Τι συμβαίνει με τα παιδιά?

 Ερανίσματα από το Facebook:

"...Δε φταίνε μόνο τα παιδιά!

Φταίνε πρώτα οι γονείς τους και μετά οι δάσκαλοι τους!

Σε καμία Αλεξάνδρα δεν αξίζει αυτό, επειδή βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού!

Γονείς, μάθετε στα παιδιά σας να μην πληγώνουν, γιατί κάποτε θα πληγωθούν κι αυτά!

Βγάλτε από το λεξιλόγιο τους και κυρίως από το μυαλό τους τη λέξη "αποκλεισμός"!

Δάσκαλοι, δείτε τι συμβαίνει γύρω σας!

Στους διαδρόμους, στον προαύλιο χώρο...

Εντοπίστε τέτοιους αποκλεισμούς και δώστε λύση!

Με την Αλεξάνδρα και με την ΚΑΘΕ ΑΛΕΞΆΝΔΡΑ!

Via Αγαπημένο μου ημερολόγιο 😘"

https://www.facebook.com/share/p/19q27b7DSw/

_______________

Παναγιώτης Ασημεόνογλου 

https://www.facebook.com/share/p/19J1hzpESt/

Φέτος διαπίστωσα κάτι σαν καθηγητής στους μαθητές, το οποίο δεν ήταν τόσο έντονο τα προηγούμενα χρόνια. Πολλοί πλέον καπνίζουν (πιο σωστά ατμίζουν) και το κάνουν επίσημα... Ένας μαθητής μού είπε ότι στο σχολείο τους έχουν «καπνιστήριο». Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, βέβαια. Και εμείς είχαμε παλιά έναν χώρο στον οποίο κρυβόμασταν για να καπνίσουμε, φοβούμενοι μήπως μας πάρει μάτι κάποιος αυστηρός καθηγητής. Η διαφορά είναι ότι τώρα το «καπνιστήριό» τους είναι υποδεικνυόμενο. Ένας καθηγητής είπε στους μαθητές στην τάξη: «Ξέρουμε ότι καπνίζετε και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Οπότε, να ξέρετε ότι ο χώρος που θα το κάνετε είναι στη γωνία του σχολείου. Εκεί δεν θα σας ενοχλεί κανείς».

Μαζί με το άτμισμα, τα παιδιά έχουν το συνήθειο να πίνουν ημερησίως πολλά ενεργειακά ποτά, όπως Hell και Monster, τα κορίτσια να φορούν στο σχολείο ψεύτικες βλεφαρίδες και να έχουν νύχια φανταχτερά, να φορούν ενίοτε έντονα μπουστάκια και κοντά σορτς, ενώ τα αγόρια να πηγαίνουν για μάθημα με παντόφλες, να ατμίζουν ακόμη και μέσα στην τάξη ή να φεύγουν από το μάθημα χωρίς να ενημερώσουν κανέναν και χωρίς απουσία.

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ με αυτά που αναφέρω παραπάνω. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου συντηρητικό (αλλά ούτε και υπερβολικά «μοντέρνο»), όμως διαπιστώνω ότι κάτι πηγαίνει πολύ στραβά με τη συγκεκριμένη γενιά.

Τα μυαλά ολοένα φθίνουν και παράλληλα προωθείται μια βιαστική «ενηλικίωση» στα παιδιά, η οποία περιλαμβάνει και την πρόωρη ψυχοσωματικά σεξουαλικοποίηση, και δεν βοηθά στο να δημιουργήσουν μια όμορφη και ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

Έχω σκεφτεί μήπως θα ήταν καλύτερο να υπάρχει στα σχολεία πιο αυστηρός κώδικας ένδυσης (dressing code) ή και στολές, όπως και να λειτουργούν περισσότερο οι κανόνες και οι ποινές. Δεν νομίζω ότι αυτή όμως η «οπισθοδρόμηση» θα έκανε εν τέλει καλό. Η λύση είναι ένα καλύτερο, πιο οργανωμένο και πιο μελετημένο σύστημα Παιδείας, με ανθρώπους που θα είναι σωστά καταρτισμένοι σε αυτό.

Όσο ασχολούμαστε συνέχεια με την τιμή της βενζίνης (το οποίο εννοείται είναι ένα σοβαρό ζήτημα), αφήνουμε μερικές φορές να μας προσπερνούν πιο βαθιά προβλήματα, όπως η μαγιά των Ελλήνων που δημιουργούμε για το μέλλον...

___________

Εβελυν Αποστόλου 

https://www.facebook.com/share/p/19EFoHyuAr/

Πριν λίγο ολοκληρώθηκε η πρώτη εβδομάδα μου ως εκπαιδευτικός αγγλικής γλώσσας στα δημοτικά σχολεία. 

Ήρθα αντιμέτωπη με μια πραγματικότητα που πλέον δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Μια πραγματικότητα που ξεπερνά τη διδασκαλία μιας ξένης γλώσσας και ακουμπά τα θεμέλια της κοινωνίας μας.Στα τμήματα των 20+ ατόμων, ειδικά στις μεγαλύτερες τάξεις όπως η Έκτη, η κατάσταση συχνά θυμίζει απόλυτη αναρχία. 

Δεν μιλάμε απλώς για παιδιά που «κουβεντιάζουν» ή έχουν ενέργεια. Μιλάμε για μια παντελή έλλειψη ορίων. Μαθητές που μιλούν ακατάπαυστα γυρίζοντας την πλάτη στο μάθημα, παιδιά που σηκώνονται και φεύγουν μόνα τους από την αίθουσα, ακραίοι λεκτικοί διαπληκτισμοί και βρισίδι μεταξύ τους που σοκάρουν, έλλειψη ενσυναίσθησης και, το χειρότερο, μια διάχυτη αυθάδεια και αναίδεια προς το πρόσωπο του δασκάλου.

Όταν η μόνη απάντηση στην προσπάθειά σου να βάλεις τάξη είναι ένα ειρωνικό «στείλε με στη διευθύντρια» με ενικό και πλήρη απάθεια, καταλαβαίνεις ότι το σύστημα έχει αποτύχει. 

Στο ελληνικό δημόσιο σχολείο δεν υπάρχει πλέον κανένα ουσιαστικό πλαίσιο συνεπειών, καμία επίπτωση, κανένα «ποινολόγιο». Οι εκπαιδευτικοί είναι εντελώς μόνοι τους , προσπαθώντας να ισορροπήσουν ανάμεσα στη διατήρηση της ψυχικής τους υγείας, τη σωματική αντοχή των φωνητικών τους χορδών και το χρέος τους απέναντι στους υπόλοιπους 16-17 μαθητές που θέλουν πραγματικά να μάθουν αλλά δεν μπορούν.

Τα παιδιά αυτά δείχνουν να μην γνωρίζουν καν για ποιο λόγο έρχονται στο σχολείο.

Και κάπου εδώ πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι: πού ξεκινάει αυτή η έλλειψη ορίων; 

Το σχολείο μπορεί να διαπλάσει χαρακτήρες, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη βασική αγωγή και τον σεβασμό που πρέπει να καλλιεργούνται πρώτα απ' όλα στο σπίτι.

Αγαπάμε τη δουλειά μας, αγαπάμε τα παιδιά, αλλά για να μορφώσεις ένα παιδί πρέπει πρώτα να μπορείς να σταθείς μέσα στην τάξη με αξιοπρέπεια. Και αυτή η αξιοπρέπεια σήμερα δοκιμάζεται σκληρά.