ενότητα δεν μας καλύπτει στον τρόπο που παρουσιάζεται στο βιβλίο που θα επιλέξουμε, έχουμε κάθε δικαίωμα να διδάξουμε την ίδια ενότητα χρησιμοποιώντας υλικό από τα υπόλοιπα διαθέσιμα βιβλία. Επειδή όμως στο σχολείο έχουμε μάθει να είμαστε κατοχυρωμένοι, και δεν έχω διαβάσει ακόμη τη σχετική νομοθεσία, τον ρώτησα αν υπάρχει σε κάποιο ΦΕΚ (για να είμαστε σίγουροι)  Η απάντησή του άμεση, βρίσκεται στο Φ.Ε.Κ. Τεύχος Α’ 136/03.08.2021, Άρθρο 85, Παράγραφος 3, όπου αναφέρεται ξεκάθαρα:  «Κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας, οι εκπαιδευτικοί [...] δύνανται να χρησιμοποιούν, παράλληλα με το διδακτικό βιβλίο που έχει διανεμηθεί στην οικεία σχολική μονάδα, το σύνολο των διδακτικών βιβλίων του αντίστοιχου μαθήματος σε ψηφιακή...

(η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη στο προφίλ του στο Facebook) _____________________________ Κατερίνα Γώγου, ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη  https://www.facebook.com/share/1BGCJGPnov/ "Δεν ξέρω να μιλάω. Μη μου ζητάτε να μιλάω όμορφα. Όταν μιλούσα, έβγαινε πάντα κάτι μισό, κάτι στραβό, κάτι που οι άλλοι το έπιαναν απ’ την άκρη και το έκαναν ετικέτα. Γι’ αυτό έγραφα. Επειδή είχαν πονέσει οι μασέλες μου από το να κρατάω κλειστό το στόμα. Επειδή μέσα μου γινόταν φασαρία, κι απέξω όλοι ήθελαν χαμόγελο, πόζα, ρόλο, απάντηση, συνέντευξη. Εγώ δεν είχα απαντήσεις. Είχα μια κοτρόνα στο στήθος και ένα λευκό χαρτί μπροστά μου. Αν δεν έγραφα, θα έκανα πράγματα που φοβόμουν κι εγώ η ίδια. Με έβαλαν στο σανίδι από παιδί. Πέντε χρονών. Πριν μάθω καλά καλά τι θα πει σώμα δικό μου, το σώμα μου είχε ήδη γίνει θέαμα. Έπαιξα, γέλασα, χόρεψα, στάθηκα δίπλα σε μεγάλους ανθρώπους, σε μεγάλα ονόματα, σε σκηνές, σε κάμερες, σε φώτα. Αλλά το φως της σκηνής καμιά φορά είναι πιο σκοτεινό α...

ΥΓ. Ἡ εἰκόνα προέρχεται ἀπὸ τὸν ἱστότοπο ΑΝΟΙΚΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ. π. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος https://www.facebook.com/share/p/1G12ECKfBK/ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ  πάνω στὴ γῆ, ὅπου μπορεῖς καθημερινὰ νὰ σηκώνεσαι ἀπὸ τὰ συντρίμμια σου ἐλαφρὺς καὶ νὰ βἀζεις καινούργια ἀρχή. Ρώτησαν κάποτε ἁγιορείτη ἱερομόναχο ἀλλοδαπὸ μέν, ἀλλὰ πιὸ Ἕλληνα κι ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, εἰδικὰ τοὺς Νεο-έλληνες: Συνοψίστε μας τὴ ζωή σας μὲ δυὸ κουβέντες. Καὶ ἀπάντησε μὲ τρεῖς λέξεις: Ντρέπομαι καὶ ἐλπίζω. Αὐτὸ ἐννοοῦμε ὡς τρόπο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπιπλέον, μέσα στὸ ἔλεος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἔχει ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς, ἐνάρετος ἢ ἐλάχιστος, τὴν ἐλευθερία νὰ προσεύχεται ἀδιάλειπτα, ὄχι μόνο γιὰ πολυάριθμους γνωστούς, φίλους, πνευματικὰ τέκνα, συγγενεῖς, ἀλλά, τὸ συγκλονιστικότερο: ἀδιάλειπτα νὰ κραυγάζει γιὰ κείνους ποὺ δὲν τὸν ξέρουν, οὔτε πρόκειται νὰ τὸν γνωρίσουν καὶ νὰ τοὺς γνωρίσει ποτέ, ἀλλὰ ποὺ ὁ Χριστὸς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη καὶ γι' αὐτοὺς ὅλους. Γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔφυγαν καὶ δὲν θὰ τοὺς δεῖ καὶ δὲν θὰ...

  Πήγα σήμερα στην κηδεία, στο Πευκοχώρι στη Χαλκιδική, του πατέρα του καρδιακού μου φίλου Στέλιου.  Ο θάνατος του κ. Γιώργου Μπουρμπούλια ήλθε ξαφνικά, χθες το βράδυ. Ο Στέλιος με ειδοποίησε νωρίς το πρωί.  Τα συναισθήματα και οι σκέψεις πολλές καθώς πήγαινα για την ακολουθία. Όμως, αυτό που αντίκρισα, δεν ήταν το σκοτάδι που φοβόμαστε. Ήταν μια ομήγυρις αγάπης. Είδα ένα από τα παιδιά του να ψάχνει με τόση φροντίδα μια καρέκλα, ώστε η σύντροφός του να καθίσει δίπλα του – να είναι μαζί στο τελευταίο «αντίο» στον πατέρα και πεθερό. Δίπλα τους, τα παιδιά, τα εγγόνια, μια οικογένεια ενωμένη. Και η χήρα μάνα στο κέντρο, ως κέντρο αλλά όχι ως εξαρτητικό δεσμωτήριο ανελεύθερων ανθρώπων.  Την ώρα που τον κατέβαζαν στη γη, ρίχνοντας το χώμα και ψελλίζοντας μια ευχή, τα παιδιά του δεν θρήνησαν με απόγνωση. Έψαλαν: «Ότε κατήλθες προς τον θάνατον, η ζωή η αθάνατος, τότε τον άδην ενέκρωσας τη αστραπή τής θεότητος...» Και αμέσως μετά, αντήχησε το «Χριστός Ανέστη». Εκεί, ανάμεσα σ...

            (Η εικόνα είναι από την ανάρτηση του                     συγγραφέα στο Facebook) https://www.facebook.com/share/p/1bDzcijWUA/ Τις τελευταίες μέρες λαμβάνω δεκάδες μηνύματα. Και όσο τα διαβάζω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι κάτω από τις διαφορετικές ιστορίες, τις διαφορετικές ηλικίες, τις διαφορετικές ζωές και πληγές, υπάρχει τελικά μία και μόνη αγωνία που επιστρέφει ακατάπαυστα σαν υπόγειο ρεύμα. «Πώς αλλάζει τελικά η ζωή ενός ανθρώπου;» Και αρχίζω να πιστεύω πως αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη ερώτηση της εποχής μας.  Όχι η οικονομία.  Όχι οι εκλογές.  Όχι οι δείκτες ανάπτυξης.  Όχι οι αλγόριθμοι.  Αλλά το αν ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να μεταβάλει τον εσωτερικό του νόμο πριν απολιθωθεί οριστικά μέσα στον φόβο του. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ζουν πραγματικά. Διαχειρίζονται τον εαυτό τους. Σαν κουρασμένοι υπάλληλοι μιας αόρατης εσωτερικής διοίκησης που τους παρακο...

              (Οι φωτογραφίες είναι από το web) “Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή είδες κάποιον ή κάποια και σε γοήτευσε. Ερωτικός δεν γίνεσαι επειδή αισθάνθηκες ακαταμάχητο πόθο να κάνεις σεξ μαζί του. Ερωτικός δεν γίνεσαι γιατί πονάς στη σκέψη του…. Ερωτικός είσαι πριν να γνωρίσεις το πρόσωπο που θα ερωτευθείς. Ερωτικός είσαι ως προς τον τρόπο που ζεις την καθημερινότητα, στην επαγγελματική και στην προσωπική ζωή. Ερωτικός στις αποφάσεις σου. Στους στόχους σου. Στον πόνο σου. Στον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις αποτυχίες σου. Ερωτικός είσαι στις υπερβάσεις σου. Στην άντληση χαράς από αυτά που πάλεψες, από αυτά που δεν υποχώρησες, από αυτά που δεν συμβιβάστηκες… Η ερωτική στάση απέναντι στη ζωή στηρίζεται στο ξεπέρασμα των δυσκολιών της.. Καλλιεργείται στις επιλογές φίλων και συντροφιών που προάγουν τη δημιουργία σ' όλες της τις εκφάνσεις. Αυτοπροστατεύεται από τις βαριεστημένες παρέες της ισοπεδωτικής καλοπέρασης. Αναζητά διαχρονικές αξίες που δεν αγοράζον...

      (Η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση)  Του Μάνου Λαμπράκη  https://www.facebook.com/share/1JJXD75GBe/ Ο Ελύτης δεν ήταν καθόλου αυτό που κατάφερε να τον κάνει ο νεοέλληνας. Δεν ήταν καρτ ποστάλ. Δεν ήταν «καλοκαίρι στην Ελλάδα».  Δεν ήταν ταλαιπωρημένη λεζάντα κάτω από φωτογραφία με ήλιο και θάλασσα.  Αυτά είναι τα απομεινάρια ενός λαού που πήρε το φως και το έκανε τουρισμό.  Ο Ελύτης ήταν κάτι πολύ πιο δύσκολο. Ήταν ένας άνθρωπος που περπάτησε μέσα στον εικοστό αιώνα και δεν δέχτηκε να παραδώσει την ψυχή του στην ασχήμια.  Αυτό έκανε.  Και μόνο αυτό φτάνει για να γίνει επικίνδυνος. Γιατί ο άνθρωπος που επιμένει ακόμη στην καθαρότητα είναι πάντα επικίνδυνος. Όχι ο ηθικολόγος. Ο καθαρός. Υπάρχει διαφορά. Ο ηθικολόγος φωνάζει. Ο καθαρός κοιτά. Και ο Ελύτης κοίταζε.  Το Αιγαίο.  Τον ήλιο επάνω στον ασβέστη. Ένα παιδί που τρέχει ξυπόλυτο. Μια γυναίκα που τινάζει σεντόνια μέσα στον άνεμο.  Ένα τραπέζι με ψωμί, λάδι και ντ...

             (Το σκίτσο είναι από την ανάρτηση) Γιατί το Κινητό στο Γραφείο Σου «Κλέβει» το Μυαλό (Ακόμα κι αν Είναι Κλειστό) https://www.facebook.com/share/p/1G2uGaxKHC/ Κάθεσαι στο γραφείο σου να δουλέψεις ή να διαβάσεις. Βάζεις το κινητό σου στο αθόρυβο, το γυρνάς μπρούμυτα και το αφήνεις δίπλα σου. Νιώθεις ότι έχεις τον απόλυτο έλεγχο. Αφού δεν χτυπάει και δεν βλέπεις την οθόνη, δεν αποσπάσαι, σωστά; Λάθος. Η επιστήμη έχει διαφορετική άποψη, και τα ευρήματα είναι τόσο εντυπωσιακά όσο και ανησυχητικά. Το Πείραμα του Τέξας Το 2017, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν (University of Texas at Austin) αποφάσισαν να δοκιμάσουν αυτό ακριβώς το σενάριο στην πράξη.  Το πείραμα ήταν απλό: Ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να αφήσουν τα κινητά τους δίπλα τους —εντελώς αθόρυβα, γυρισμένα ανάποδα, χωρίς καμία ειδοποίηση— και τους έβαλαν να λύσουν γνωστικά τεστ. Τα τεστ αυτά μετρούσαν τη "μνήμη εργασίας" και τη "ρευστή νοημοσύνη", δηλαδή την ικαν...

Μνήμες, μυρωδιές και τελευταία κουδούνια  Είδα εχθές ένα βίντεο με το «τελευταίο κουδούνι της τάξης του 2026». Λίγο μετά, άκουσα ένα τραγούδι από φαντάρους (το τραγούδι το επισυνάπτω στην ανάρτηση) και το μυαλό γύρισε αμέσως πίσω, στη λήξη της δικής μου στρατιωτικής θητείας. Θυμάμαι ακόμα ολοζώντανα εκείνη την τελευταία σκοπιά, 4 με 6 τα ξημερώματα, όπου το μόνο που ήθελα ήταν να σταθώ εκεί και να απολαύσω το ξημέρωμα, ήθελα να δω τον ήλιο να ανατείλει....για εμένα η θητεία ήταν μια αλλαγή ζωής (για δικούς μου λόγους και όχι στρατιωτικής εκπαίδευσης) Στις παραπάνω αναμνήσεις “ήρθε” και το βίντεο που μου έστειλε η Ελευθερία από την υπέροχη εκδήλωση με τις CantaRhodes. Πρόβες και κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς, πίσω στο 2022-2023. Κάθε λήξη σχολικής χρονιάς κουβαλάει μέσα της μια γλυκόπικρη γεύση. Ειδικά αν είσαι αναπληρωτής, κάτι που έζησα από το 2007 έως το 2019, αλλά και γενικότερα αυτό το ατελείωτο, όμορφο μέσα στις πάμπολλες δυσκολίες ταξίδι της «γύρας» στην Ελλάδα μέχρι και το 20...

Μουσικό σύνολο: CantaRhodes  Τίτλος τραγουδιού: Καύκος  Μουσική Επεξεργασία/ Επιμέλεια Καύκου:Ματίνα Μάστορα,  Τραγούδι: Ελευθερία Κοκοτσάκη https://youtu.be/obqRA6G4qJg?feature=shared https://youtu.be/ZkgYPTLDufo (Στο τέλος και κάποιες φωτογραφίες) ___________ Είναι αυτές οι στιγμές που ένα μήνυμα στην οθόνη του κινητού γίνεται χρονοκάψουλα. Μου έστειλε μια αγαπημένη συγχοροδός και καταπληκτική τραγουδίστρια (να την ακούσετε σας παρακαλώ απο το 46.12 εως και 49.28 και στο τέλος του κειμένου οι στίχοι της ανατριχιαστικής της εκτέλεσης) ένα βίντεο από εκείνη την εκδήλωση στη Ρόδο, λίγο πριν αποχαιρετήσω το νησί.  Προμαχώνας, 21/6/23 Οι μνήμες «πήραν φωτιά», όπως ακριβώς και οι πρόβες μας τότε. Το σύνολό μας:  “CantaRhόδες Vocal Ensemble” Υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια και τη διεύθυνση της εκπληκτικής Ματίνας Μάστορα Ανατρίχιασα. Τα δάκρυα στα μάτια αναπόφευκτα....Δεν ήταν μόνο η μουσική· ήταν η ανάκληση μιας υπεροχής εμπειρίας που είχα την τύχη να είμαι μέρος της...

5η Κυριακή, της Σαμαρείτιδος. Ένα βίντεο και μια παρουσίαση διαφανειών που δημιουργήθηκαν από το notebooklm.Το κείμενο που του "έδωσα" είναι από ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη στο προφίλ του στο Facebook. Το τροποποίησα για παιδιά γυμνασίου.  Στο τέλος περιλαμβάνει και 2 ερωτήσεις αξιολόγησης. Τα λάθη,  ορθογραφικά κτλ εφόσον υπάρχουν, είναι της εφαρμογής  Η παρουσίαση: https://notebooklm.google.com/notebook/8f063890-77c0-44e6-9737-a6f59779a502/artifact/2ba0976c-bb64-40fb-8387-99dd4e0c8270 Αρχικό κείμενο Μάνου Λαμπράκη: https://docs.google.com/document/d/1QxjjJvFu5qUNDAZizlv-qbuqyTmty-BHmMQ8z3P6HRU/edit?usp=drivesdk

(Κείμενο και εικόνες από την ανάρτηση του Μάνου Λαμπράκη) https://www.facebook.com/share/1CwEMJC8MX/ Πόσοι άνθρωποι περνούν ολόκληρη τη ζωή τους πηγαίνοντας καθημερινά στο ίδιο πηγάδι χωρίς ποτέ να το παραδέχονται;  Επαναλαμβάνουν τις ίδιες κινήσεις, τις ίδιες σχέσεις, τις ίδιες διαψεύσεις, τα ίδια διψασμένα αγγίγματα, σαν να ελπίζουν κάθε φορά ότι αυτή τη φορά το νερό δεν θα τελειώσει. Κι όμως, βαθιά μέσα τους γνωρίζουν ότι «πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν».  Αυτό ακριβώς συναντά ο Χριστός στη Σαμαρείτιδα στην αυριανή ευαγγελική περικοπή. Έναν άνθρωπο εξαντλημένο από την επανάληψη της δίψας.  Και είναι συγκλονιστικό ότι ο Κύριος δεν την πλησιάζει ως ανακριτής του βίου της, αλλά ως ένας κουρασμένος οδοιπόρος που κάθεται «ἐπὶ τῇ πηγῇ» και της λέει απλώς: «δός μοι πιεῖν». Ο Θεός εμφανίζεται πρώτα ως διψασμένος.  Όχι ως εξουσία. Όχι ως επιτήρηση.  Ζητά νερό πριν δώσει νερό.  Ζητά σχέση πριν αποκαλύψει αλήθεια.  Και εκεί αλλάζει ολόκληρη η φ...