Σχεδιάζοντας το όνειρο

Η κοινωνία συχνά συγχωρεί τον εγκληματία. Ποτέ δεν συγχωρεί τον ονειροπόλο. "Society often forgives the criminal; it never forgives the dreamer.''  Oscar Wilde (1854-1900) Δείτε εδώ: Το σχολείο, τα όνειρα και η ζωή μας | Σπύρος Κασιμάτης | TEDxYouth@Academy  (10.59-14.51) https://www.youtube.com/watch?v=jih_Ga3r9gU&t=250s&list=PLuIc79PlozhKBhO4rpxI50eBCapFm1m2S&index=56   «Τα όνειρά μας είμαστε εμείς..  Είναι ο εαυτός μας. Τα όνειρα είναι γήινα, δηλαδή είναι εφικτά, είναι φτιαγμένα από χώμα και ιδρώτα, γίνονται, τα φτιάχνουμε, τα πραγματοποιούμε. Είναι φτιαγμένα από σκέψη και μέσα στην σκέψη υπάρχει φαντασία. Δεν μπορούμε να σκεφτούμε χωρίς τη φαντασία, χωρίς τα συναισθήματά μας. Από τα συναισθήματά μας σκεφτόμαστε.  Τα όνειρα είναι της δουλειάς. Χρειάζεται σκληρή δουλειά όταν δεν υπάρχει όνειρο. Όταν υπάρχει όνειρο η δουλειά δεν είναι ποτέ σκληρή, είναι χορταστική. Τα όνειρα είμαστε εμείς. Εμείς θα την ζήσουμε τη ζωή μας, εμείς την ζούμε τη ζωή μας...

Στο σημερινό ευαγγέλιο η εντολή του Χριστού να αγαπάς τον εχθρό σου δηλώνει, μεταξύ άλλων, ότι δεν υπάρχει στον χριστιανισμό κάποια εξήγηση του "γιατί αγαπάς". Ο Χριστός δεν μας αγαπά "διότι" το αξίζουμε ή διότι κερδίζει ο ίδιος κάτι ή διότι "πρέπει" να αγαπά κοκ. Μας αγαπά. Αυτό. Ούτε μας αγαπά γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Θέλει και μας αγαπά. Αν ξέρεις "γιατί" αγαπάς, τότε η αγάπη σου δεν είναι τέλεια. Σε αγαπώ γιατί...και απαριθμείς διάφορους λόγους. Είσαι καλός, όμορφος, γοητευτικός, φίλος, παιδι μου, γονιός μου κλπ. Έτσι λοιπόν αγαπωντας (σχεδόν αδύνατον με τις δικές μας δυνάμεις) τον εχθρό σου δεν υπάρχει κανένα "γιατί". Δεν έχει καποια λογική ουτε κάποια χρησιμότητα για σένα αυτή η αγάπη. Κάθε αλλο. Λογικά είναι πολύ επικίνδυνη. Αυτο νομίζω θέλει να δείξει περισσότερο το σημερινό ευαγγέλιο. Ότι η αγάπη που στηρίζεται σε επιχειρήματα για να δικαιωθεί δεν είναι αγάπη. Τουλάχιστον χριστιανική. ["Σε ξέρω, έλεγες Εγώ τελικά ...

 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΣΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ, ο πιό σύντομος δρόμος, σ. 72-74                 (Φωτογραφία απο το web) "....Δέν καταλαβαίνουμε τί σημαίνει Ἐκκλησία, τί ἀνάλωση μέσα στήν Ἐκκλησία τῆς ἀγάπης. Τί ἔκανε τόν Νικόλαο Καβάσιλα να γράψει γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή ἔτσι ὅπως ἔγραψε καί ὄχι ἀλλιῶς. Ὁ Νικόλαος Καβάσιλας, ὁ Χαμαετός, εἶχε περίοπτη θέση στην κοινωνία τῆς Θεσσαλονίκης. Πῶς κινεῖται, πῶς τρέφεται πνευματικά; Ποῦ βρίσκεται ὁ ἴδιος μιλώντας γιά τήν ἐν Χριστῷ ζωή, ποῦ τοποθετεῖ τὸ «ἐγώ» του;  Εἶναι αὐτός πού μᾶς λέγει: «Εἶσαι στρατηγός, δέν χρειάζεται νά ἐγκαταλείψεις τό στρατό σου· εἶσαι γεωργός, δέν χρειάζεται νά ἐγκαταλείψεις τὸ χωράφι σου· εἶσαι τεχνίτης, δέν χρειάζεται νὰ ἐγκαταλείψεις τὴν τέχνη σου· εἶσαι σοφός, δέν χρειάζεται νά ἐγκαταλείψεις τή σοφία σου· σε προσκαλοῦν σε ἐπίσημα γεύματα, ὀφείλεις να δεχτεῖς τὴν πρόσκληση· τραγουδοῦν καί χορεύουν γύρω σου, τραγούδα καί χόρεψε κι ἐσύ· συζητοῦν, συζήτησε· ἀστειεύονται, ἀστειεύσου· πενθοῦν, ...

 Άλλωστε τι είναι μια ανθρώπινη σχέση; Δυο χέρια σφιχταγκαλιασμένα που μαζί καθημερινά αντιμετωπίζουν τον θάνατο...  π. Λίβυος

Πω πω… τι βιβλιάρα ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι. Είναι από εκείνα τα λογοτεχνικά βιβλία που όσο τα διαβάζεις τόσο περισσότερο ανακαλύπτεις αλήθειες για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος ψυχισμός. Στον Ηλίθιο υπάρχει μια ιδέα που πάντα με σταματά να σκεφτώ. Η φράση που αποδίδεται στον Ντοστογιέφσκι, ότι «δύο έξυπνοι άνθρωποι δεν μπορούν να ερωτευτούν, ο ένας από τους δύο πρέπει να είναι ηλίθιος». Οχι, δεν εξυμνεί την ανοησία. Περιγράφει ένα ψυχικό παράδοξο. Στην ψυχοθεραπεία βλέπουμε συχνά ότι όσο περισσότερο κάποιος προσπαθεί να προστατευτεί από τον πόνο, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αγαπήσει. Ο εγκέφαλος γίνεται ένας ακούραστος αναλυτής..διαβάζει σημάδια, υπολογίζει πιθανότητες, ψάχνει κρυφές προθέσεις, προβλέπει την εγκατάλειψη πριν ακόμη υπάρξει. Όλα αυτά μοιάζουν με εξυπνάδα, ενώ πολλές φορές είναι άμυνες. Ο έρωτας απαιτεί κάτι που καμία άμυνα δεν μπορεί να προσφέρει, την αποδοχή της αβεβαιότητας. Να μην ξέρεις αν θα μείνουν μαζί σας τα πράγματα και παρ’ όλα αυτά να επιλέγεις να ε...

 "..Τό θρησκευτικό καθῆκον ἔχει ἀφανίσει κάθε σημάδι γιορτῆς ἀπό τή ζωή, ἐγκαταλείποντας τίς ἐπετείους σε διεκπεραίωση βασανιστική. Πολλές φορές, ἀκόμα καί σήμερα, οἱ τυπολάτρες τῆς θρησκείας ἄνθρωποι δίνουν τήν ἐντύπωση, ὅτι ἀναγκαστικά ζοῦνε σ' αὐτήν τή βασανιστική καί μισητή ζωή μέχρι -ἐπιτέλους- ο Θεός νά τούς ἀπαλλάξει. Ἡ ζωή φαντάζει ὡς βάρος, ὡς μαρτύριο, ὡς φορτίο καταθλιπτικό. «Μή» καί «δέν» διαφεντεύουν τήν ὕπαρξη, ὀρθώνοντας ἀπαγορευτικές ταμπέλες σε κάθε ἀπόλαυση, σέ κάθε χαρά..." π. Βασίλειος Χριστοδούλου, "και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα, ο κινηματογράφος της απουσίας του Θεού σε θεολογική παρακολούθηση", σελ. 57

Απ’ την ώρα που γεννήθηκα είμαι χρεωμένος στην αγωνία. † Νίκος Καρούζος Νίκος Καρούζος: Αθάνατος θνητός. Θνητός αθάνατος. Ο ποιητής είναι από το πρωί ως το βράδυ μέσα στο πρόβλημα της ποίησης. Και εγώ είμαι έτσι. Από το πρωί ως το βράδυ. Αυτό, θα το λυτρώσει μοναχά ο θάνατος. Το άτομο -μετά λύπης μου- απέρχεται. Λυπάμαι πάρα πολύ. Και λυπάμαι για τον εαυτό μου, δηλαδή. Αλλά, το άτομο απέρχεται. Δε βαριέσαι. Δεν είναι τόσο σπουδαίο, από τη μεριά του φόβου. Ο φόβος είναι κάτι πολύ χαμηλό. Δεν είναι πνευματικό βίωμα, είναι ζωώδικο. Το έχουμε μέσα από τα συσσωρευμένα περιβάλλοντα της προϊστορίας. Είναι προϊόν της αγριότητος του περιβάλλοντος. Δεν εντάσσομαι, δεν ενσωματώνομαι, δεν ανήκω σε λογοτεχνικές εταιρείες, δεν επωμίζομαι τίποτε. Θέλω να είμαι μόνος μου και να έχω απεριόριστα την υπαρξιακή μου ευθύνη. Δεν εκτίμησα ποτέ την ιερόδουλη γραμματική και τα νοσήλια του συντακτικού· δεν είμαι εγώ βέβαια που πρέπει να τα πληρώσω. Κάθε βιβλίο που δημιουργώ, γκρεμίζομαι και περισσότερο. Σαν σω...

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας είναι, ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι για να είμαστε χαρούμενοι πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας.  Να βρούμε το τραύμα, να εξηγήσουμε το παρελθόν, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή, να γίνουμε επιτέλους «η καλύτερη εκδοχή μας». Μόνο που έτσι μπορεί να περάσει μια ολάκερη ζωή κι εμείς να ψάχνουμε ακόμη.  Ο ψευδής εαυτός δεν είναι ένα ρούχο που βγάζεις. Είναι σχεδόν σιαμαίος. Έζησε μαζί σου χρόνια, σε προστάτεψε, σε έκρυψε, έμαθε να μιλά με τη φωνή σου. Και δεν ξέρω αν ποτέ μπορούμε να πούμε: «Τελείωσα μαζί του». Στα 51 μου χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο κάτι άλλο: Ίσως δεν χρειάζεται να ξεριζώσεις πρώτα όλο το σκοτάδι μέσα σου για να δεις το Φως. Ισως χρειάζεται να φυτέψεις κάτι όμορφο έξω από εσένα. Να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, να υπηρετήσεις ένα έργο, να αφοσιωθείς σε κάτι που αξίζει, να δημιουργήσεις, να προσφερθείς, να στραφείς προς τον Θεό.  Ο άνθρωπος δεν ωριμάζει μόνο όταν καταλαβαίνει ποιος είναι. Ωριμάζει όταν παύε...

 Μην αφήνεις τίποτα για αργότερα. Αργότερα, ο καφές κρυώνει. Αργότερα, χάνεις το ενδιαφέρον σου. Αργότερα, η μέρα γίνεται νύχτα. Αργότερα, οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Αργότερα, οι άνθρωποι γερνάνε. Αργότερα, η ζωή περνάει. Αργότερα, μετανιώνεις που δεν έκανες κάτι... όταν είχες την ευκαιρία. Η ζωή είναι ένας σύντομος χορός, μια εύθραυστη ισορροπία στιγμών που ξεδιπλώνονται μπροστά μας, χωρίς να επαναλαμβάνονται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Η μετάνοια είναι ένα πικρό χάπι που καταπίνεται δύσκολα, ένα βάρος που πιέζει την ψυχή με το φορτίο των χαμένων ευκαιριών και των ανείπωτων λέξεων. Ας μην αφήνουμε τίποτα για αργότερα. Ας αρπάζουμε τις στιγμές καθώς έρχονται, με ανοιχτή καρδιά και χέρια απλωμένα για να αγκαλιάσουμε τις δυνατότητες που μας παρουσιάζονται. Γιατί στο τέλος, δεν μετανιώνουμε γι' αυτά που κάναμε, αλλά για εκείνα που αφήσαμε ανεκπλήρωτα, για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν, για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν. 💬απο το βιβλίο "Πριν κρυώσει ο καφές", Toshikazu Kawaguc...

 Ζητείται Ελπίς, του Αντώνη Σαμαράκη «Αν κουβαλήσω μαζί μου και τον εαυτό μου, αυτόν το φθαρμένο εαυτό μου. Αν τον κουβαλήσω μαζί μου, εκεί, στην άλλη γη, τότε... α, τότε δε θα υπάρχει πια ελπίδα. Ενώ τώρα, έχω τουλάχιστον την ελπίδα πως κάπου αλλού θα μπορούσα να 'μαι αλλιώτικος». Δεν ξέρω σε ποιο δικό μου σύμπαν κατοικούσα (και ενδεχομένως ακόμα να κατοικώ), και δεν είχα πιάσει ποτέ στα χέρια μου βιβλίο του Σαμαράκη. Σίγουρα κάποιο από τα βιβλία του βρίσκεται στη βιβλιοθήκη των γονιών μου, σε παλαιότερη έκδοση ενδεχομένως, και τους συντροφεύει για καιρό, όπως θα συντροφεύουν κι εμένα στο εξής τα βιβλία του. «Ποτέ άλλοτε, σκέφτηκε, οι στέγες των σπιτιών μας δεν ήτανε τόσο κοντά η μια στην άλλη όσο είναι σήμερα, κι όμως ποτέ άλλοτε οι καρδιές μας δεν ήτανε τόσο μακριά η μια από την άλλη όσο είναι σήμερα. Η μοναξιά που ένιωθε δεν ήταν μια ατομική περίπτωση. Ένιωθε πως είναι η μοίρα του σημερινού ανθρώπου. Ποτέ άλλοτε όσο σήμερα δεν ήτανε τόσο βαθιά η μοναξιά του ανθρώπου μπροστά στο...

Μάρω Βαμβουνάκη  Γεννιομαστε στον κόσμο και ύστερα φεύγουμε από εδώ. Αυτό είναι το φαινομενικό μας σενάριο. Για από εκεί και μετά ο καθένας πιστεύει διάφορα.  Το διάστημα από το "ήρθα" στο "φεύγω" είναι το μερίδιο του κάθε ανθρώπου επί της γης της αγαθής, ή μη αγαθής όπως την καταντήσαμε.  Το μερίδιό μας και τα μάτια μας!.. Είτε είναι για 90 χρόνια είτε είναι λίγων ετών. Σαν τον πηλό μας δόθηκε να το πλάσουμε όπως μας έπλασε κι εμάς ο πλάστης.    Να ψάχνετε ομορφιά! Ομορφιά σε ένα τραγούδι του Σούμπερτ ή της ροκ, στο γέλιο παιδιού, σε ένα κοκκινισμένο φύλλο φθινοπώρου, στο φλυτζάνι καφέ, σε μια ταινία, μια φωτογραφία, στο βλέμμα κάποιου καλού ανθρώπου. Είναι αναρίθμητες οι κλίμακες του ωραίου για τους συλλέκτες του, για τους προσεκτικούς.  Ασκηθείτε σ' αυτό. Δεν υπάρχει άλλη εκπαίδευση και θεραπεία, νόημα για τον όποιο χρόνο μας χαρίσθηκε.  Όσο για το τι μας περιμένει μετά το τελευταίο αντίο μας, ας πιστεύει ο καθένας ό,τι νομίζει. Εγώ πιστεύω όσα υπο...

Κείμενο κ φωτογραφία Giorgos Kordis: ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ Ήρθαμε για δουλειά στην Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Τώρα με τα σημερινά μέσα μεταφοράς είναι κοντά. Παλιά, τότε που οι άνθρωποι ταξίδευαν ακόμα και με ζώα αλλά και με τα πόδια, ήταν μακρυά.  Ήρθαμε για δουλειά, να αγιογραφήσουμε, κατά πως λένε σήμερα οι άνθρωποι, μια την ορθόδοξη νεόδμητη εκκλησία των Τριών Ιεραρχών.  Οι άνθρωποι εδώ, παρέχοντας Αβραμιαία φιλοξενία, μας έβαλαν να καταλύσουμε σε ένα ξενοδοχείο δίπλα στον ναό. Καλωσύνη τους.   Το ξενοδοχείο είναι ανακαινισμένο παλιό αρχοντικό πολυόροφο κάποιου αιώνα μεταξύ του 17ου και 19ου. Μένουμε σε δωμάτια του δεύτερου ορόφου.  Συχνά, κι όταν η κούραση από την εργασία στα αναβατόρια και στις σκαλωσιές δεν μας έχει πλήρως εξαντλήσει, ανεβαίνουμε στον όροφο με τα πόδια από μια μεγάλη σκάλα φτιαγμένη εξ ολοκλήρου με κόκκινο μάρμαρο που μαρτυρα και την παλαιά δόξα του κτιρίου.  Έβρεχε και σήμερα και καθώς το πολωμένο απο τα βαρειά σύννεφα φως εισήρχετο δειλά...

 Ερανίσματα από το Facebook: "...Δε φταίνε μόνο τα παιδιά! Φταίνε πρώτα οι γονείς τους και μετά οι δάσκαλοι τους! Σε καμία Αλεξάνδρα δεν αξίζει αυτό, επειδή βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού! Γονείς, μάθετε στα παιδιά σας να μην πληγώνουν, γιατί κάποτε θα πληγωθούν κι αυτά! Βγάλτε από το λεξιλόγιο τους και κυρίως από το μυαλό τους τη λέξη "αποκλεισμός"! Δάσκαλοι, δείτε τι συμβαίνει γύρω σας! Στους διαδρόμους, στον προαύλιο χώρο... Εντοπίστε τέτοιους αποκλεισμούς και δώστε λύση! Με την Αλεξάνδρα και με την ΚΑΘΕ ΑΛΕΞΆΝΔΡΑ! Via Αγαπημένο μου ημερολόγιο 😘" https://www.facebook.com/share/p/19q27b7DSw/ _______________ Παναγιώτης Ασημεόνογλου  https://www.facebook.com/share/p/19J1hzpESt/ Φέτος διαπίστωσα κάτι σαν καθηγητής στους μαθητές, το οποίο δεν ήταν τόσο έντονο τα προηγούμενα χρόνια. Πολλοί πλέον καπνίζουν (πιο σωστά ατμίζουν) και το κάνουν επίσημα... Ένας μαθητής μού είπε ότι στο σχολείο τους έχουν «καπνιστήριο». Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, βέβαια. Και εμείς είχα...

«Όταν μας κάνει μια ερώτηση ο άλλος, αγνοεί ότι την ίδια στιγμή δηλώνει: Τι ΘΑ ΗΘΕΛΕ να του πεις- και Τι ΤΡΕΜΕΙ να ακούσει.. Οι λέξεις -μάς "λένε". Κι ας φαίνεται ότι τις λέμε εμείς..» Τσιμάρας Τζανάτος ("Αγνώστου - Η Βία του Βίου") _______ «Ό,τι και να ρωτάς, κάθε φορά που ρωτάς, παίρνεις ένα τρομακτικό ρίσκο: Να σου απαντήσουν..» Τσιμάρας Τζανάτος (Απόσπασμα, θεατρικό έργο: "Εκκρεμότητα")

Δεν προλαβαίνουν καλά καλά να κλείσουν τα τέσσερα και μαθαίνουν Αγγλικά. Και να το μπαλέτο,να το μπάσκετ, να η κολύμβηση. Πάρε κι ένα καράτε για να μην τις τρως απ'τους άλλους. Στη ζωή πρέπει να επιβιώνεις. Κι ως γνωστόν όσοι επιβιώνουμε (ή τουλάχιστον προσπαθούμε) είμαστε ένα κράμα μεταξύ Μπρους Λι και Τσάκι Τσαν. Ετεροπροσδιορίζονται παιδιά-θαύματα. Και είναι! Ποιά άλλα θα μπορούσαν να υπομένουν καρτερικά τόσα μαρτύρια και να ανέχονται τα πάσης φύσεως απωθημένα σου; Στους πρώτους μήνες του Δημοτικού γνωρίζουν ήδη γραφή και ανάγνωση. Αλλά δε συναναστρέφονται μόνο με δασκάλους που έχουν σπουδάσει το αντικείμενο. Δάσκαλοι είναι κι οι γονείς. Και τι δάσκαλοι!Τα ξέρουν όλα! Έχουν άποψη από το τι χρώμα πρέπει να έχουν τα διακριτικά γιλέκα των σχολικών τροχονόμων μέχρι και το σε ποιά σημεία πλεονεκτεί η τρίγωνη τυρόπιτα του κυλικείου έναντι της στρογγυλής (μεταξύ μας κι εγώ υπέρ της τρίγωνης τάσσομαι αναφανδόν). Κι έρχονται τα πρώτα Α στους ελέγχους. Και φουσκώνουν τα στήθη από περηφάνε...

 

Πειραχτικά καί ειρωνικά ξένος διαπρεπής συνομιλητής ρώτησε τόν νομπελίστα μας (1963) και ποιητή Γιώργο Σεφέρη :  "Μα πιστεύετε σοβαρά ότι είστε πραγματικά απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή";  Απαντά ο τροπαιούχος Σεφέρης :  "Όχι. Είμαστε απόγονοι μόνο μιας μάνας, που μας μίλησε Ελληνικά, που προσευχήθηκε Ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τόν Οδυσσέα, τόν Ηρακλή, τον Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα, και ένοιωσε την ψυχή της να βουρκωνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στο ξόδι του νεκρού ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ. Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ προφὶλ τῆς κ. Δέσποινας Παπαδάκη. πηγὴ φωτογραφίας : Nobel Prize

Μελέτης Μελετόπουλος   https://www.facebook.com/share/r/1bL6AY8tCd / https://www.instagram.com/reel/DdEFBYgoSwu/?stkn=MTZ1c3podmppYTlz Γιώργος Μπαμπινιώτης https://www.instagram.com/reel/DdEBpQPjGuq/?stkn=MTVweXpxbG43dTY1dQ== "tanea.gr Ο Γιώργος Μπαμπινιώτης, καθηγητής Γλωσσολογίας και πρώην Πρύτανης του ΕΚΠΑ, μιλώντας στους Δημήτρη Καμπουράκη και Γιώργο Χουδαλάκη και στην εκπομπή «Αντικριστοί» του MEGA NEWS 104,6, σχολιάζει τις επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών και τα αποτελέσματα της αξιολόγησης PISA. «Η ουσία είναι ότι τα παιδιά μας δεν έχουν τη γλωσσική συγκρότηση που πρέπει. Μειονεκτούν, υστερούν», επισημαίνει, συνδέοντας άμεσα τη γλωσσική επάρκεια με τη λειτουργία της σκέψης: «Το να μην μπορώ να συγκροτήσω σωστά μια πρόταση σημαίνει ότι δεν μπορώ να συγκροτήσω σωστά ένα νόημα». Ο Γιώργος Μπαμπινιώτης υποστηρίζει ότι η ελληνική εκπαίδευση χρειάζεται να επιστρέψει στα θεμελιώδη: «Back to basics. Ππισώ στα βασικά». Στο επίκεντρο βάζει τη σωστή κατάκτηση της μητρικής γλώσσας και τη ...

Εξακολουθώ να νιώθω το ίδιο έντονα την ευχαρίστηση που παρέχουν οι ανακαλύψεις, οι εξηγήσεις, τόσο αυτές που αφο­ρούν το σύμπαν όσο κι εκείνες που αφορούν τις μικρές λεπτομέ­ρειες της καθημερινής ζωής. Μου προκαλεί έκπληξη, ολοένα και εντονότερη -συχνά θαυμασμό, ενίοτε ίλιγγο-, το γεγονός ότι είμαι ζωντανός, ότι περπατώ, βρίσκομαι κάτω από τον ήλιο, κοι­τάζω το φεγγάρι ν' ανεβαίνει στον νυχτερινό ουρανό, ατενίζω αστρικά σμήνη που τα μάτια μου τα βλέπουν μικροσκοπικά ενώ η γνώση μου με πληροφορεί ότι είναι πελώρια. Καθετί ολοφάνερο, καθετί γνωστό, καθίσταται έκπληξη και μυστήριο. Σε κάθε βλέμμα, σε κάθε αίσθηση, η έκπληξή μου μεγαλώνει. Κι εκείνο που με εκπλήσσει δεν είναι μόνο το μυστήριο της ζω­ής, της ύπαρξης, της πραγματικότητας, αλλά ακόμη και τα πρό­σωπα των περαστικών στο δρόμο, τα δέντρα, τα ζώα... Μένω άναυδος βλέποντας τους σπόρους μαζεμένους στο εσωτερικό του πεπονιού, προστατευμένους σαν μωρά από τη σάρκα του, τα κουκούτσια της ρώγας του σταφυλιού, ή την ψίχα φωλιασμένη ...

 "Ο αληθινός εαυτός, η βαθιά ψυχή δεν πείθεται να είναι ευτυχισμένη όταν δεν είναι, δεν παραδέχεται πως είναι ικανοποιημένη επειδή εσύ - το πιο αδύναμο και συμβιβασμένο κομμάτι του εγώ σου- της λες θυμωμένα «πρέπει να νιώθεις καλά, αχάριστη». Αλίμονο αν δε μας αντιστεκόταν με ειλικρίνεια η βαθιά ψυχή. Δε θα υπήρχε ο κόσμος αλλιώς, δε θα υπήρχε η μελαγχολία που γεν νάει τέχνες και μεγάλες αγάπες. Απαιτείται αυθεντική προσωπικότητα, προκειμένου να πηγαίνεις κόντρα στα «γενικά θέλω», αλλά μόνο όποιος έχει προσωπικότητα ζει και αναπτύσσεται, και όλοι έχουν πλαστεί έτσι ώστενα έχουν προσωπικότητα και να ζουν σε εξέλιξη. Πάλι η ψυχή ελεύθερα θα επιλέξει αν θα είναι ανεξάρτητη ή θα υποδουλωθεί. Πότε ύστερα από κάποια νεανική μικρο επανάσταση , πότε αμαχητί. Πόση αξιοπρέπεια να μην ξεπουλάς τη δική σου άποψη αλλά να την παζαρεύεις με γνώμονα τη δίψα του αληθινού, την πείνα του αιωνίου. Το αληθινό μπαίνει πιο πάνω κι από την προσωπική άποψη των ώριμων, οι θαρραλέοι δεν ντρέπονται να παραδε...

https://drive.google.com/file/d/1pL-2_aaIznpX8V6iBZFnW661b4QmIE21/view?usp=drivesdk Μια παρουσίαση (πατήστε πάνω στο σύνδεσμο) την οποία δημιούργησα με το notebooklm (δίνοντας τις σχετικές προτροπές) έχοντας  ως βάση το παρακάτω κείμενο: Ιωάννης Χρυσόστομος, Εἰς Β΄ Κορ. 20, PG 61, 539-40 Αρχαίο Κείμενο «Σὺ δὲ τὸ μὲν θυσιαστήριον τοῦτο τιμᾷς, ὅτι δέχεται τοῦ Χριστοῦ σῶμα· τὸν δὲ αὐτὸ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ὄντα καθυβρίζεις, καὶ περιορᾷς ἀπολλύμενον. Τοῦτο τὸ θυσιαστήριον πανταχοῦ δυνήσῃ κείμενον ἰδεῖν, καὶ ἐν στενωποῖς καὶ ἐν ἀγοραῖς, καὶ καθ’ ἑκάστην ἐν αὐτῷ θύειν τὴν ὥραν· καὶ γὰρ καὶ ἐνταῦθα θυσία τελεῖται. Καὶ καθάπερ ὁ ἱερεὺς ἔστηκε τὸ Πνεῦμα καλῶν, οὕτω καὶ σὺ τὸ Πνεῦμα καλεῖς· ἀλλ' οὐ διὰ φωνῆς, ἀλλὰ δι’ ἔργων. Οὐδὲν γὰρ οὕτως κατέχει καὶ ἀνάπτει τοῦ Πνεύματος τὸ πῦρ, ὡς τοῦτο τὸ ἔλαιον δαψιλὲς ἐκχέμενον. Εἰ δὲ βούλει, καὶ τὰ καταβαλλόμενα ἰδεῖν τί γίνεται, δεῦρο, καὶ ταῦτά σοι δείξω. Τίς οὖν ὁ καπνός; τίς ἡ εὐωδία τοῦ θυσιαστηρίου τούτου; Δόξα καὶ εὐχαριστία. Καὶ μέχρι πο...

                              (Καλαμαριά) "Η μνήμη είναι τόσο αναξιόπιστη. Δούρειος Ίππος. Έρχεται οργανωμένη, αψιμυθίωτη, πυκνή. Αλλά είναι τρεμάμενη, ασταθής. Τις αναμνήσεις τις θάβουμε, τις κλειδώνουμε. Τις απωθούμε. Θυμόμαστε ό,τι μας βολεύει. Έμφυτο ένστικτο, αξερίζωτο. Δεν υπάρχει όριο σε όσα επιτρέπουμε να ξεχαστούν.Τώρα που γράφω νιώθω μια ελαφριά υγρασία που τρυπώνει στα κόκκαλα. Απλώνεται και βαθύτερα όμως. Κάπου να χαθώ; Στο κείμενο. Πόσο αξιόπιστος αφηγητής είμαι; Τι απ' όλα αυτά που καταγράφω είναι αλήθεια; " Αλέξης Σταμάτης, Υπήρξα τόσοι άλλοι, σελ. 56 ________ Η ομορφιά της θάλασσας..αποζημίωση..ενίοτε.. Είσαι καλά. Και έρχεται ένας λόγος, ένα ύφος..και πικραίνεσαι.  "..ρίχνουμε θάνατο στη σωτηρία μας εκ των ενδεχομένων."  (Κική Δημουλά, «Κενό») Και έρχεται μια ματιά, ένας άνθρωπος και ανασταίνεσαι...ο άλλος (Άλλος):  "Μπαίνοντας στὸν χῶρο μας δὲν μίλησε τὴ γλῶσσα τῆς λογικῆς μας. Δὲ...

 📚 ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ «ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ» Στυλιανός Καβάζης  https://www.facebook.com/share/19SR4NQ8Fm/ Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ με ολοένα μεγαλύτερο προβληματισμό κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απλώς μια αλλαγή στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων αλλά κάτι πολύ βαθύτερο.Νομίζω ότι είναι φανερό στους περισσότερους η σταδιακή απαξίωση της ίδιας της ιδέας ότι το παιδί χρειάζεται πνευματική παιδεία. Τα Θρησκευτικά, ένα μάθημα που για δεκαετίες είχε τη δική του θέση στη σχολική εκπαίδευση και διδασκόταν από θεολόγους με την αντίστοιχη θεολογική κατάρτιση, αντιμετωπίζονται πλέον ολοένα περισσότερο ως κάτι δευτερεύον, ως μία ώρα που μπορεί να περικοπεί, να περιοριστεί ή ακόμη και να ανατεθεί σε ανθρώπους χωρίς ουσιαστική θεολογική ειδίκευση.Ολό αυτό είναι φυσικό αποτέλεσμα όταν το Υπουργείο δεν διορίζει αρκετούς θεολόγους για να καλυφθούν οι ανάγκες των σχολείων και αντί να αντιμετωπιστεί η αιτία, αναζητείται η εύκολη λύση.Να μικρύνει το μάθημα...

 Παναγιώτης Ασημεόνογλου: Λένε πως ο Χριστός στα Ευαγγέλια έκλαψε τέσσερις φορές, αλλά δεν μαρτυρείται να γέλασε καθόλου. Γεγονός που παρακινεί τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη να γράψει πως «όχι η εμπαθής ιδιότητα του γέλιου, αλλά η ιδιότητα του κλάματος είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου…» (Νικόδημος Αγιορείτης, Συμβουλευτικό εγχειρίδιο, Απόδοση στη νεοελληνική, σελ. 128, Νέα Σκήτη, 2006). Ο άγιος Νικόδημος -τον οποίο αγαπώ πολύ και μελετώ τακτικά- είναι ένας μεγάλος σύγχρονος πατέρας της Εκκλησίας, και νομίζω ότι σε αυτό το σημείο έκανε μια διάκριση μεταξύ της κοσμικής χαράς και της "μακαριότητας", ίσως για ποιμαντικούς λόγους. Παρόλα αυτά δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα χαρακτήριζαν την Εκκλησία σαν μια αυστηρή μητέρα που απαγορεύει τις απλές χαρές στους ανθρώπους με ένα σωρό Μην... Ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν είχε γράψει στο ημερολόγιό του σχετικά "Σκέφτομαι πως ο Θεός θα συγχωρήσει τα πάντα εκτός από την έλλειψη χαράς. Το ότι ξεχνάμε πώς ο Θεός δημιούργησε και έσωσε τον κ...

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΘΕΙΣΜΟΥ https://www.politeianet.gr/el/products/9789600438710-adre-kod-sponbil-kedros-to-pnefma-tou-atheismou Διάβασα «Το Πνεύμα του Αθεϊσμού» και το συστήνω ανεπιφύλακτα, όχι μόνο για τις σκέψεις που γεννά, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα. Σε μια εποχή που ο δημόσιος λόγος γύρω από τη θρησκεία και την πίστη γίνεται κατά βάση με θόρυβο και ειδικά φανατισμό, ο συγγραφέας επιλέγει έναν δρόμο εντελώς διαφορετικό: αυτόν της απόλυτης ισορροπίας, της ευγένειας, του σεβασμού και της διάκρισης.  Μας υπενθυμίζει πως ο ουσιαστικός διάλογος δεν έχει ανάγκη από κραυγές, αλλά από ανοιχτό μυαλό και καθαρή ματιά.  Κάσδαγλης Νίκος  Θεολόγος 

Η ανάρτηση είναι από το Σεπτέμβρη του 2025 αλλά την επανακοινοποιώ διότι μου άρεσε πολύ ως δραστηριότητα και είχε απήχηση στις τάξεις όπου την εφάρμοσα: "Via Γιώτα Κεφαλά: "Από τον τοίχο της Tsampika Karakiza . Εξαιρετική ιδέα για την έναρξη της χρονιάς!  Τώρα που ξεκινά η σχολική χρονιά, σκέφτομαι ότι τις πρώτες εκείνες μέρες που θα μας υποδεχτούν στις τάξεις πρόσωπα αλαφιασμενα από το καλοκαίρι, νυσταγμένα από τα κινητά και με καμία όρεξη να ακούνε κηρύγματα, θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε με τους μαθητές μας, έτσι εκτός ύλης, κάποιο σύντομο υλικό από τους παραολυμπιακους αγώνες. Ένα απόσπασμα πχ από την τελετή έναρξης, δυο συνεντεύξεις, αγωνιστικά στιγμιότυπα ή ότι άλλο νομίζει ο καθένας ότι θα ταίριαζε σε κάθε τάξη.  Και μετά τα παιδιά (κι εμείς μαζί) μπορούν να γράψουν μια λέξη ή μια φράση για ό,τι είδαν, που μπορεί να αντιπροσωπεύει αυτό που αισθάνθηκαν, αυτό που σκέφτηκαν παρακολουθώντας, αυτό που τους συγκίνησε ή τους έμεινε ως πιο σημαντικό. Να τα γράψουμε όλα στο...

 «Νομίζουμε πως τα φύλλα γεννήθηκαν για να πέφτουν. Και δεν ρωτάμε: -Φύλλο αέρας σε έριξε; Ξεράθηκες -και έπεσες; Δεν σε ήθελε το δέντρο -και σε έδιωξε; Δεν άντεχες τα άλλα φύλλα γύρω σου -και έφυγες εσύ μόνο σου; Δεν είχες φως -γιατί δεν σε έφτανε το φως εκεί που ήσουν; Δεν είχες νερό -επειδή σε κλαδί αδύναμο έζησες; Μήπως ήσουν πολύ μικρό -γι' αυτό το δέντρο; Ή πολύ μεγάλο ίσως -αφύσικο για φύλλο κανονικού δέντρου. Είσαι φυλλοβόλου καταγωγής; Ή αειθαλούς; Τόσες ερωτήσεις.. Που δεν τις κάναμε. Κανείς δεν ρώτησε το φύλλο του δέντρου -γιατί έπεσε..» Τσιμάρας Τζανάτος __________ «Δεν χρειάζεται να πέσεις από ψηλά για να διαλυθείς. Οι περισσότεροι που ξέρω, έπεσαν από το ύψος τους. Και έγιναν κομμάτια..» Τσιμάρας Τζανάτος _____________ «Τις πιο δυνατές λέξεις, τις άκουσα από ανθρώπους που ήταν αθόρυβοι.. Δεν φτάνει η ακοή για να ακούσεις..» Τσιμάρας Τζανάτος _________________ «Να ακούς. Μιλάνε οι άνθρωποι. Με κινήσεις, με σιωπές, με λόγια. Λένε -το αφόρητο που φέρουν. Το πόσο σιώπησαν...

Π. Λίβυος: Σήμερα διάβαζα μέσα στα άλλα συνεντεύξεις. Μου αρέσουν πολύ οι συνεντεύξεις ως αναγνωστικό είδος.Μπορεί να διαβάζω ώρες.Έπεσα πάνω σε μια καταπληκτική της μεγάλης Σαρλότ Ράμπλινγκ που είχε δώσει στον Θ. Λάλα και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας, αυτό:  Δεν σας προβληματίζει η πιθανότητα της λάθος επιλογής; «Και βέβαια. Αλλά δεν μπορώ να μην κάνω τίποτε στη ζωή μου για να μην κάνω και λάθη... Προτιμώ τα λάθη από την ακινησία. Όποιος δεν θέλει να κάνει λάθη κάθεται όλη την ημέρα ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι. Δεν μπορώ την ακινησία. Η διάθεσή μου να κινηθώ είναι τόσο μεγάλη που ξεπερνάει τον φόβο του λάθους. Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι στα λάθη περιέχεται το ταλέντο για ζωή».

 Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕΣ Αντώνης Ανδρουλιδάκης  Έρχεται μια στιγμή στη ζωή όλων μας που ο εξωτερικός κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να σωπαίνει. Μπορεί να συμβεί ένα βράδυ στις τρεις το πρωί, σε μια μοναχική διαδρομή με το αυτοκίνητο, μπροστά σε μια σκηνή μιας ταινίας που, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, μας κάνει να δακρύσουμε. Μπορεί να είναι ένα πρόσωπο στον δρόμο που κάτι ανακινεί μέσα μας, μια μουσική που ανοίγει μια πόρτα που νομίζαμε πως είχαμε κλείσει ή ένα όνειρο που επιμένει να επιστρέφει. Και τότε κάτι εμφανίζεται. Όχι ακριβώς σαν σκέψη ούτε σαν ανάμνηση. Περισσότερο σαν παρουσία. Σαν κάτι που ήταν από πάντα εκεί και περίμενε να ησυχάσει ο θόρυβος για να μπορέσουμε επιτέλους να το ακούσουμε. Ο Jung γνώριζε καλά αυτή την εμπειρία. Αναφερόμενος στα χρόνια της βαθιάς καταβύθισής του στον εσωτερικό του κόσμο, έγραψε πως ήταν τα σημαντικότερα χρόνια της ζωής του, γιατί τότε αποφασίστηκαν όλα τα ουσιώδη. Και πρόσθετε κάτι ακόμη πιο απαιτητικό: οι εικόνες του ασυνειδήτου μάς επιφορτίζο...

Επιλογές από διάφορα χθεσινά διαβάσματα: "Η ζωή έχει την τάση να αλλάζει πρόσωπο, ακόμη κι όταν εμείς δυσκολευόμαστε να το πιστέψουμε. Αυτό που μας κρατά δεν είναι η ελπίδα ότι η ζωή θα γίνει κάποτε μόνιμα εύκολη. Είναι η βεβαιότητα ότι καμία εποχή της ζωής δεν κρατά για πάντα. Αν σήμερα πονάς, μη βιαστείς να πιστέψεις ότι έτσι θα είναι πάντα." "Αρκεί να μη φοβηθείς, να πάρεις το ρίσκο και να βουτήξεις στα βαθιά, τα σκοτεινά και επικίνδυνα, νερά. Αρκεί να γνωρίζεις πώς να κρατάς την αναπνοή σου στο μακροβούτι, για να φτάσεις και να ζήσεις κάποτε στον πιο τροπικό, στον πιο εξωτικό και ελεύθερο, βυθό." "Τελικά μου 'μεινε αυτή η συνήθεια να κοιτάζω αλλού, έτσι σώθηκα από πολλές καταστροφές"

  (Ναός Αγ. Αποστόλων, στην Ολύμπου, Θεσσαλονίκη) _______ "Μια φορά αν αγαπήσεις μετά δεν καταδέχεσαι την πραγματικότητα." Τσιμάρας Τζανάτος (από την ποιητική συλλογή «[αγνώστου] η βία του βίου», Κάπα Εκδοτική ___________ Και τον συμβιβασμό, θα έλεγα... Δεν χωράω σε εκπτώσεις ούτε σε δεύτερες σκέψεις, γιατί ό,τι δεν (με) καίει, απλά με αφήνει παγωμένο. Ψάχνω βλέμματα που δεν φοβούνται το βάθος και ψυχές ατόφιες που με κοιτάζουν στα μάτια χωρίς φίλτρα. Στο τέλος της μέρας, μετράω μόνο τις στιγμές που μας άφησαν χωρίς ανάσα και μας θύμισαν τι σημαίνει να ζεις αληθινά. Κ.Ν 28/8/26

"Αν αυτό που κάνεις κομίζει αλήθεια διαπερνάει και τις πιο δύσκολες καρδιές" Χρυσόστομος Σταμούλης, mind the gap, σελ. 210

  Μάνος Λαμπράκης  https://www.facebook.com/share/19SsdPMbHg/ «Έρχονται καμιά φορά άνθρωποι να εξομολογηθούν και, μόλις φτάσουμε στη νηστεία, καταλαβαίνω ότι ο καθένας έχει περάσει από άλλη σχολή. Ο ένας μου λέει: «Ο προηγούμενος πνευματικός μου, πάτερ, μου έλεγε τρεις μέρες πριν κοινωνήσω ούτε λάδι». Ο άλλος: «Εμένα μου είχε πει μία εβδομάδα». Μια γυναίκα μου είπε κάποτε ότι χρόνια ολόκληρα δεν κοινωνούσε, αν προηγουμένως δεν είχε κάνει μια συγκεκριμένη αυστηρή νηστεία, ακόμη κι όταν η Εκκλησία δεν είχε νηστεία. Τη ρώτησα: «Και ποιος σου το είπε αυτό;». «Ο πνευματικός μου». Έρχεται άλλος και μου λέει ότι κάποιος γέροντας του συνέστησε κάτι ακόμη αυστηρότερο, ένας άλλος έμαθε αλλιώς στο Άγιον Όρος, ένας τρίτος αλλιώς σε κάποιο μοναστήρι, και στο τέλος ο άνθρωπος έχει ένα κεφάλι γεμάτο κανόνες και μια καρδιά γεμάτη φόβο. «Πάτερ, έφαγα λάδι χθες. Μπορώ να κοινωνήσω;». «Πάτερ, ήπια γάλα επειδή πήρα το φάρμακό μου. Τώρα τι γίνεται;». «Πάτερ, η γυναίκα μου έβαλε κατά λάθος βούτυρο ...

  Αυτούς που έχουν για όλα έτοιμες απαντήσεις να τους φοβάσαι. Σημαίνει ότι δεν τους τυράννησαν καθόλου οι νύχτες ούτε το ξημέρωμα τους βρήκε σε αυλές, δρόμους και ταράτσες ψάχνοντας φεγγάρια. Γιατί εαν στην ζωή δεν πεις "δεν ξέρω", δεν θα μάθεις ποτέ. Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι αυτός που "γνωρίζει" και θέλει να σε "διδάξει" και μάλιστα απρόσκλητος. Να σου «μάθει» γιατί εσύ δεν ξέρεις. Κλείσε τα αυτιά, γύρνα το βλέμμα κι μέσα απ’ τα σωθικά σου συλλάβισε δυνατά, «κάνε στην άκρη μου κρύβεις την ζωή…» π. Λίβυος 

" Τελικά, πνευματική ωριμότητα είναι αυτό ακριβώς: να μη χρειάζεται να σβήσεις όσα έζησες για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό που είσαι. Ο Θεός δεν αγαπά την επεξεργασμένη εκδοχή μας. Αγαπά τον αληθινό άνθρωπο, κι αυτός έχει αδυναμίες, πάθη, λάθη, ελλείψεις και ραγίσματα.  Ο Θεός αγαπά αυτο που ήμασταν, που είμαστε και μπορούμε να γίνουμε." — π. Λίβυος —

  #εναςχρονοςχωριςτονδασκαλο Με αφορμή το “Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων”, του Χρήστου Γιανναρά (ένα βιβλίο που δεν πήρε ποτέ θέση στη βιβλιοθήκη μου…) Έφυγε ο Χρήστος Γιανναράς. Στην καρδιά του ελληνικού καλοκαιριού, έχοντας στην ανάσα του την αλμύρα των Κυθήρων και την έγνοια των αγαπημένων του, ενώ τα τζιτζίκια χαλούσαν τον κόσμο στ’ Αρωνιάδικα. Ο άρχοντας των γραμμάτων, ο χαρισματικός δάσκαλος της φιλοσοφίας, της Θεολογίας, ο πρωτομάστορας του λόγου, ο κοσμοπολίτης, ο ξεχωριστός. Και αίφνης γέμισαν οι οθόνες μας με φωτογραφίες του, λόγια αγάπης , αποχαιρετισμούς,τίτλους των βιβλίων του, χωρίς να λείπουν βέβαια και λόγια φαρμακερά απ’ τους αιώνιους αντιπάλους του. Και μια συγκαλυμμένη αδιαφορία απ’ την επίσημη πολιτεία για έναν άνθρωπο που της ήταν ενοχλητικός, αν και δεν τον καταλάβαινε, της θύμιζε όμως πολύ συχνά τι σημαίνει «Πολιτική» κατά τον Αριστοτέλη και πόσο απείχε απ’ αυτήν,αιώνες τώρα η Ελλαδική πραγματικότητα. Για πρώτη φορά τον είδα στη Θεσσαλονίκη το 1982, στα φοιτητικά μ...