Χριστός Ανέστη!!

"Mια μέρα που ένιωθα να μ' έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει που περπατούσα, μες στα χωράφια, χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου. Το' κοψα και το ΄φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος. [...] Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα." 

Μυρίσαι το άριστον, ΧΧVII σελ. 120, ο Μικρός Ναυτίλος, Οδυσσέα Ελύτη, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία .

______

Η Ανάσταση δεν είναι μια ωραία ιδέα.

Είναι εισβολή ζωής… εκεί που όλα αιμορραγούν.

Ο άνθρωπος κουβαλά μικρούς θανάτους.

Απώλειες.

Ρωγμές.

Ματαιώσεις. 

Ασθένειες. 

Πένθη. 

Και μαθαίνει να ζει έτσι.

Λίγο πιο άδειος κάθε μέρα. Δίχως φως και χαρά. 

Αλλά η Ανάσταση δεν σε αφήνει να συνηθίσεις.

Δεν σου λέει ότι όλα θα φτιάξουν.

Σου λέει: τίποτα δεν τελείωσε.

Εκεί που βλέπεις τέλος…

ο Θεός αρχίζει.

Εκεί που μέσα σου κάτι πέθανε…

ο Θεός το σηκώνει.

Η Ανάσταση είναι:

Είναι η δύναμη που σε κρατά όταν λύγισες.

Το φως που δεν σβήνει μέσα στο σκοτάδι.

Δεν σου παίρνει τον πόνο.

Αλλά δεν σε αφήνει μόνο μέσα σε αυτόν.

«Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν;

οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ’ ἠγέρθη.» (Λουκ. 24, 5-6)

Γιατί ο Χριστός αναστήθηκε.

Και ο θάνατος έπαψε να είναι τέλος κι έγινε αρχή. 

Όχι πλέον προορισμός αλλά πέρασμα στην Αιωνιότητα. 

— π. Λίβυος —

______

Χριστός Ανέστη!

Δημήτρης Καραβασιλης 

Δύο λέξεις που δεν αφήνουν τον τάφο του φόβου, της ήττας, της απελπισίας να κλείσει για πάντα.

Ο θάνατος καυχιέται για το τέλος.

Η Ανάσταση του Χριστού θριαμβεύει με την αρχή.

Και όλα άλλαξαν. 

Ο πόνος μπορεί να μην εξαφανίστηκε.

Όμως δεν έχει πια τον τελευταίο λόγο.

«Χριστός Ανέστη» δεν σημαίνει πως όλα θα είναι καλά.

Σημαίνει πως ακόμα κι αν όλα πάνε στραβά, δεν τελειώνει τίποτα οριστικά.

(Η εικόνα από το web, από την  εκκλησία του Σωτήρα Χριστού της χώρας (Καχριέ Τζαμί) στη Κωνσταντινούπολη)