Δεν χρειάζεται να φεύγεις στην έρημο, Απλότητα, εν Χριστώ ζωη, Νικόλαος Καβάσιλας

 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΣΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ, ο πιό σύντομος δρόμος, σ. 72-74

                (Φωτογραφία απο το web)

"....Δέν καταλαβαίνουμε τί σημαίνει Ἐκκλησία, τί ἀνάλωση μέσα στήν Ἐκκλησία τῆς ἀγάπης. Τί ἔκανε τόν Νικόλαο Καβάσιλα να γράψει γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή ἔτσι ὅπως ἔγραψε καί ὄχι ἀλλιῶς. Ὁ Νικόλαος Καβάσιλας, ὁ Χαμαετός, εἶχε περίοπτη θέση στην κοινωνία τῆς Θεσσαλονίκης. Πῶς κινεῖται, πῶς τρέφεται πνευματικά; Ποῦ βρίσκεται ὁ ἴδιος μιλώντας γιά τήν ἐν Χριστῷ ζωή, ποῦ τοποθετεῖ τὸ «ἐγώ» του; 

Εἶναι αὐτός πού μᾶς λέγει: «Εἶσαι στρατηγός, δέν χρειάζεται νά ἐγκαταλείψεις τό στρατό σου· εἶσαι γεωργός, δέν χρειάζεται νά ἐγκαταλείψεις τὸ χωράφι σου· εἶσαι τεχνίτης, δέν χρειάζεται νὰ ἐγκαταλείψεις τὴν τέχνη σου· εἶσαι σοφός, δέν χρειάζεται νά ἐγκαταλείψεις τή σοφία σου· σε προσκαλοῦν σε ἐπίσημα γεύματα, ὀφείλεις να δεχτεῖς τὴν πρόσκληση· τραγουδοῦν καί χορεύουν γύρω σου, τραγούδα καί χόρεψε κι ἐσύ· συζητοῦν, συζήτησε· ἀστειεύονται, ἀστειεύσου· πενθοῦν, πένθησε· γελοῦν, γέλασε. Ἀν ἔχεις δεχτεῖ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή σου, ἄν ἔχεις δοκιμάσει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἄν εἶσαι ἐνωμένος μέ τόν Χριστό τοῦ Κυρίου, τίποτε δέν μπορεῖ νὰ σε βλάψει, ἀλλά ὅλα μποροῦν νὰ σὲ ὠφελήσουν, διότι σέ ὅλα μπορεῖς νὰ δεῖς τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ».

Ὁ τρόπος πού ὁ ἱερός Καβάσιλας ὁμιλεῖ, σοῦ δίνει τὴν ἐντύπωση ἀνθρώπου πού μπορεῖ νά συμπεριφέρεται ἀκριβῶς ὅπως οἱ ἄλλοι, ἀλλά ἡ ψυχή του ἀπέχει ἀπ᾿ ὅλα. Εἶναι ἐλεύθερα ἑνωμένος μέ τόν Θεό καί γι' αὐτό δέν μπορεῖ νὰ βλαφτεῖ. 

Ἀλλοῦ δὲ λέγει: «Γιά νά ἀφήσει κανείς τόν Θεό νὰ τὸν ἀγαπᾶ, δὲν χρειάζεται νὰ ἀποσυρθεῖ στήν ἔρημο, δέν χρειάζεται να φορέσει παράξενα ροῦχα, δέν χρειάζεται να τρώει ἀσυνήθιστες τροφές, δέν χρειάζεται νά ἐγκαταλείψει τίς ἀσχολίες του, ν᾿ ἀλλάξει τίς συνήθειές του. Παντοῦ καί πάντα μπορεί νά βρεῖ τόν Θεό, παντοῦ καί πάντοτε νά τόν ἀγαπᾶ καί παντοῦ καί πάντοτε νά τόν δοξάζει... Ἡ ἀπλή ζωή καί ἡ συνηθισμένη εἶναι ἀποδειξη ταπεινοφροσύνης, εἶναι σημάδι ὅτι τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ στὴν ψυχή μας καί ἁγιάζει τὸ σῶμα μας, ἁγιάζει τὴν ἐργασία μας. Ἀντίθετα οἱ ἀσκητικές ὑπερβολές καί οἱ ἐξωφρενισμοί, ἡ αὐστηρότητα τοῦ ὕφους καί τοῦ ἐνδύματος, ἡ ἀκατάσχετη φλυαρία περί Θεοῦ καί γιά τά πνευματικά πράγματα, ἡ περιφρόνηση τοῦ σώματος, ἡ ἄρνηση τῶν ἀθώων ἀπολαύσεων, ὁ φόβος τῶν κτισμάτων κρύβουν πολύ συχνά πονηρά καρδία καί σαρκικό φρόνημα.

»Δείξε στούς ἄλλους ὅτι τοὺς ἀγαπᾶς ὅπως εἶναι, μέ τὰ ἐλαττώματα, τίς ἀσθένειες καί τίς ἁμαρτίες τους· ὅτι τοὺς ἀγαπᾶς ὄχι διότι θέλεις να τούς σώσεις ἤ ἐπιθυμεῖς νὰ σωθεῖς ὁ ἴδιος σώζοντάς τους, ἀλλά γιατί εἶναι πλάσματα τοῦ Θεοῦ, γιατί φέρουν στήν ψυχή καί στὸ σῶμα τους τὰ ἴχνη ἀπὸ τὰ θεϊκά χέρια... Ὁ,τιδήποτε ὑπάρχει εἶναι ἀξιαγάπητο, διότι ὁσοδήποτε καί ἂν τὸ ἔχει παραμορφώσει ἡ ἁμαρτία, δέν παύει νά εἶναι δημιούργημα τοῦ ἀγαθοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ»."