Σχεδιάζοντας το όνειρο

Γρηγόρης Βασιλειάδης  Η ανάγνωση ενός βιβλίου προκαλεί έκρηξη στο ανθρώπινο μυαλό Δεν το λέει ένας μανιώδης βιβλιοφάγος, έτσι και αλλιώς η μαρτυρία του δεν θα ήταν αντικειμενική, αλλά επιστήμονες που οδηγήθηκαν σε αυτό το συμπέρασμα έπειτα από ενδελεχή έρευνα: για πέντε ημέρες από τη στιγμή που ολοκληρώνει κάποιος ένα μυθιστόρημα, στο μυαλό του γίνεται μια έκρηξη. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο αμερικανικό πανεπιστήμιο της Εμορί και το συμπέρασμά της είναι ότι διαβάζοντας ένα βιβλίο προκαλείται αυξημένη συνδεσιμότητα στον εγκέφαλο και νευρολογικές αλλαγές που επιτείνουν τη δύναμη της μνήμης. Οι αλλαγές αυτές καταγράφηκαν στο αριστερό κροταφικό φλοιό, στην περιοχή του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη δεκτικότητα για τη γλώσσα, καθώς και την αισθητηριακή περιοχή του εγκεφάλου . Οι νευρώνες της περιοχής αυτής έχουν συσχετιστεί με την εξαπάτηση του νου να νομίζει ότι κάνει κάτι που δεν είναι. Για παράδειγμα, σκέφτεται ότι τρέχει (χωρίς στην πραγματικότητα να το κάνει) και έτσι μπορεί να ε...

Ανδρέας Αργυρόπουλος:Παναγία. Η μητέρα του Θεού και των ανθρώπων. https://e-theologia.blogspot.com/2025/12/blog-post_13.html?fbclid=Iwb21leATuoy9jbGNrBO6jLXBkb2YFZXh0bgNhZW0CMTEAc3J0YwZhcHBfaWQMMzUwNjg1NTMxNzI4AAEeN92Wz-juMiGnhrJf4oDxRmZpm0sE3YpaEGVraTi3e73KhRCEi0Dmxg2Z3OA_aem_0YDz0arrO-sM2uyYGkm1Lg&m=1

  Στις οικογένειες των δύο καθηγητών μου (μας) ________ Δύο χρόνια ο ένας, ένας χρόνος ο άλλος.  Ιωάννης Μπάκας (17/7/24) Χρυσόστομος Σταμούλης. (18/8/25) Δύο καθηγητές, δύο άνθρωποι που έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους κενό. Έφυγαν ξαφνικά ..τους θυμόμαστε και θα τους θυμόμαστε καθώς και θα τους τιμούμε.  Όμως…μετά από το γεγονός η ζωή συνεχίζεται. Και υπάρχουν άνθρωποι από σάρκα και οστά, υπάρχουν οικογένειες. Οικογένειες που έζησαν ένα τεράστιο σοκ, έναν ξαφνικό πόνο και βρέθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη στο κενό. Στο τίποτα. Εκείνοι έφυγαν, αλλά οι γυναίκες τους –εκείνες που τους στήριξαν, που στάθηκαν δίπλα τους στα δύσκολα– έμειναν πίσω να παλεύουν μόνες με τα θραύσματα. Και τα παιδιά τους, μεγαλώνουν απότομα χωρίς τους πατεράδες τους. Οι δάσκαλοί μας αξίζει να μένουν στη μνήμη μας. Αλλά η πραγματική μνήμη, πιστεύω, είναι η διακριτική παρουσία και η ουσιαστική στήριξη σε αυτούς που έμειναν πίσω και δίνουν τον καθημερινό αγώνα. Με όποιο τρόπο μπορούμε.  “Συνέχισε να...

 Να μάθεις να φεύγεις...

  ...ένας χρόνος...  Σήμερα διαβάζω πολλά συγκινητικά και όμορφα λόγια για τον δάσκαλο Χρυσόστομο Σταμούλη  Τα διαβάζω όλα με ενδιαφέρον και βαθιά συγκίνηση. Δεν θα προσθέσω κάτι άλλο παρά μόνο θέλω να του αφιερώσω όλα τα μαθήματα με το χαμόγελο, την ομορφιά, το τραγούδι και τη διασκέδαση που γίνονται μέσα στην τάξη...  Καλό παράδεισο, δάσκαλε.  Αιωνία σου η μνήμη. ______ Ανεξάλειπτο βίωμα: Όποτε του έστελνα κάποιο μήνυμα με ερωτήσεις για θέματα, προβληματισμούς ή προτάσεις αναφορικά με την τάξη, ΠΑΝΤΑ μα ΠΑΝΤΑ απαντούσε, ακόμη κι όταν πήγαινε από τη μία υποχρέωση στην άλλη "Ο δάσκαλος χτίζει χώρο για να σταθεί ένας άνθρωπος. Μπροστά του υπάρχουν παιδιά που θέλουν να νιώσουν ότι μπορούν. Δεν χρειάζεται να είναι άτρωτος. Χρειάζεται να είναι ΠΑΡΩΝ." (Δημήτρης Καραβασιλης)

Γιώργος Κόρδης  (κείμενο και ζωγραφιά) Ο ΧΩΡΟΣ, Ο ΧΡΟΝΟΣ, Ο ΕΡΩΤΑΣ Πολλές φορές οι άνθρωποι μου λένε πως φοβούνται ότι άμα ζωγραφιστεί η εκκλησία θα "γεμίσει" πολύ και θα "φορτωθεί". Έχουν άγχος.  Τους λέγω λοιπόν πως όσο περισσότερο ζωγραφίζεται ο χώρος μεγαλώνει κι αυτό γιατί με τη ζωγραφική αυξάνεται ο χρόνος που χρειάζεται το μάτι και η αίσθηση να "διαβάσει" τον ζωγραφισμένο χώρο που είναι μιά αφήγηση. Έτσι ο χώρος μοιάζει στην συνείδηση μεγαλύτερος αφού οι διαστάσεις του απλώνονται, όσο κι αν αυτό ακούγεται παράδοξο, σε μεγαλύτερο-ευρύτερο χρόνο.  Έτσι ειναι όλα και στη ζωή.  Για τον ίδιο λόγο αγαπώ τα πληγιασμένα και φθαρμένα πράγματα, τις ρυτίδες στα πρόσωπα των ανθρώπων, τα ερειπωμένα σπίτια, τα ρημαγμένα κάστρα, τα κουρασμένα και παροπλισμένα καράβια στα καρνάγια.  Όλα αυτά έχουν, θαρρώ, ένα κοινό στοιχείο που τα φέρνει κοντά και τα κάνει να ομοιάζουν. Οι φθορές τους, οι πτυχώσεις του, οπι τσαλακωμλενες όψεις , οι ρωγμές και τα πολλαπλά ρα...

Μια ψηφιακή γωνιά για το υλικό της τάξης και προσωπικές καταθέσεις ψυχής. Εδώ θα συγκεντρώνω ερασιτεχνικά βίντεο, καθαρά για εκπαιδευτική, προσωπική, χρήση... ...για όσα αγαπώ και για όσους αγαπούν την κουβέντα μας https://kasdaglisn.blogspot.com/p/youtube_0276011173.html

 Δ.Καλαϊτζάκης "Βλεπω τετοιες μερες καθε χρονο, πολλους να γραφουν στα σοσιαλ μιντια για ολους εκεινους που πηγαινουν με τα γονατα.... στην ελπιδα.... Είναι εύκολο να γελάς με κάποιον που σέρνεται στα γόνατα. Είναι εύκολο να ρίχνεις ατάκες για «εκμετάλλευση» και «αφέλεια» πίνοντας το φρεντο σου στην ασφάλεια της βεράντας σου. Είναι εύκολο, όταν δεν σε έχει ακουμπήσει η φωτιά. Μα αν η ζωή σου είχε βάλει το μαχαίρι εκεί που πονάει πιο βαθιά, αν είχες κοιτάξει στα μάτια γιατρού που σου λέει «δεν υπάρχει ελπίδα», αν είχες δει το παιδί σου να λιώνει μέρα με τη μέρα… τότε θα καταλάβαινες. Ο πόνος δεν έχει πανεπιστήμιο να τον σπουδάσεις.. Δεν τον μαθαίνεις σε σεμινάρια ούτε σε βιβλία. Σου μπαίνει μέσα με βία και δεν φεύγει ποτέ. Σου αλλάζει το πρόσωπο, σου λιώνει την περηφάνια, σε κάνει να παρακαλάς για θαύματα — κι ας μην πίστευες ποτέ σε αυτά. Κι αν χρειαστεί να σέρνεσαι στα γόνατα για πέντε χιλιόμετρα, το κάνεις. Όχι γιατί πιστεύεις ότι η εικόνα είναι μαγικό κουμπί. Αλλά γιατί δεν έχε...

 Φως και η Αγκαλιά της Μάνας “Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος θέλει κάποιον να τον αγκαλιάσει χωρίς να υπάρξει συνέχεια. Αυτή η στιγμή του αγκαλιάσματος είναι πάρα πολύ μεγάλη στιγμή, περιεκτική. Η αγκαλιά σε παίρνει ολόκληρο και σε προστατεύει. “ (Κική Δημουλά) _________ Καθώς πλησιάζουμε στης Παναγίας, μερικές σκέψεις. Ας σταθούμε για λίγο σε δύο εικόνες, ποιητικές και βαθιά υπαρξιακές, της πίστης μας, εκεί όπου ο Θεός δεν εκβιάζει την ύπαρξή μας, αλλά μας συναντά στην πιο βαθιά μας σιωπή. Ο Θεός δεν αποκαλύπτεται ποτέ με την κοσμική και εκκωφαντική βία. Δεν είναι ο θόρυβος, ούτε η επιβολή. Είναι μια εσωτερική, λυτρωτική και ζωογόνος παρουσία που διακριτικά ανασαίνει μέσα στην ψυχή. Αρχαίο Κείμενο (Προφήτης Ηλίας - Α' Βασιλειών / Γ' Βασιλέων 19:11-12):  “..καὶ ἰδοὺ πνεῦμα κραταιὸν αἴρον ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα σεισμός, οὐκ ἐν τῷ σεισμῷ Κύριος· καὶ μετὰ τὸν σεισμόν πυρ, οὐκ ἐν τῷ πυρὶ Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ ...

 «Για ό,τι αξίζει: ποτέ δεν είναι αργά - ή, στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς - για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο. Μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να παραμείνεις ο ίδιος. Δεν υπάρχουν κανόνες γι’ αυτό το πράγμα που λέγεται ζωή. Μπορούμε να την κάνουμε όσο καλύτερη ή όσο χειρότερη γίνεται. Εύχομαι εσύ να την κάνεις όσο καλύτερη μπορείς. Εύχομαι να δεις πράγματα που θα σε συγκλονίσουν. Εύχομαι να νιώσεις πράγματα που δεν έχεις νιώσει ποτέ ξανά. Εύχομαι να συναντήσεις ανθρώπους που βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά από εσένα. Εύχομαι να ζήσεις μια ζωή για την οποία θα είσαι περήφανη. Κι αν κάποια στιγμή ανακαλύψεις πως δεν είναι έτσι, εύχομαι να έχεις το θάρρος να ξεκινήσεις ξανά από την αρχή.» «Για ό,τι αξίζει: ποτέ δεν είναι αργά - ή, στη δική μου περίπτωση, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς - για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι. Δεν υπάρχει χρονικό όριο. Μπορείς να σταματήσεις όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να ...

 «Δεν πιστεύω στον Θεό, είναι δημιούργημα του ανθρώπου» ~Βλαδίμηρος Κυριακίδης~ "Μια προσωπική απάντηση στη μεγάλη αντιστροφή της εποχής μας"🕊️ Παρακολούθησα ένα μικρό απόσπασμα της πρόσφατης συνέντευξης του Βλαδίμηρου Κυριακίδη στον Θανάση Λάλα, στο κατά τα άλλα αξιόλογο vidcast «Portraits», όπου μίλησε για τη σχέση του με τη θρησκεία και τον Θεό. Μια φράση του στάθηκε ιδιαίτερα μέσα μου: «Δεν πιστεύω στον Θεό. Ο Θεός δεν είναι πίστη για μένα, είναι δημιούργημα του ανθρώπου». Δεν στέκομαι στη φράση αυτή για να κρίνω έναν άνθρωπο αλλά γιατί έχω την εντύπωση ότι μέσα σε λίγες λέξεις συμπυκνώνεται ένα από τα μεγαλύτερα φιλοσοφικά ερωτήματα που συνοδεύουν την ανθρωπότητα εδώ και αιώνες. Δημιούργησε ο άνθρωπος τον Θεό ή μήπως ο άνθρωπος αναζητά τον Θεό επειδή μέσα στην ίδια την ύπαρξή του υπάρχει η σφραγίδα του Δημιουργού; Η άποψη ότι ο Θεός είναι ανθρώπινο δημιούργημα προφανώς δεν είναι νέα. Είναι μια σκέψη που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα στη νεωτερική εποχή, όταν ο άνθρωπος...

  Από τον Γιώργος Μπάρλας   "Σαν ένα απλό μήλο Στις Ορθόδοξες εκκλησίες υπάρχει το αρχαίο έθι­μο να ευλογούνται καρποί την εορτή της Μεταμορφώσεως. Αυτό μας παρακινεί να  αναρωτηθούμε: ποιό είναι το νόημα αυτής της αρχαίας τελετής, και τι σημαίνει γενικά η ευλογία και ο εξαγιασμός των καρπών; [...] Ένα από τα ποιήματα του Όσιπ Μάντελσταμ περιλαμβάνει αυτόν τον υπέροχο στίχο: "Πάρε στα χέρια σου ολόκληρο τον κόσμο, σαν να ήταν ένα απλό μήλο...". Ίσως εδώ, επειδή ο στίχος είναι τόσο απλός και παιδικοφανής, βλέπουμε καλύτερα απ' ό,τι αλλού την πηγή της χαράς και της ευχαριστίας που διαπερνά τη Χριστιανική πίστη. Στο μήλο, και σε ο,τιδήποτε υπάρχει στον κόσμο, η πίστη βλέπει, αναγνωρίζει και αποδέχεται το δώρο του Θεού, το γεμάτο αγάπη, ομορφιά και σοφία. Η πίστη ακούει το μήλο και τον κόσμο να μιλά για την απεριόριστη αγάπη που δημιούργησε τον κόσμο και τη ζωή και που τα έδωσε σε μας ως δική μας ζωή. Ο ίδιος ο κόσμος είναι καρπός της αγάπης του Θεού για την ανθρωπότητα,...

  π. Αλέξανδρος Σμέμαν  "..Τελικὰ δοξάζεται ἐδῶ στὸ ὄρος παρουσία τῶν τριῶν μαθητῶν. Κάθε φορἀ δὲ πού ἀποκαλύπτεται αὐτὴ ἡ μυστηριώδης οὐράνια δόξα, δὲν προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπους, ἀλλά ἀπὸ πάνω, ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ἡ Ἐκκλησία στὸ ἐρώτημα γιὰ τὴ σημασία πού ἔχουν οἱ ἐπίγειες φανερώσεις τῆς δόξας τοῦ Χριστοῦ ἀπαντᾶ ὄχι μὲ ἐξηγήσεις ἀλλά μὲ πανηγυρισμούς, ἑορτάζοντας αὐτὴ τὴ μοναδικὴ χαρὰ πού σημαδεύει τὴν ἐτήσια μνήμη τῆς Μεταμορφώσεως." _______ Αποστιχα: Τὴν σὴν τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ προορώμενος, ἐν Πνεύματι διὰ σαρκός, πρὸς ἀνθρώπους ἐπιδημίαν, ὁ θεοπάτωρ Δαυΐδ, πόρρωθεν πρὸς εὐφροσύνην συγκαλεῖται τὴν κτίσιν, καὶ προφητικῶς ἀνακράζει. Θαβὼρ καὶ Ἑρμὼν ἐν τῷ ὀνόματί σου ἀγαλλιάσονται. Ἐν τούτῳ γὰρ ἐπιβὰς τῷ ὄρει Σωτὴρ μετὰ τῶν μαθητῶν σου, τὴν ἀμαυρωθεῖσαν ἐν Ἀδάμ φύσιν, μεταμορφωθείς, ἀπαστράψαι πάλιν πεποίηκας, μεταστοιχειώσας αὐτήν, εἰς τὴν σὴν τῆς Θεότητος δόξαν τε καὶ λαμπρότητα. Διὸ βοῶμέν σοι· Δημιουργὲ τοῦ παντός, Κύριε δόξα σοι. Μετάφραση  Ὁ Θεοπάτορας (πρόγονος τοῦ Θεαν...

Αντώνης Ανδρουλιδάκης Και που λες, αδερφέ... Καμιά φορά σκέφτομαι πως, αν πίστευα όλα όσα μου συνέβησαν, δεν θα είχα γίνει ποτέ αυτός που είμαι σήμερα. Και μη γελάς, ξέρω πως δεν έγινα και τίποτα σπουδαίο. Τρομάζω όμως στην ιδέα να είχα πιστέψει πως οι πληγές μου, τα ζόρια μου, ήξεραν περισσότερα για μένα απ' όσα ήξερα εγώ. Γιατί τα τραύματα κάνουν αυτό ακριβώς. Σε πείθουν -χωρίς καλά καλά να το πάρεις χαμπάρι- ότι είναι η ταυτότητά σου. Ότι η ζωή σου τελείωσε εκεί όπου άρχισε να πονά. Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Όχι μην τύχει και πληγωθώ ξανά, ούτε τα παλιά μου τραύματα. Φοβάμαι μην αρχίσω να τα λατρεύω. Να τα κάνω τον μοναδικό αφηγητή της ζωής μου. Να τα κουβαλάω σαν απόδειξη ότι κάποτε αδικήθηκα. Να βγάλω τον πόνο μου στα λογής λογής καφενεία γυρεύοντας τα ρέστα. Αυτό φοβάμαι, μην τύχει και χωρίς να το καταλάβω, να συνεχίσω να τους δίνω εξουσία πάνω μου. Πάει τώρα κάμποσος καιρός, εσύ τα ξέρεις, που κατάλαβα κάτι που δεν μου το έμαθε κανένα βιβλίο. Οι άνθρωποι δεν είμαστε μόν...

Από το προφίλ του συγγραφέα Νίκου Σμυρνάκη, στο facebook https://www.facebook.com/share/p/1DEK2kfvZ3/ «Πάντως, αν μου επιτρέπεις, να προτιμάς εκείνον που ντύθηκε, χτενίστηκε, πήρε μετρό, αυτοκίνητο, τα πόδια του και ήρθε να σε συναντήσει. Αυτόν που επένδυσε σ’ εσένα. Αυτόν που διέθεσε χρόνο. Αυτόν που ψάχνει τρόπο να σε μάθει. Ας κλείσουμε τα κινητά, όσο είμαστε κοντά, για να είμαστε κοντά».  Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο μου Η ΑΛΗ8ΕΙΑ (εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ). Είναι από αυτά που έχουν διαδοθεί πολύ στο διαδίκτυο μέσα από κείμενο και βίντεο. Το θεώρησα απόλυτα ταιριαστό με το ποστ.

  (Η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση σε προφίλ στο Facebook) ________ Έρωτας σημαίνει... ν’ αγαπήσεις παράφορα τον στραπατσαρισμένο εαυτό σου,  γιατί μονάχα έτσι θ’ αγαπήσεις και τον δίπλα σου. Και έρωτας είναι η επιθυμία... Επιθυμία για ζωή, για τραγούδια, για σένα και για όλους. Και είναι η επιθυμία τέχνη επαναστατική, με την αλήθεια του όρου,  γιατί δε σηκώνει "επιτρέπεται" και "απαγορεύεται"... (Κατερίνα Γώγου)

Μια ακόμη ωραία ανάρτηση του δασκάλου Μάριου Μαζαρη, από το προφίλ του στο Facebook  "Πατήστε" πάνω στο link: https://www.facebook.com/share/1PQobMx3iR/ το κείμενο της ανάρτησής του: Την ΟΔΥΣΣΕΙΑ τη μάθαμε στο σχολείο. Την καταλάβαμε όμως; Μάθαμε ποιοι ήταν οι Λωτοφάγοι, οι Σειρήνες, η Κίρκη, η Καλυψώ, η Σκύλλα και η Χάρυβδη. Μάθαμε τα ονόματα των ηρώων και τη σειρά των περιπετειών. Αυτό που σπάνια μας δίδαξαν είναι ότι κάθε στάση του ταξιδιού του Οδυσσέα είναι ένας καθρέφτης της δικής μας ζωής. Οι Λωτοφάγοι μάς θυμίζουν πόσο εύκολα ξεχνάμε τους στόχους μας, οι Σειρήνες μάς καλούν να αναγνωρίσουμε τους πειρασμούς μας, η Σκύλλα και η Χάρυβδη μάς μαθαίνουν ότι κάποιες φορές δεν υπάρχει τέλεια επιλογή και πόσα ακόμα μπροστά σε μια ΙΘΑΚΗ να μας θυμίζει ότι όλοι έχουμε έναν λόγο να συνεχίζουμε, ακόμη κι όταν το ταξίδι γίνεται δύσκολο. Εδώ συγκέντρωσα 10 σκέψεις μου σχετικά με τα μηνύματα του έπους που θεωρώ ότι αξίζει να γίνονται συζήτηση με τα παιδιά που μαθαίνουν σιγά σιγά να γί...

  https://evivlio.gov.gr/ Σχολικά & λογοτεχνικά audiobooks. Το eVivlio είναι η πρώτη εφαρμογή που δίνει σε μαθητές πρόσβαση σε δεκάδες εκπαιδευτικά και λογοτεχνικά βιβλία σε ψηφιακή μορφή. _________ Άρθρο στην Καθημερινή με τίτλο: Είναι ξανά κουλ το διάβασμα; https://www.kathimerini.gr/k/k-magazine/564330580/einai-xana-koyl-to-diavasma/?fbclid=Iwb21leATT-kRjbGNrBNP6QXBkb2YFZXh0bgNhZW0DMTAwAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHmujASi9zoEOw0_AbXD_Dc8thfH5mZWQC4fwYVYLcwgu_l4vgBplB4xW2QlR_aem_XAe_S4b1SSFeHF0JO0_B2g

Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Και που λες, αδερφέ... Καμιά φορά σκέφτομαι πως, αν πίστευα όλα όσα μου συνέβησαν, δεν θα είχα γίνει ποτέ αυτός που είμαι σήμερα. Και μη γελάς, ξέρω πως δεν έγινα και τίποτα σπουδαίο. Τρομάζω όμως στην ιδέα να είχα πιστέψει πως οι πληγές μου, τα ζόρια μου, ήξεραν περισσότερα για μένα απ' όσα ήξερα εγώ. Γιατί τα τραύματα κάνουν αυτό ακριβώς. Σε πείθουν -χωρίς καλά καλά να το πάρεις χαμπάρι- ότι είναι η ταυτότητά σου. Ότι η ζωή σου τελείωσε εκεί όπου άρχισε να πονά.   Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Όχι μην τύχει και πληγωθώ ξανά, ούτε τα παλιά μου τραύματα. Φοβάμαι μην αρχίσω να τα λατρεύω. Να τα κάνω τον μοναδικό αφηγητή της ζωής μου. Να τα κουβαλάω σαν απόδειξη ότι κάποτε αδικήθηκα. Να βγάλω τον πόνο μου στα λογής λογής καφενεία γυρεύοντας τα ρέστα.  Αυτό φοβάμαι, μην τύχει και χωρίς να το καταλάβω, να συνεχίσω να τους δίνω εξουσία πάνω μου. Πάει τώρα κάμποσος καιρός, εσύ τα ξέρεις, που κατάλαβα κάτι που δεν μου το έμαθε κανένα βιβλίο. Οι άνθρω...

 Βγαίνοντας από την αίθουσα όπου είχα δει την κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας από τον Christopher Nolan, προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν εκείνο που με είχε ενοχλήσει τόσο βαθιά. Δεν ήταν ότι η ταινία δεν ακολουθούσε κατά γράμμα τον Όμηρο. Κάθε δημιουργός δικαιούται να προσεγγίσει ένα κλασικό έργο μέσα από τη δική του ματιά και να το μεταφέρει στη δική του εποχή. Η δυσφορία μου είχε άλλη αιτία. Καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής είχα την επίμονη αίσθηση ότι ο Nolan, ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης, υποτίμησε τον Οδυσσέα. Και, υποτιμώντας τον Οδυσσέα, έχασε ένα ουσιαστικό μέρος από το βάθος του ίδιου του Ομήρου. Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο ήρωας δεν παρουσιάζεται αρκετά ένδοξος, δυνατός ή ακατάβλητος. Δεν θα ήθελα άλλωστε έναν Οδυσσέα εξιδανικευμένο, χωρίς αδυναμίες και χωρίς σκοτεινές πλευρές. Ούτε ο ίδιος ο Όμηρος τον παρουσιάζει έτσι. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: η ταινία τού αφαιρεί εκείνο που τον καθιστά μοναδικό στην παγκόσμια λογοτεχνία — το πνευματικό του μέγεθος. Ο Οδυσ...

(Η φωτογραφία είναι από την ανάρτηση Μάκη Πουνέντη στο Facebook) ______________ Μάκης Πουνέντης  Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ ότι αλλάζει αυτό που με εντυπωσιάζει στους ανθρώπους. Κάποτε με κέρδιζε η αναγνωρισιμότητα.  Η εικόνα.  Οι αριθμοί.  Οι μεγάλες παρέες.  Οι άνθρωποι που όλοι ήθελαν να φωτογραφηθούν μαζί τους. Σήμερα με εντυπωσιάζει κάτι τελείως διαφορετικό. Με εντυπωσιάζει ο άνθρωπος που, όταν τελειώσει η συζήτηση μαζί του, φεύγω πλουσιότερος από όσο ήμουν όταν κάθισα απέναντί του. Δεν έχει σημασία αν είναι διάσημος.  Δεν έχει σημασία αν έχει εκατό ή ένα εκατομμύριο ανθρώπους να τον ακολουθούν. Δεν έχει σημασία καν αν τον γνωρίζει κανείς. Σημασία έχει αν έχει κάτι να αφήσει πίσω του! Τα τελευταία χρόνια, μέσα από τις συνεντεύξεις που έχω την τύχη να κάνω, γνώρισα ανθρώπους από εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Επιστήμονες, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, αθλητές, ανθρώπους της αγοράς, ανθρώπους που βρέθηκαν ξαφνικά στο επίκεντρο της δημοσιότητας και άλλου...

Στη μνήμη του Ιωάννη Μπάκα. 17 Ιουλίου σήμερα… ______ "Κάθε Τρίτη με τον Μόρι" Μόλις τελείωσα το βιβλίο του Μιτς Άλμπομ με τίτλο "Κάθε Τρίτη με τον Μόρι". Πρώτα μια μικρή αναφορά, μια αναδρομή: Στις 8 Σεπτεμβρίου του 2018 είχα υποστηρίξει το μεταπτυχιακό μου, με σύμβουλο καθηγητή τον συγχωρεμένο Ιωάννη Μπάκα. Διορίζομαι και πηγαίνω στη Ρόδο. Εκεί αγοράζω, στις 26/10/20, το βιβλίο με τον παραπάνω τίτλο.  Έμεινε στις λίστες με τα αδιάβαστα, έως ότου είδα την ομώνυμη θεατρική παράσταση με τον Γρηγόρη Βαλτινό και τον Γιάννη Σαρακατσάνη, στις 29/4/26, στη Θεσσαλονίκη. Το "έπιασα" και πραγματικά, χωρίς να το έχω προγραμματίσει, το τελείωσα σήμερα. Σαν σήμερα πριν από 2 χρόνια, στις 17 Ιουλίου 2024, έφυγε από κοντά μας ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Γιάννης Μπάκας. Είχα γράψει τότε κάποια πράγματα. Σήμερα, στη μνήμη του, παραθέτω ένα απόσπασμα από το βιβλίο: "Ο Μόρι ανασήκωσε το ένα του φρύδι, λες και η απάντηση ήταν προφανής. "Μιτς", αποκρίθηκε "Γιατί να δεχτώ α...

1. Λι Στρόμπελ (Lee Strobel) Η Υπόθεση Ιησούς Χριστός (The Case for Christ) Η προσέγγιση : Δημοσιογραφική έρευνα & πειστήρια. Λίγα λόγια για το βιβλίο:  Ο Λι Στρόμπελ, πρώην δικαστικός συντάκτης της Chicago Tribune και άθεος, ξεκινά μια προσωπική δημοσιογραφική έρευνα με σκοπό να καταρρίψει τη χριστιανική πίστη. Αντιμετωπίζοντας τις πηγές σαν αποδεικτικά στοιχεία σε δικαστήριο, παίρνει συνεντεύξεις από κορυφαίους επιστήμονες και αναλυτές. Το αποτέλεσμα είναι ένα συναρπαστικό, γρήγορο βιβλίο που διαβάζεται σαν αστυνομικό θρίλερ και εστιάζει στην ιστορική αξιοπιστία των Ευαγγελίων και του γεγονότος της Ανάστασης. Γιατί να το διαβάσεις: Ιδανικό για όσους αγαπούν τη λογική επιχειρηματολογία, τις «ανακρίσεις» ειδικών και θέλουν μια ζωντανή, γεμάτη ένταση αφήγηση. 2. Ντέιβιντ Γκίμπσον & Μάικλ ΜακΚίνλεϊ (David Gibson & Michael McKinley) Ο Κώδικας του Ιησού (Finding Jesus / The Jesus Code) Η προσέγγιση: Επιστημονική ανάλυση κειμηλίων & αρχαιολογία. Λίγα λόγια για το βιβλίο:...

https://www.facebook.com/share/p/1CrxMADkRk/ ΝΑ ΑΝΑΨΕΙΣ ΕΝΑ ΦΩΣ Ο Carl Jung έγραψε κάποτε πως «ο μόνος σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι να ανάψει ένα φως μέσα στο σκοτάδι της ύπαρξης». Πόσο παράξενη φράση! Γιατί οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε πιστεύοντας πως σκοπός της ζωής είναι να τα καταφέρουμε. Να σπουδάσουμε. Να δουλέψουμε. Να φτιάξουμε οικογένεια. Να αποκτήσουμε σπίτι. Να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. Να φανούμε χρήσιμοι. Να είμαστε συνεπείς. Να μην απογοητεύσουμε τους ανθρώπους που μας εμπιστεύτηκαν. Και όλα αυτά είναι όμορφα. Όλα αυτά έχουν αξία. Μόνο που υπάρχει ένας κίνδυνος. Να περάσει κανείς ολόκληρη τη ζωή του υπηρετώντας τη ζωή χωρίς να την έχει πραγματικά ζήσει. Να "λειτουργεί" αντί να κατοικεί μέσα στην ύπαρξή του. "Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ..." όπως λέει ο Ελύτης.   Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι δεν αποφασίσαμε συνειδητά να μπούμε στον αυτόματο πιλότο. Μπήκαμε γιατί έπρεπε. Υπήρχαν λογαριασμοί. Υπήρχαν παιδιά. Υπήρχαν γονείς που π...

Δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ ἀνησυχία ποὺ ἀφορᾶ μόνο ποιον ἀνήκει στὸν τομέα τῶν ἀνθρωπιστικῶν ἐπι-στημῶν. ᾿Αρκεῖ νὰ διαβάσουμε τὸ ἄρθρο ἑνὸς σπουδαίου ἐπιστήμονα ὅπως ὁ Albert Einstein, γιὰ νὰ αντιληφθούμε τὸν κίνδυνο ποὺ διατρέχουμε : "Ἡ ἐκπαίδευση θὰ πρέπει πάντα νὰ θέτει ὡς στόχο τὴν ἀποφοίτηση νέων μὲ ἁρμονικὴ προσωπικότητα καὶ ὄχι ἐξειδικευμένων ἀνθρώπων. Κατὰ τὴ γνώμη μου, αὐτὸ ἰσχύει σὲ κάποιο βαθμὸ καὶ γιὰ τὰ τεχνικὰ ἐπαγγελματικὰ λύκεια, στὰ ὁποῖα οἱ μαθητές θὰ ἀφιερωθοῦν σὲ ἕνα πολὺ συγκεκριμένο ἐπάγγελμα. Ἡ ἀνάπτυξη μιᾶς ἀνεξάρτητης σκέψης καὶ ἑνὸς ἀνεξάρτητου κριτικοῦ πνεύματος θὰ ἔπρεπε νὰ κατέχει πάντα πρωταρχικὴ θέση καὶ ὄχι ἡ ἀπόκτηση έξει-δικευμένων γνώσεων." Κάθε χρόνο διαβάζω στοὺς φοιτητές μου ἕνα ὑπέροχο ποίημα τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη (την Ιθάκη) γιὰ νὰ τοὺς κάνω νὰ καταλάβουν πὼς δὲν εἶναι τόσο σημαντικὸς ὁ προορισμός (ἡ ἐπιστροφὴ στὴν Ἰθάκη) ὅσο τὸ ταξίδι ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε γιὰ νὰ φτάσουμε.... ......... Τὸ νὰ θυσιάσουμε αὐτὴν καθεαυτὴν τὴν ἀξία τῆς ἴδιας τ...

Σήμερα βρέθηκα ξανά στον δρόμο, σε ένα από εκείνα τα ταξίδια που, εκτός από χιλιόμετρα, καταπίνουν και δημιουργούν και σκέψεις. Στη διαδρομή μίλησα στο τηλέφωνο με μια πολύ καλή φίλη από τη Ρόδο, τη Ρένα. Θυμήθηκε τα περσινά της γενέθλια, όπου ήτανε μαζί με την κοινή μας φίλη την Κατερίνα, την Κατερίνα η οποία φέτος (μας) λείπει, έφυγε αλλά τη νιώθουμε παρούσα. Μας δίνει κίνητρο. Ταξίδι και αναμνήσεις· άνθρωποι που γνώρισες και ανθρώπους που γνωρίζεις. Οι καταστάσεις που σε μαθαίνουν να ζεις τη στιγμή.  Γιατί συνηθως "Μήπως αυτό, μήπως εκείνο..." "κι αν έκανα αυτό κι αν έκανα εκείνο..." Μήπως, μήπως... κι αν... κι αν...  Ένας ατελείωτος δισταγμός που μας στερεί τη χαρά της ζωής.  "...ρίχνουμε θάνατο στὴ σωτηρία μας ἐκ τῶν ἐνδεχομένων.." (Δημουλά)  Εκ των ενδεχομένων...γαμωτο  Δεν έχουμε προβλήματα; Προφανώς και έχουμε. Όμως προχωράμε..  Φτάνεις στον προορισμό  Η παρέα. Οι άνθρωποι εκείνοι με τους οποίους μπορείς να είσαι ο απόλυτα αληθινός εαυτός σου, ...

Από την ανάρτηση στο Facebook: https://www.facebook.com/share/p/1Hhm76UtJX/ Η τελειότητα, μου προκαλεί αποστροφή... Όλες αυτές οι γυναίκες και οι άντρες, που αναζητούν την τελειότητα στα στερεότυπα που δημιούργησε η κοινωνία, με κάνουν να θέλω να ξεράσω. Καταραμένα ομοιώματα από σάρκα, χωρίς προσωπικότητα ή αγάπη για τον εαυτό τους. Ίδια ρούχα, ίδια μουσική, ίδιες εκφράσεις, ίδιο φαγητό, ίδιο σεξ, ίδια αυτοκίνητα, ίδιες ζωές. Και στο τέλος; Ίδιες, μαζικές αυτοκτονίες εγκεφάλου. Γιατί, το να ζεις μηχανικά είναι -χωρίς αμφιβολία- αυτοκτονία. Όταν όλοι είναι ίδιοι, όλοι είναι ένα τίποτα. Η τελειότητα είναι σαν ένα μικρό πουλί σε ένα κλουβί που ζει, τρώει, αφοδεύει και πεθαίνει, με μοναδικό σκοπό να το θαυμάζουν. Θέλω να ζήσω ελεύθερος... Παγωμένος, πεινασμένος, αλλά ελεύθερος... (Charles Bukowski )

ο Βρετανός μετεωρολόγος Σμήναρχος Τζέιμς Σταγκ              Ο Άλαν Τούρινγκ, μαθηματικός  Είδα την ταινία, ταινιάρα δηλαδή, το «72 ώρες προθεσμία» (Pressure). Όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την προετοιμασία της Απόβασης στη Νορμανδία, εκείνη την ημέρα που έμεινε στην ιστορία ως D-Day. Στο επίκεντρο, ο Βρετανός μετεωρολόγος Σμήναρχος Τζέιμς Σταγκ, που καλείται να παίξει “κορώνα-γράμματα” το μέλλον του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προβλέποντας αν ο καιρός θα επιτρέψει την επιχείρηση. Σκέφτομαι, λοιπόν, πόσο συχνά κυνηγάμε τις βεβαιότητες στη ζωή μας, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι ποτέ δεδομένες. Ζητάμε το σίγουρο, αλλά καταλήγουμε να κουβαλάμε τις αμφιβολίες που δεδομένα θα έχεις. Γιατί είμαστε άνθρωποι, όχι υπολογιστές. Δεν υπάρχουν ροζ συννεφάκια. Θα έρθεις αντιμέτωπος με τεράστιες εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, και εκεί είναι που όλα δοκιμάζονται. Υπάρχει ένας διάλογος στην ταινία: — «Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ». — «Για αυτό είμαι σί...

  «Ματωμένες παρτιτούρες» Όταν οι νέοι παίρνουν τον λόγο και τοποθετούνται με τόλμη, με έξυπνο τρόπο, ξεκάθαρα, θίγοντας διάφορα θέματα χωρίς να τα εκμεταλλεύονται. Απλά και μόνο γιατί τους άγγιξαν και δεν θέλουν να μείνουν χωρίς φωνή. Ο Ραφαήλ από το αγαπημένο μας Μουσικό Σχολείο Ρόδου –το περίφημο ΜΣΡ!– μας άγγιξε βαθιά με τη δημιουργία του. Ο Αθηναγόρας με την ερμηνεία του. Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη μίλησε για την ενδοοικογενειακή βία, για τα λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξεις, για το τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Μίλησε για την αλαζονεία του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;” και “θα κάνεις αυτό που σου λέω”. Για εκείνον τον κόσμο που υποτιμά το πάθος και τη δημιουργία, υποκλινόμενος μόνο στο χρήμα.  Κι όταν κάποιος επιλέγει να εξαφανιστεί για να γίνει τα πάντα, αφήνει πίσω του ακόμα και τα απαραίτητα, αρκεί να βρει εκείνο το «ποθούμενο» που τον κρατάει ζωντανό. Ένα τεράστιο «μπράβο» στον Ραφαήλ και τον Αθηναγόρα για τη φωνή τους, στις οικογένειές το...

Εχθές παρακολούθησα την ταινία «Ο Ξένος», βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Αλμπέρ Καμί. Είχα ακούσει πολλά για τον συγκεκριμένο συγγραφέα, ειδικά για το πώς έβλεπε και θαύμαζε  τον Ντοστογιέφσκι.  Θα την περιέγραφα με δυο λέξεις; “βαριά” και ιδιαίτερη. Δεν είναι το είδος της ταινίας που βάζεις για να χαλαρώσεις. Θέλει καθαρό μυαλό, όρεξη και σίγουρα όχι κούραση. Εκεί που η ταινία «χτύπησε κόκκινο», για εμένα, είναι στον διάλογο του πρωταγωνιστή με έναν ιερέα. Σε μια στιγμή έντασης, ο ιερέας τον ρωτάει για την “άλλη ζωή” (τη μεταθανάτια), και ο πρωταγωνιστής ξεσπάει φωνάζοντας: “Μια ζωή όπου θα μπορούσα να θυμάμαι αυτήν εδώ!”* Αυτό το “κλείδωσα”. “Μια ζωή όπου θα μπορούσα να θυμάμαι αυτήν εδώ”! Τι ατάκα, ε; Πόσο βάθος κρύβεται πίσω από αυτό το ξέσπασμα; Μήπως τελικά το νόημα δεν είναι να ψάχνουμε κάτι απόκοσμο, αλλά να ζήσουμε τη ζωή μας εδώ και τώρα τόσο δυνατά, ώστε να αξίζει να τη θυμόμαστε για πάντα; Ας κάνουμε, λοιπόν, τη ζωή μας τόσο μοναδική, που κάθε στιγμή της να αξίζε...