Αληθής εαυτός, π. Λίβυος

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας είναι, ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι για να είμαστε χαρούμενοι πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας. 

Να βρούμε το τραύμα, να εξηγήσουμε το παρελθόν, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή, να γίνουμε επιτέλους «η καλύτερη εκδοχή μας».

Μόνο που έτσι μπορεί να περάσει μια ολάκερη ζωή κι εμείς να ψάχνουμε ακόμη. 

Ο ψευδής εαυτός δεν είναι ένα ρούχο που βγάζεις. Είναι σχεδόν σιαμαίος. Έζησε μαζί σου χρόνια, σε προστάτεψε, σε έκρυψε, έμαθε να μιλά με τη φωνή σου. Και δεν ξέρω αν ποτέ μπορούμε να πούμε: «Τελείωσα μαζί του».

Στα 51 μου χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο κάτι άλλο:

Ίσως δεν χρειάζεται να ξεριζώσεις πρώτα όλο το σκοτάδι μέσα σου για να δεις το Φως. Ισως χρειάζεται να φυτέψεις κάτι όμορφο έξω από εσένα.

Να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, να υπηρετήσεις ένα έργο, να αφοσιωθείς σε κάτι που αξίζει, να δημιουργήσεις, να προσφερθείς, να στραφείς προς τον Θεό.

 Ο άνθρωπος δεν ωριμάζει μόνο όταν καταλαβαίνει ποιος είναι. Ωριμάζει όταν παύει να είναι το "κέντρο" του κόσμου του.

Δεν βρίσκουμε πρώτα τον αληθινό εαυτό μας και μετά ζούμε. Τον ανακαλύπτουμε καθώς δινόμαστε σε κάτι που μας ξεπερνά.

Μερικές φορές δεν θεραπεύεσαι κοιτάζοντας άλλο ένα βράδυ την πληγή σου. Θεραπεύεσαι όταν βρίσκεις κάτι για το οποίο αξίζει να σηκωθείς το πρωί από το κρεβάτι σου και να ζήσεις. 

— π. Λίβυος —