Σχεδιάζοντας το όνειρο

 Άλλωστε τι είναι μια ανθρώπινη σχέση; Δυο χέρια σφιχταγκαλιασμένα που μαζί καθημερινά αντιμετωπίζουν τον θάνατο...  π. Λίβυος

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας είναι, ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι για να είμαστε χαρούμενοι πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας.  Να βρούμε το τραύμα, να εξηγήσουμε το παρελθόν, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή, να γίνουμε επιτέλους «η καλύτερη εκδοχή μας». Μόνο που έτσι μπορεί να περάσει μια ολάκερη ζωή κι εμείς να ψάχνουμε ακόμη.  Ο ψευδής εαυτός δεν είναι ένα ρούχο που βγάζεις. Είναι σχεδόν σιαμαίος. Έζησε μαζί σου χρόνια, σε προστάτεψε, σε έκρυψε, έμαθε να μιλά με τη φωνή σου. Και δεν ξέρω αν ποτέ μπορούμε να πούμε: «Τελείωσα μαζί του». Στα 51 μου χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο κάτι άλλο: Ίσως δεν χρειάζεται να ξεριζώσεις πρώτα όλο το σκοτάδι μέσα σου για να δεις το Φως. Ισως χρειάζεται να φυτέψεις κάτι όμορφο έξω από εσένα. Να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, να υπηρετήσεις ένα έργο, να αφοσιωθείς σε κάτι που αξίζει, να δημιουργήσεις, να προσφερθείς, να στραφείς προς τον Θεό.  Ο άνθρωπος δεν ωριμάζει μόνο όταν καταλαβαίνει ποιος είναι. Ωριμάζει όταν παύε...

Π. Λίβυος: Σήμερα διάβαζα μέσα στα άλλα συνεντεύξεις. Μου αρέσουν πολύ οι συνεντεύξεις ως αναγνωστικό είδος.Μπορεί να διαβάζω ώρες.Έπεσα πάνω σε μια καταπληκτική της μεγάλης Σαρλότ Ράμπλινγκ που είχε δώσει στον Θ. Λάλα και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας, αυτό:  Δεν σας προβληματίζει η πιθανότητα της λάθος επιλογής; «Και βέβαια. Αλλά δεν μπορώ να μην κάνω τίποτε στη ζωή μου για να μην κάνω και λάθη... Προτιμώ τα λάθη από την ακινησία. Όποιος δεν θέλει να κάνει λάθη κάθεται όλη την ημέρα ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι. Δεν μπορώ την ακινησία. Η διάθεσή μου να κινηθώ είναι τόσο μεγάλη που ξεπερνάει τον φόβο του λάθους. Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι στα λάθη περιέχεται το ταλέντο για ζωή».

  Αυτούς που έχουν για όλα έτοιμες απαντήσεις να τους φοβάσαι. Σημαίνει ότι δεν τους τυράννησαν καθόλου οι νύχτες ούτε το ξημέρωμα τους βρήκε σε αυλές, δρόμους και ταράτσες ψάχνοντας φεγγάρια. Γιατί εαν στην ζωή δεν πεις "δεν ξέρω", δεν θα μάθεις ποτέ. Ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι αυτός που "γνωρίζει" και θέλει να σε "διδάξει" και μάλιστα απρόσκλητος. Να σου «μάθει» γιατί εσύ δεν ξέρεις. Κλείσε τα αυτιά, γύρνα το βλέμμα κι μέσα απ’ τα σωθικά σου συλλάβισε δυνατά, «κάνε στην άκρη μου κρύβεις την ζωή…» π. Λίβυος 

" Τελικά, πνευματική ωριμότητα είναι αυτό ακριβώς: να μη χρειάζεται να σβήσεις όσα έζησες για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό που είσαι. Ο Θεός δεν αγαπά την επεξεργασμένη εκδοχή μας. Αγαπά τον αληθινό άνθρωπο, κι αυτός έχει αδυναμίες, πάθη, λάθη, ελλείψεις και ραγίσματα.  Ο Θεός αγαπά αυτο που ήμασταν, που είμαστε και μπορούμε να γίνουμε." — π. Λίβυος —

 https://youtu.be/jyKvmdE_vd8 Ένα βίντεο που δημιουργήθηκε από το notebooklm. Τα κείμενα από το βιβλίο του π. Λίβυου "ΘΑΥΜΑΤΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΡΑΥΜΑΤΑ" που του "έδωσα" και η συνοδευτική εικόνα από την εμφάνιση του Αναστημένου Ιησού, εξετάζουν τη βαθιά θεολογική σύνδεση μεταξύ του ανθρώπινου πόνου και των παθών του Χριστού. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι πληγές της ανθρωπότητας, που πηγάζουν από την απώλεια και τον φόβο του θανάτου, βρίσκουν τη θεραπεία τους μέσα από την Ανάσταση, η οποία μεταμορφώνει το σκοτάδι σε φως. Η αυθεντική αγάπη παρουσιάζεται όχι ως μια θεωρητική ιδέα, αλλά ως μια έμπρακτη θυσία που προϋποθέτει τον πόνο του σταυρού για να φτάσει στην πνευματική ολοκλήρωση. Μέσα από την εμφάνιση του αναστημένου Διδασκάλου στους μαθητές Του, αναδεικνύεται η δυνατότητα του ανθρώπου να μεταπλάσει τα τραύματά του σε πηγή χάριτος και ελπίδας. Τελικά, οι πηγές τονίζουν ότι η αποδοχή της οδύνης και η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης αποτελούν τα μόνα μονοπάτια για μια ...

  Ο άνθρωπος θεραπεύεται όταν αποδεχθεί τον Πόνο και τον θάνατο 

       (Η φωτογραφία, εικόνα, είναι από το wed) "Τό εἶπε καί ὁ καλός φίλος καί σπουδαῖος ποιητής, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, ῾῾Ὁ Θεός ἐν ἀρχῇ ἐποίησε ἕνα χαμόγελο᾽"  (Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος) _______ Από το βιβλίο του π. Λιβυου, γιατί φοβόμαστε τη χαρα… Κεφάλαιο: Όταν ο μεγάλος ασκητής ζήτησε να γελάσει, Σ.124-127 Ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής έζησε στο περιθώριο του κόσμου. Στα σπήλαια και στα βράχια του Αγίου Όρους, μακριά από τον θόρυβο των ανθρώπων, διδάσκοντας με τη σιωπή του όσα οι άλλοι δεν καταφέρνουν με χιλιάδες λόγια. Ήταν σκληρός με τον εαυτό του, ακριβής, άτεγκτος στην άσκηση, αφοσιωμένος στην αδιάλειπτη προσευχή, φίλος της νύχτας, μαθητής του φωτός. Η ζωή του ήταν ένας συνεχής αναστεναγμός προς τον ουρανό. Κι όμως, κάποια στιγμή ο ασκητής λύγισε. Το σώμα, η ψυχή, το βάρος της πνευματικής μάχης τον έφεραν στον γκρεμό της ψυχής του. Κι εκεί, αντί να σφίξει τα δόντια και να κλειστεί πιο βαθιά στο κελί του, έκανε κάτι που φαινομενικά δεν ταίριαζε με ...

Μάνος Λαμπράκης  Τι είναι αυτό που πραγματικά εγκαταλείπει ο άσωτος όταν φεύγει; Φεύγει από ένα σπίτι ή από μια σχέση;  Ζητά την περιουσία ή ζητά, χωρίς να το γνωρίζει, να ζήσει χωρίς πατέρα; Και τελικά, τι είναι εκείνο που τον φέρνει πίσω: η πείνα του σώματος ή η μνήμη μιας αγάπης που δεν έπαψε ποτέ να τον κρατά;  Τα ερωτήματα αυτά δεν στέκονται στην άκρη της αυριανής παραβολής του Ασώτου αλλά την διαπερνούν. Γιατί η «χώραν μακράν» δεν είναι ένας τόπος γεωγραφικός, αλλά μια εσωτερική μετατόπιση, ένας χώρος υπαρξιακής αποξένωσης, όπου ο άνθρωπος δοκιμάζει να ζήσει χωρίς σχέση, χωρίς αναφορά, χωρίς πατέρα. Ο νεότερος υιός ζητά το μερίδιό του και αυτό που ζητά στην πραγματικότητα είναι η δυνατότητα να υπάρξει μόνος. Εκεί αρχίζει η σιωπηλή του πτώση. Όχι στην ασωτία πρώτα, αλλά στην αυταπάτη ότι μπορεί να είναι αυτάρκης. Και όταν όλα διασκορπίζονται, όταν η επιθυμία εξαντλείται και η ύπαρξη στεγνώνει, τότε έρχεται η πιο δραματική στιγμή: «εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν». Σαν να επιστρέ...

https://www.ekklisiaonline.gr/ekklisiaonline/p-livyos-oti-emis-petame-to-mazevi-o-christos/#google_vignette "Μόλις είχε τελειώσει η Θεία Λειτουργία. Μοιράζω το αντίδωρο. Τελευταίο ένα παλικάρι, όμορφο, χρόνια σταυρωμένο, βαθιά πληγωμένο από την ψυχική νόσο. Γι αυτό κι λάμπουν τα μάτια του. Ποιος στις μέρες μας ξέρει να κοιτάει τον άλλο στα μάτια ; Ελάχιστοι. Στην εποχή μας το πιο έρημο τοπίο είναι τα μάτια μας, και το πιο ακατοίκητο η αγκαλιά μας.  -«Πάτερ τι ωραίο σήμερα το κήρυγμα σας. Θα έρχομαι κάθε Κυριακή εδώ να σας ακούω.»  Τον είχα δει που κοινώνησε. Με πάθος και πόθο, με δίψα ερωτική του Χριστού. Μέσα από ένα τεράστιο εκκλησίασμα εκείνος ένιωσε, αυτός είδε, αυτός εξέφρασε θαυμασμό, δοξολογία, ευχαριστία. Ποιος; Ο πληγωμένος, ο στιγματισμένος και για τον κόσμο τρελός. Ένιωσε την Χάρι εκείνος που όλοι εμείς οι καθωσπρέπει, βάλαμε στο περιθώριο. Έλα όμως που οτι εμείς πετάμε το μαζεύει ο Χριστός. Γι αυτό εαν πάμε στο παράδεισο θα τρίβουμε τα μάτια μας, με τις εκπλήξεις π...