Ζητείται Ελπίς, του Αντώνη Σαμαράκη

 Ζητείται Ελπίς, του Αντώνη Σαμαράκη

«Αν κουβαλήσω μαζί μου και τον εαυτό μου, αυτόν το φθαρμένο εαυτό μου. Αν τον κουβαλήσω μαζί μου, εκεί, στην άλλη γη, τότε... α, τότε δε θα υπάρχει πια ελπίδα. Ενώ τώρα, έχω τουλάχιστον την ελπίδα πως κάπου αλλού θα μπορούσα να 'μαι αλλιώτικος».

Δεν ξέρω σε ποιο δικό μου σύμπαν κατοικούσα (και ενδεχομένως ακόμα να κατοικώ), και δεν είχα πιάσει ποτέ στα χέρια μου βιβλίο του Σαμαράκη. Σίγουρα κάποιο από τα βιβλία του βρίσκεται στη βιβλιοθήκη των γονιών μου, σε παλαιότερη έκδοση ενδεχομένως, και τους συντροφεύει για καιρό, όπως θα συντροφεύουν κι εμένα στο εξής τα βιβλία του.

«Ποτέ άλλοτε, σκέφτηκε, οι στέγες των σπιτιών μας δεν ήτανε τόσο κοντά η μια στην άλλη όσο είναι σήμερα, κι όμως ποτέ άλλοτε οι καρδιές μας δεν ήτανε τόσο μακριά η μια από την άλλη όσο είναι σήμερα. Η μοναξιά που ένιωθε δεν ήταν μια ατομική περίπτωση. Ένιωθε πως είναι η μοίρα του σημερινού ανθρώπου. Ποτέ άλλοτε όσο σήμερα δεν ήτανε τόσο βαθιά η μοναξιά του ανθρώπου μπροστά στον άνθρωπο!»

Ιστορίες για την ελληνική πραγματικότητα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος έπληξε την κοινωνία σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Η ανάμνηση του πολέμου και ο φόβος ενός επόμενου διατρέχουν τις σελίδες των διηγημάτων.

«Όχι, δεν τράβηξε τη σκανδάλη. Ο Άλλος ήταν εκεί, γυμνός όπως είχε έρθει στον κόσμο. Κι αυτός ήταν εδώ, γυμνός όπως είχε έρθει στον κόσμο. Δεν μπορούσε να τραβήξει. Ήτανε κι οι δύο γυμνοί. Δύο άνθρωποι γυμνοί. Γυμνοί από ρούχα. Γυμνοί από ονόματα. Γυμνοί από εθνικότητα. Γυμνοί από τον χακί εαυτό τους. Δεν μπορούσε να τραβήξει. Το ποτάμι δεν τους χώριζε τώρα, αντίθετα τους ένωνε.»

Όνειρα που διαψεύστηκαν, κρίση ιδεών και αξιών, ελπίδα που φαίνεται να χάθηκε. Μα παράλληλα βρίσκεται εκεί, στο παιδί, στον άνθρωπο, στο μέλλον...

«Στο διάολο η ετικέτα! Αυτός ήταν ένας άνθρωπος, τίποτε άλλο. Ούτε αριστερός ούτε δεξιός. Ένας άνθρωπος που είχε ελπίσει άλλοτε, και τώρα δεν έχει ελπίδα, και που νιώθει χρέος του να το πει αυτό. Βέβαια, άλλοι θα 'χουν ελπίδα, σκέφτηκε. Δεν μπορεί παρά να 'χουν.»

Η γραφή του συγγραφέα απλή, χωρίς τίποτα το περιττό μα συνάμα γεμάτη νοήματα και εικόνες. Ένιωσα σαν να «ακούω» τις λέξεις, σαν να μου διηγείται τις ιστορίες ένας άνθρωπος με βαθιά ευγένεια στον λόγο του, και αυτό το αγάπησα.

Θα συνεχίσω με το «το λάθος» του Αντώνη Σαμαράκη και νιώθω ήδη πως θα είναι το μεγαλύτερο «σωστό» που έχω να κάνω.

[Δημοσίευση από τη σελίδα bookcityathens στο Instagram στην οποία θα βρείτε πολλή αγάπη για τα βιβλία αλλά και για την Αθήνα! 📚♥️😊]