Παναγιώτης Ασημεόνογλου, γέλιο στο Χριστιανισμό

 Παναγιώτης Ασημεόνογλου:

Λένε πως ο Χριστός στα Ευαγγέλια έκλαψε τέσσερις φορές, αλλά δεν μαρτυρείται να γέλασε καθόλου. Γεγονός που παρακινεί τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη να γράψει πως «όχι η εμπαθής ιδιότητα του γέλιου, αλλά η ιδιότητα του κλάματος είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου…» (Νικόδημος Αγιορείτης, Συμβουλευτικό εγχειρίδιο, Απόδοση στη νεοελληνική, σελ. 128, Νέα Σκήτη, 2006).

Ο άγιος Νικόδημος -τον οποίο αγαπώ πολύ και μελετώ τακτικά- είναι ένας μεγάλος σύγχρονος πατέρας της Εκκλησίας, και νομίζω ότι σε αυτό το σημείο έκανε μια διάκριση μεταξύ της κοσμικής χαράς και της "μακαριότητας", ίσως για ποιμαντικούς λόγους. Παρόλα αυτά δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα χαρακτήριζαν την Εκκλησία σαν μια αυστηρή μητέρα που απαγορεύει τις απλές χαρές στους ανθρώπους με ένα σωρό Μην...

Ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν είχε γράψει στο ημερολόγιό του σχετικά "Σκέφτομαι πως ο Θεός θα συγχωρήσει τα πάντα εκτός από την έλλειψη χαράς. Το ότι ξεχνάμε πώς ο Θεός δημιούργησε και έσωσε τον κόσμο. Η χαρά δεν είναι ένα από τα “συστατικά” του Χριστιανισμού, είναι όμως ο τόνος του Χριστιανισμού που διαπερνά τα πάντα – πίστη και όραμα. Όπου δεν υπάρχει χαρά, ο Χριστιανισμός γίνεται φόβος και συνεπώς βασανιστήριο" (σελ. 223).

Επίσης στο βιβλίο του "Για να ζήσει ο κόσμος", σελ.34, γράφει το εξής συγκλονιστικό: "Μόνο ως διακήρυξη της χαράς η Εκκλησία θριάμβευσε στον κόσμο. Και έχασε τον κόσμο, όταν έπαψε να μαρτυράει τη χαρά. Από όλες τις κατηγορίες εναντίον των Χριστιανών, την τρομερότερη την πρόφερε ο Νίτσε, όταν είπε πως ο Χριστιανοί δεν έχουν χαρά".

Οι Χριστιανοί θα έπρεπε να κυκλοφορούν στον κόσμο όπως οι καλλιτέχνες, με ευαισθησία, εκστατική χαρά, δημιουργικότητα, πάθος, έμπνευση, ερωτική αυτοανάλωση. 

Λέει ο άγιος Σωφρόνιος: «Για να είναι κανείς χριστιανός, πρέπει να είναι καλλιτέχνης» (Αναφορά στη θεολογία του γέροντος Σωφρονίου, σελ. 17) και ο άγιος Πορφύριος: "Για να γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει. Ο χριστιανός, έστω και μόνο όταν αγαπάει, είναι ποιητής, είναι μες στην ποίηση" (Βίος και Λόγοι, σελ. 461).

Να προσθέσω σε αυτό το σημείο ότι για τον ψυχολόγο και φιλόσοφο Otto Rank η δημιουργικότητα είναι ο πυρήνας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και μια υγιής προσωπικότητα «γίνεται ταυτόχρονα δημιουργός και δημιούργημα". Αντιθέτως, οι νευρωτικοί άνθρωποι που έχουν αποτύχει να καταφέρουν μια κανονική ανάπτυξη αντιστοιχούν σε αποτυχημένους καλλιτέχνες που έχουν μια «φιλοσοφία του πόνου». Αυτός ο πόνος «είναι αυτόβουλος, ένα είδος δημιουργίας που μπορεί να εκφραστεί μόνο με έναν αρνητικό, καταστροφικό τρόπο».  

Η νευρωτική συμπεριφορά και η «φιλοσοφία του πόνου» διαποτίζει ένα μεγάλο μέρος της Εκκλησίας...