Χριστιανοί-Φρανκενστάιν και οι "Φουσκωτοί" του Θεού, Κάσδαγλης Νίκος

            (Η φωτογραφία είναι από το web)

Σκέψεις εν βρασμώ, τα ζήσαμε και τα ζούμε στο πετσί μας:

Στο έργο Frankenstein της Mary Shelley, ο επιστήμονας δεν δημιουργεί απλώς ένα πλάσμα.

Δημιουργεί κάτι που ξεφεύγει από το μέτρο. Κάτι χωρίς αληθινή ζωή μέσα του, αλλά με δύναμη.

Και στο τέλος, αυτό που φτιάχτηκε, στρέφεται και πληγώνει — πρώτα τον ίδιο τον δημιουργό, και μετά τους άλλους.

Όταν το "Πιστόμετρο" αντικαθιστά το Ευαγγέλιο

 (Ματθ. 15, 8-9)

«Ἐγγίζει μοι ὁ λαὸς οὗτος τῷ στόματι αὐτῶν καὶ τοῖς χείλεσί με τιμᾷ, ἡ δὲ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ' ἐμοῦ· μάτην δὲ σέβονταί με, διδάσκοντες διδασκαλίας ἐντάλματα ἀνθρώπων».

(Ελεύθερη Μετάφραση)

«Αυτός ο λαός με πλησιάζει στα λόγια και με τιμά με τα χείλη, αλλά η καρδιά τους είναι πολύ μακριά από μένα. Μάταια με λατρεύουν, αφού αυτά που διδάσκουν είναι ανθρώπινες εντολές».

Χριστιανοί-Φρανκενστάιν και οι "Φουσκωτοί" του Θεού

Ας μιλήσουμε ειλικρινά. Έχουν καταφέρει να μετατρέψουν την Εκκλησία από χώρο ελευθερίας σε ένα απέραντο “Fan Club" γερόντων” Αντί να κοιτάνε τον Χριστό, κοιτάνε τον "τάδε" χαρισματικό παππούλη ή τον "δείνα" σοφό θεολόγο, λες και είναι pop icons.

Το αποτέλεσμα; Δημιουργούνται “Χριστιανοί-Φρανκενστάιν”. Άτομα που δεν έχουν δική τους βούληση, αλλά είναι ένα συρραμμένο σύνολο από "είπε ο γέροντας", "έγραψε ο άγιος", "μου είπε ο πνευματικός". Άβουλα όντα που περιφέρονται και σαν “φουσκωτοί" του Θεού– οι αυτοδιορισμένοι πορτιέρηδες του Παραδείσου που αποφασίζουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει.

Ε, ας βγει κ το Ευαγγέλιο από την Αγία Τράπεζα και στη θέση του να μπουν τα "SOS" από τις διδαχές των αγίων. Όχι για να εμπνευστούμε από το πνεύμα τους, αλλά για να τα χρησιμοποιήσουμε ως πιστόμετρο

 «Νήστεψες το λάδι; Όχι; Από εδώ εσύ, στην κόλαση».

 «Έκανες αυτό στο σεξ; Δρεπάνι!».

Βιβλία όπως το "Πηδάλιο" ή οι λόγοι του αγίου Παϊσίου, από φάρμακα για την ψυχή, έγιναν “φονικά όπλα”. Σαν δρεπάνια και θερίζουν όποιον δεν χωράει στα δικά τους κουτάκια. Τέτοια πίστη αντί να βιώνεται με ταπείνωση, κάνει "δικαστές" που κάθονται με θράσος σε μια καρέκλα που δεν τους ανήκει.

Αλλοίμονο, είναι πιο εύκολο να ακολουθείς τυφλά μια λίστα με "πρέπει" και "μη" (νηστείες, κανόνες, σεξουαλικά ταμπού), παρά να μπεις στη διαδικασία του “μεταβολισμού”. Ο μεταβολισμός σημαίνει να παίρνεις τον λόγο του αγίου, να τον χωνεύεις, και να τον κάνεις αγάπη, ομαιμος, να γίνεται σάρκα και αίμα σου.

Αλλά Οοοοχι…προτιμότερη η ακατέργαστη πληροφορία για να έχουμε να ρίχνουμε στους άλλους.

Το point είναι απλό: Αν ο λόγος ενός αγίου δεν σε κάνει πιο ταπεινό και πιο ανοιχτό στον "άλλον", τότε δεν διαβάζεις θεολογία, αλλά ένα εγχειρίδιο για να γίνεις ένας θρησκευόμενος εγωκεντρικός τύπος. 

Τα έχει γράψει ο Ντοστογιέφσκι στον “Μέγα Ιεροεξεταστή”:

“..Δὲν κατέβηκες ἀπὸ τὸ σταυρὸ ὅταν σὲ κορόιδευαν, κι ὅταν σοῦ φώναζαν μ᾿ ἀπόγνωση: «Κατέβα ἀπὸ τὸ σταυρὸ καὶ θὰ σὲ πιστέψουμε». Δὲν τὸ ἔκανες, γιατί δὲ θέλησες πάλι νὰ ὑποδουλώσεις τὸν ἄνθρωπο μ᾿ ἕνα θαῦμα, ἐπιθυμοῦσες μία πίστη ποὺ θἆταν ἐλεύθερη καὶ δὲ θὰ ἐμπνεόταν ἀπὸ θαύματα. 

Σοῦ χρειαζόταν μία ἐλεύθερη ἀγάπη, κι ὄχι ἡ δουλικὴ συμπεριφορὰ τοῦ τρομοκρατημένου σκλάβου”

Λοιπόν, Ας αφήσουμε τον ρόλο του κριτή. Είναι πιασμένη η θέση – και δεν μας ανήκει.

Κάσδαγλης Νίκος