Σχεδιάζοντας το όνειρο

Πω πω… τι βιβλιάρα ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι. Είναι από εκείνα τα λογοτεχνικά βιβλία που όσο τα διαβάζεις τόσο περισσότερο ανακαλύπτεις αλήθειες για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος ψυχισμός. Στον Ηλίθιο υπάρχει μια ιδέα που πάντα με σταματά να σκεφτώ. Η φράση που αποδίδεται στον Ντοστογιέφσκι, ότι «δύο έξυπνοι άνθρωποι δεν μπορούν να ερωτευτούν, ο ένας από τους δύο πρέπει να είναι ηλίθιος». Οχι, δεν εξυμνεί την ανοησία. Περιγράφει ένα ψυχικό παράδοξο. Στην ψυχοθεραπεία βλέπουμε συχνά ότι όσο περισσότερο κάποιος προσπαθεί να προστατευτεί από τον πόνο, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αγαπήσει. Ο εγκέφαλος γίνεται ένας ακούραστος αναλυτής..διαβάζει σημάδια, υπολογίζει πιθανότητες, ψάχνει κρυφές προθέσεις, προβλέπει την εγκατάλειψη πριν ακόμη υπάρξει. Όλα αυτά μοιάζουν με εξυπνάδα, ενώ πολλές φορές είναι άμυνες. Ο έρωτας απαιτεί κάτι που καμία άμυνα δεν μπορεί να προσφέρει, την αποδοχή της αβεβαιότητας. Να μην ξέρεις αν θα μείνουν μαζί σας τα πράγματα και παρ’ όλα αυτά να επιλέγεις να ε...

 "..Τό θρησκευτικό καθῆκον ἔχει ἀφανίσει κάθε σημάδι γιορτῆς ἀπό τή ζωή, ἐγκαταλείποντας τίς ἐπετείους σε διεκπεραίωση βασανιστική. Πολλές φορές, ἀκόμα καί σήμερα, οἱ τυπολάτρες τῆς θρησκείας ἄνθρωποι δίνουν τήν ἐντύπωση, ὅτι ἀναγκαστικά ζοῦνε σ' αὐτήν τή βασανιστική καί μισητή ζωή μέχρι -ἐπιτέλους- ο Θεός νά τούς ἀπαλλάξει. Ἡ ζωή φαντάζει ὡς βάρος, ὡς μαρτύριο, ὡς φορτίο καταθλιπτικό. «Μή» καί «δέν» διαφεντεύουν τήν ὕπαρξη, ὀρθώνοντας ἀπαγορευτικές ταμπέλες σε κάθε ἀπόλαυση, σέ κάθε χαρά..." π. Βασίλειος Χριστοδούλου, "και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα, ο κινηματογράφος της απουσίας του Θεού σε θεολογική παρακολούθηση", σελ. 57

Απ’ την ώρα που γεννήθηκα είμαι χρεωμένος στην αγωνία. † Νίκος Καρούζος Νίκος Καρούζος: Αθάνατος θνητός. Θνητός αθάνατος. Ο ποιητής είναι από το πρωί ως το βράδυ μέσα στο πρόβλημα της ποίησης. Και εγώ είμαι έτσι. Από το πρωί ως το βράδυ. Αυτό, θα το λυτρώσει μοναχά ο θάνατος. Το άτομο -μετά λύπης μου- απέρχεται. Λυπάμαι πάρα πολύ. Και λυπάμαι για τον εαυτό μου, δηλαδή. Αλλά, το άτομο απέρχεται. Δε βαριέσαι. Δεν είναι τόσο σπουδαίο, από τη μεριά του φόβου. Ο φόβος είναι κάτι πολύ χαμηλό. Δεν είναι πνευματικό βίωμα, είναι ζωώδικο. Το έχουμε μέσα από τα συσσωρευμένα περιβάλλοντα της προϊστορίας. Είναι προϊόν της αγριότητος του περιβάλλοντος. Δεν εντάσσομαι, δεν ενσωματώνομαι, δεν ανήκω σε λογοτεχνικές εταιρείες, δεν επωμίζομαι τίποτε. Θέλω να είμαι μόνος μου και να έχω απεριόριστα την υπαρξιακή μου ευθύνη. Δεν εκτίμησα ποτέ την ιερόδουλη γραμματική και τα νοσήλια του συντακτικού· δεν είμαι εγώ βέβαια που πρέπει να τα πληρώσω. Κάθε βιβλίο που δημιουργώ, γκρεμίζομαι και περισσότερο. Σαν σω...

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας είναι, ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι για να είμαστε χαρούμενοι πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας.  Να βρούμε το τραύμα, να εξηγήσουμε το παρελθόν, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή, να γίνουμε επιτέλους «η καλύτερη εκδοχή μας». Μόνο που έτσι μπορεί να περάσει μια ολάκερη ζωή κι εμείς να ψάχνουμε ακόμη.  Ο ψευδής εαυτός δεν είναι ένα ρούχο που βγάζεις. Είναι σχεδόν σιαμαίος. Έζησε μαζί σου χρόνια, σε προστάτεψε, σε έκρυψε, έμαθε να μιλά με τη φωνή σου. Και δεν ξέρω αν ποτέ μπορούμε να πούμε: «Τελείωσα μαζί του». Στα 51 μου χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο κάτι άλλο: Ίσως δεν χρειάζεται να ξεριζώσεις πρώτα όλο το σκοτάδι μέσα σου για να δεις το Φως. Ισως χρειάζεται να φυτέψεις κάτι όμορφο έξω από εσένα. Να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, να υπηρετήσεις ένα έργο, να αφοσιωθείς σε κάτι που αξίζει, να δημιουργήσεις, να προσφερθείς, να στραφείς προς τον Θεό.  Ο άνθρωπος δεν ωριμάζει μόνο όταν καταλαβαίνει ποιος είναι. Ωριμάζει όταν παύε...

 Μην αφήνεις τίποτα για αργότερα. Αργότερα, ο καφές κρυώνει. Αργότερα, χάνεις το ενδιαφέρον σου. Αργότερα, η μέρα γίνεται νύχτα. Αργότερα, οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Αργότερα, οι άνθρωποι γερνάνε. Αργότερα, η ζωή περνάει. Αργότερα, μετανιώνεις που δεν έκανες κάτι... όταν είχες την ευκαιρία. Η ζωή είναι ένας σύντομος χορός, μια εύθραυστη ισορροπία στιγμών που ξεδιπλώνονται μπροστά μας, χωρίς να επαναλαμβάνονται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Η μετάνοια είναι ένα πικρό χάπι που καταπίνεται δύσκολα, ένα βάρος που πιέζει την ψυχή με το φορτίο των χαμένων ευκαιριών και των ανείπωτων λέξεων. Ας μην αφήνουμε τίποτα για αργότερα. Ας αρπάζουμε τις στιγμές καθώς έρχονται, με ανοιχτή καρδιά και χέρια απλωμένα για να αγκαλιάσουμε τις δυνατότητες που μας παρουσιάζονται. Γιατί στο τέλος, δεν μετανιώνουμε γι' αυτά που κάναμε, αλλά για εκείνα που αφήσαμε ανεκπλήρωτα, για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν, για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν. 💬απο το βιβλίο "Πριν κρυώσει ο καφές", Toshikazu Kawaguc...

 Ζητείται Ελπίς, του Αντώνη Σαμαράκη «Αν κουβαλήσω μαζί μου και τον εαυτό μου, αυτόν το φθαρμένο εαυτό μου. Αν τον κουβαλήσω μαζί μου, εκεί, στην άλλη γη, τότε... α, τότε δε θα υπάρχει πια ελπίδα. Ενώ τώρα, έχω τουλάχιστον την ελπίδα πως κάπου αλλού θα μπορούσα να 'μαι αλλιώτικος». Δεν ξέρω σε ποιο δικό μου σύμπαν κατοικούσα (και ενδεχομένως ακόμα να κατοικώ), και δεν είχα πιάσει ποτέ στα χέρια μου βιβλίο του Σαμαράκη. Σίγουρα κάποιο από τα βιβλία του βρίσκεται στη βιβλιοθήκη των γονιών μου, σε παλαιότερη έκδοση ενδεχομένως, και τους συντροφεύει για καιρό, όπως θα συντροφεύουν κι εμένα στο εξής τα βιβλία του. «Ποτέ άλλοτε, σκέφτηκε, οι στέγες των σπιτιών μας δεν ήτανε τόσο κοντά η μια στην άλλη όσο είναι σήμερα, κι όμως ποτέ άλλοτε οι καρδιές μας δεν ήτανε τόσο μακριά η μια από την άλλη όσο είναι σήμερα. Η μοναξιά που ένιωθε δεν ήταν μια ατομική περίπτωση. Ένιωθε πως είναι η μοίρα του σημερινού ανθρώπου. Ποτέ άλλοτε όσο σήμερα δεν ήτανε τόσο βαθιά η μοναξιά του ανθρώπου μπροστά στο...

Μάρω Βαμβουνάκη  Γεννιομαστε στον κόσμο και ύστερα φεύγουμε από εδώ. Αυτό είναι το φαινομενικό μας σενάριο. Για από εκεί και μετά ο καθένας πιστεύει διάφορα.  Το διάστημα από το "ήρθα" στο "φεύγω" είναι το μερίδιο του κάθε ανθρώπου επί της γης της αγαθής, ή μη αγαθής όπως την καταντήσαμε.  Το μερίδιό μας και τα μάτια μας!.. Είτε είναι για 90 χρόνια είτε είναι λίγων ετών. Σαν τον πηλό μας δόθηκε να το πλάσουμε όπως μας έπλασε κι εμάς ο πλάστης.    Να ψάχνετε ομορφιά! Ομορφιά σε ένα τραγούδι του Σούμπερτ ή της ροκ, στο γέλιο παιδιού, σε ένα κοκκινισμένο φύλλο φθινοπώρου, στο φλυτζάνι καφέ, σε μια ταινία, μια φωτογραφία, στο βλέμμα κάποιου καλού ανθρώπου. Είναι αναρίθμητες οι κλίμακες του ωραίου για τους συλλέκτες του, για τους προσεκτικούς.  Ασκηθείτε σ' αυτό. Δεν υπάρχει άλλη εκπαίδευση και θεραπεία, νόημα για τον όποιο χρόνο μας χαρίσθηκε.  Όσο για το τι μας περιμένει μετά το τελευταίο αντίο μας, ας πιστεύει ο καθένας ό,τι νομίζει. Εγώ πιστεύω όσα υπο...

Κείμενο κ φωτογραφία Giorgos Kordis: ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ Ήρθαμε για δουλειά στην Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Τώρα με τα σημερινά μέσα μεταφοράς είναι κοντά. Παλιά, τότε που οι άνθρωποι ταξίδευαν ακόμα και με ζώα αλλά και με τα πόδια, ήταν μακρυά.  Ήρθαμε για δουλειά, να αγιογραφήσουμε, κατά πως λένε σήμερα οι άνθρωποι, μια την ορθόδοξη νεόδμητη εκκλησία των Τριών Ιεραρχών.  Οι άνθρωποι εδώ, παρέχοντας Αβραμιαία φιλοξενία, μας έβαλαν να καταλύσουμε σε ένα ξενοδοχείο δίπλα στον ναό. Καλωσύνη τους.   Το ξενοδοχείο είναι ανακαινισμένο παλιό αρχοντικό πολυόροφο κάποιου αιώνα μεταξύ του 17ου και 19ου. Μένουμε σε δωμάτια του δεύτερου ορόφου.  Συχνά, κι όταν η κούραση από την εργασία στα αναβατόρια και στις σκαλωσιές δεν μας έχει πλήρως εξαντλήσει, ανεβαίνουμε στον όροφο με τα πόδια από μια μεγάλη σκάλα φτιαγμένη εξ ολοκλήρου με κόκκινο μάρμαρο που μαρτυρα και την παλαιά δόξα του κτιρίου.  Έβρεχε και σήμερα και καθώς το πολωμένο απο τα βαρειά σύννεφα φως εισήρχετο δειλά...

 Ερανίσματα από το Facebook: "...Δε φταίνε μόνο τα παιδιά! Φταίνε πρώτα οι γονείς τους και μετά οι δάσκαλοι τους! Σε καμία Αλεξάνδρα δεν αξίζει αυτό, επειδή βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού! Γονείς, μάθετε στα παιδιά σας να μην πληγώνουν, γιατί κάποτε θα πληγωθούν κι αυτά! Βγάλτε από το λεξιλόγιο τους και κυρίως από το μυαλό τους τη λέξη "αποκλεισμός"! Δάσκαλοι, δείτε τι συμβαίνει γύρω σας! Στους διαδρόμους, στον προαύλιο χώρο... Εντοπίστε τέτοιους αποκλεισμούς και δώστε λύση! Με την Αλεξάνδρα και με την ΚΑΘΕ ΑΛΕΞΆΝΔΡΑ! Via Αγαπημένο μου ημερολόγιο 😘" https://www.facebook.com/share/p/19q27b7DSw/ _______________ Παναγιώτης Ασημεόνογλου  https://www.facebook.com/share/p/19J1hzpESt/ Φέτος διαπίστωσα κάτι σαν καθηγητής στους μαθητές, το οποίο δεν ήταν τόσο έντονο τα προηγούμενα χρόνια. Πολλοί πλέον καπνίζουν (πιο σωστά ατμίζουν) και το κάνουν επίσημα... Ένας μαθητής μού είπε ότι στο σχολείο τους έχουν «καπνιστήριο». Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, βέβαια. Και εμείς είχα...

«Όταν μας κάνει μια ερώτηση ο άλλος, αγνοεί ότι την ίδια στιγμή δηλώνει: Τι ΘΑ ΗΘΕΛΕ να του πεις- και Τι ΤΡΕΜΕΙ να ακούσει.. Οι λέξεις -μάς "λένε". Κι ας φαίνεται ότι τις λέμε εμείς..» Τσιμάρας Τζανάτος ("Αγνώστου - Η Βία του Βίου") _______ «Ό,τι και να ρωτάς, κάθε φορά που ρωτάς, παίρνεις ένα τρομακτικό ρίσκο: Να σου απαντήσουν..» Τσιμάρας Τζανάτος (Απόσπασμα, θεατρικό έργο: "Εκκρεμότητα")

Δεν προλαβαίνουν καλά καλά να κλείσουν τα τέσσερα και μαθαίνουν Αγγλικά. Και να το μπαλέτο,να το μπάσκετ, να η κολύμβηση. Πάρε κι ένα καράτε για να μην τις τρως απ'τους άλλους. Στη ζωή πρέπει να επιβιώνεις. Κι ως γνωστόν όσοι επιβιώνουμε (ή τουλάχιστον προσπαθούμε) είμαστε ένα κράμα μεταξύ Μπρους Λι και Τσάκι Τσαν. Ετεροπροσδιορίζονται παιδιά-θαύματα. Και είναι! Ποιά άλλα θα μπορούσαν να υπομένουν καρτερικά τόσα μαρτύρια και να ανέχονται τα πάσης φύσεως απωθημένα σου; Στους πρώτους μήνες του Δημοτικού γνωρίζουν ήδη γραφή και ανάγνωση. Αλλά δε συναναστρέφονται μόνο με δασκάλους που έχουν σπουδάσει το αντικείμενο. Δάσκαλοι είναι κι οι γονείς. Και τι δάσκαλοι!Τα ξέρουν όλα! Έχουν άποψη από το τι χρώμα πρέπει να έχουν τα διακριτικά γιλέκα των σχολικών τροχονόμων μέχρι και το σε ποιά σημεία πλεονεκτεί η τρίγωνη τυρόπιτα του κυλικείου έναντι της στρογγυλής (μεταξύ μας κι εγώ υπέρ της τρίγωνης τάσσομαι αναφανδόν). Κι έρχονται τα πρώτα Α στους ελέγχους. Και φουσκώνουν τα στήθη από περηφάνε...

 

Πειραχτικά καί ειρωνικά ξένος διαπρεπής συνομιλητής ρώτησε τόν νομπελίστα μας (1963) και ποιητή Γιώργο Σεφέρη :  "Μα πιστεύετε σοβαρά ότι είστε πραγματικά απόγονοι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή";  Απαντά ο τροπαιούχος Σεφέρης :  "Όχι. Είμαστε απόγονοι μόνο μιας μάνας, που μας μίλησε Ελληνικά, που προσευχήθηκε Ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τόν Οδυσσέα, τόν Ηρακλή, τον Λεωνίδα και τον Παπαφλέσσα, και ένοιωσε την ψυχή της να βουρκωνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στο ξόδι του νεκρού ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ. Ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ προφὶλ τῆς κ. Δέσποινας Παπαδάκη. πηγὴ φωτογραφίας : Nobel Prize

Μελέτης Μελετόπουλος   https://www.facebook.com/share/r/1bL6AY8tCd / https://www.instagram.com/reel/DdEFBYgoSwu/?stkn=MTZ1c3podmppYTlz Γιώργος Μπαμπινιώτης https://www.instagram.com/reel/DdEBpQPjGuq/?stkn=MTVweXpxbG43dTY1dQ== "tanea.gr Ο Γιώργος Μπαμπινιώτης, καθηγητής Γλωσσολογίας και πρώην Πρύτανης του ΕΚΠΑ, μιλώντας στους Δημήτρη Καμπουράκη και Γιώργο Χουδαλάκη και στην εκπομπή «Αντικριστοί» του MEGA NEWS 104,6, σχολιάζει τις επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών και τα αποτελέσματα της αξιολόγησης PISA. «Η ουσία είναι ότι τα παιδιά μας δεν έχουν τη γλωσσική συγκρότηση που πρέπει. Μειονεκτούν, υστερούν», επισημαίνει, συνδέοντας άμεσα τη γλωσσική επάρκεια με τη λειτουργία της σκέψης: «Το να μην μπορώ να συγκροτήσω σωστά μια πρόταση σημαίνει ότι δεν μπορώ να συγκροτήσω σωστά ένα νόημα». Ο Γιώργος Μπαμπινιώτης υποστηρίζει ότι η ελληνική εκπαίδευση χρειάζεται να επιστρέψει στα θεμελιώδη: «Back to basics. Ππισώ στα βασικά». Στο επίκεντρο βάζει τη σωστή κατάκτηση της μητρικής γλώσσας και τη ...

Εξακολουθώ να νιώθω το ίδιο έντονα την ευχαρίστηση που παρέχουν οι ανακαλύψεις, οι εξηγήσεις, τόσο αυτές που αφο­ρούν το σύμπαν όσο κι εκείνες που αφορούν τις μικρές λεπτομέ­ρειες της καθημερινής ζωής. Μου προκαλεί έκπληξη, ολοένα και εντονότερη -συχνά θαυμασμό, ενίοτε ίλιγγο-, το γεγονός ότι είμαι ζωντανός, ότι περπατώ, βρίσκομαι κάτω από τον ήλιο, κοι­τάζω το φεγγάρι ν' ανεβαίνει στον νυχτερινό ουρανό, ατενίζω αστρικά σμήνη που τα μάτια μου τα βλέπουν μικροσκοπικά ενώ η γνώση μου με πληροφορεί ότι είναι πελώρια. Καθετί ολοφάνερο, καθετί γνωστό, καθίσταται έκπληξη και μυστήριο. Σε κάθε βλέμμα, σε κάθε αίσθηση, η έκπληξή μου μεγαλώνει. Κι εκείνο που με εκπλήσσει δεν είναι μόνο το μυστήριο της ζω­ής, της ύπαρξης, της πραγματικότητας, αλλά ακόμη και τα πρό­σωπα των περαστικών στο δρόμο, τα δέντρα, τα ζώα... Μένω άναυδος βλέποντας τους σπόρους μαζεμένους στο εσωτερικό του πεπονιού, προστατευμένους σαν μωρά από τη σάρκα του, τα κουκούτσια της ρώγας του σταφυλιού, ή την ψίχα φωλιασμένη ...

 "Ο αληθινός εαυτός, η βαθιά ψυχή δεν πείθεται να είναι ευτυχισμένη όταν δεν είναι, δεν παραδέχεται πως είναι ικανοποιημένη επειδή εσύ - το πιο αδύναμο και συμβιβασμένο κομμάτι του εγώ σου- της λες θυμωμένα «πρέπει να νιώθεις καλά, αχάριστη». Αλίμονο αν δε μας αντιστεκόταν με ειλικρίνεια η βαθιά ψυχή. Δε θα υπήρχε ο κόσμος αλλιώς, δε θα υπήρχε η μελαγχολία που γεν νάει τέχνες και μεγάλες αγάπες. Απαιτείται αυθεντική προσωπικότητα, προκειμένου να πηγαίνεις κόντρα στα «γενικά θέλω», αλλά μόνο όποιος έχει προσωπικότητα ζει και αναπτύσσεται, και όλοι έχουν πλαστεί έτσι ώστενα έχουν προσωπικότητα και να ζουν σε εξέλιξη. Πάλι η ψυχή ελεύθερα θα επιλέξει αν θα είναι ανεξάρτητη ή θα υποδουλωθεί. Πότε ύστερα από κάποια νεανική μικρο επανάσταση , πότε αμαχητί. Πόση αξιοπρέπεια να μην ξεπουλάς τη δική σου άποψη αλλά να την παζαρεύεις με γνώμονα τη δίψα του αληθινού, την πείνα του αιωνίου. Το αληθινό μπαίνει πιο πάνω κι από την προσωπική άποψη των ώριμων, οι θαρραλέοι δεν ντρέπονται να παραδε...

https://drive.google.com/file/d/1pL-2_aaIznpX8V6iBZFnW661b4QmIE21/view?usp=drivesdk Μια παρουσίαση (πατήστε πάνω στο σύνδεσμο) την οποία δημιούργησα με το notebooklm (δίνοντας τις σχετικές προτροπές) έχοντας  ως βάση το παρακάτω κείμενο: Ιωάννης Χρυσόστομος, Εἰς Β΄ Κορ. 20, PG 61, 539-40 Αρχαίο Κείμενο «Σὺ δὲ τὸ μὲν θυσιαστήριον τοῦτο τιμᾷς, ὅτι δέχεται τοῦ Χριστοῦ σῶμα· τὸν δὲ αὐτὸ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ὄντα καθυβρίζεις, καὶ περιορᾷς ἀπολλύμενον. Τοῦτο τὸ θυσιαστήριον πανταχοῦ δυνήσῃ κείμενον ἰδεῖν, καὶ ἐν στενωποῖς καὶ ἐν ἀγοραῖς, καὶ καθ’ ἑκάστην ἐν αὐτῷ θύειν τὴν ὥραν· καὶ γὰρ καὶ ἐνταῦθα θυσία τελεῖται. Καὶ καθάπερ ὁ ἱερεὺς ἔστηκε τὸ Πνεῦμα καλῶν, οὕτω καὶ σὺ τὸ Πνεῦμα καλεῖς· ἀλλ' οὐ διὰ φωνῆς, ἀλλὰ δι’ ἔργων. Οὐδὲν γὰρ οὕτως κατέχει καὶ ἀνάπτει τοῦ Πνεύματος τὸ πῦρ, ὡς τοῦτο τὸ ἔλαιον δαψιλὲς ἐκχέμενον. Εἰ δὲ βούλει, καὶ τὰ καταβαλλόμενα ἰδεῖν τί γίνεται, δεῦρο, καὶ ταῦτά σοι δείξω. Τίς οὖν ὁ καπνός; τίς ἡ εὐωδία τοῦ θυσιαστηρίου τούτου; Δόξα καὶ εὐχαριστία. Καὶ μέχρι πο...

                              (Καλαμαριά) "Η μνήμη είναι τόσο αναξιόπιστη. Δούρειος Ίππος. Έρχεται οργανωμένη, αψιμυθίωτη, πυκνή. Αλλά είναι τρεμάμενη, ασταθής. Τις αναμνήσεις τις θάβουμε, τις κλειδώνουμε. Τις απωθούμε. Θυμόμαστε ό,τι μας βολεύει. Έμφυτο ένστικτο, αξερίζωτο. Δεν υπάρχει όριο σε όσα επιτρέπουμε να ξεχαστούν.Τώρα που γράφω νιώθω μια ελαφριά υγρασία που τρυπώνει στα κόκκαλα. Απλώνεται και βαθύτερα όμως. Κάπου να χαθώ; Στο κείμενο. Πόσο αξιόπιστος αφηγητής είμαι; Τι απ' όλα αυτά που καταγράφω είναι αλήθεια; " Αλέξης Σταμάτης, Υπήρξα τόσοι άλλοι, σελ. 56 ________ Η ομορφιά της θάλασσας..αποζημίωση..ενίοτε.. Είσαι καλά. Και έρχεται ένας λόγος, ένα ύφος..και πικραίνεσαι.  "..ρίχνουμε θάνατο στη σωτηρία μας εκ των ενδεχομένων."  (Κική Δημουλά, «Κενό») Και έρχεται μια ματιά, ένας άνθρωπος και ανασταίνεσαι...ο άλλος (Άλλος):  "Μπαίνοντας στὸν χῶρο μας δὲν μίλησε τὴ γλῶσσα τῆς λογικῆς μας. Δὲ...

 📚 ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ «ΧΑΜΕΝΟ ΧΡΟΝΟ» Στυλιανός Καβάζης  https://www.facebook.com/share/19SR4NQ8Fm/ Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ με ολοένα μεγαλύτερο προβληματισμό κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι απλώς μια αλλαγή στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων αλλά κάτι πολύ βαθύτερο.Νομίζω ότι είναι φανερό στους περισσότερους η σταδιακή απαξίωση της ίδιας της ιδέας ότι το παιδί χρειάζεται πνευματική παιδεία. Τα Θρησκευτικά, ένα μάθημα που για δεκαετίες είχε τη δική του θέση στη σχολική εκπαίδευση και διδασκόταν από θεολόγους με την αντίστοιχη θεολογική κατάρτιση, αντιμετωπίζονται πλέον ολοένα περισσότερο ως κάτι δευτερεύον, ως μία ώρα που μπορεί να περικοπεί, να περιοριστεί ή ακόμη και να ανατεθεί σε ανθρώπους χωρίς ουσιαστική θεολογική ειδίκευση.Ολό αυτό είναι φυσικό αποτέλεσμα όταν το Υπουργείο δεν διορίζει αρκετούς θεολόγους για να καλυφθούν οι ανάγκες των σχολείων και αντί να αντιμετωπιστεί η αιτία, αναζητείται η εύκολη λύση.Να μικρύνει το μάθημα...

 Παναγιώτης Ασημεόνογλου: Λένε πως ο Χριστός στα Ευαγγέλια έκλαψε τέσσερις φορές, αλλά δεν μαρτυρείται να γέλασε καθόλου. Γεγονός που παρακινεί τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη να γράψει πως «όχι η εμπαθής ιδιότητα του γέλιου, αλλά η ιδιότητα του κλάματος είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπου…» (Νικόδημος Αγιορείτης, Συμβουλευτικό εγχειρίδιο, Απόδοση στη νεοελληνική, σελ. 128, Νέα Σκήτη, 2006). Ο άγιος Νικόδημος -τον οποίο αγαπώ πολύ και μελετώ τακτικά- είναι ένας μεγάλος σύγχρονος πατέρας της Εκκλησίας, και νομίζω ότι σε αυτό το σημείο έκανε μια διάκριση μεταξύ της κοσμικής χαράς και της "μακαριότητας", ίσως για ποιμαντικούς λόγους. Παρόλα αυτά δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα χαρακτήριζαν την Εκκλησία σαν μια αυστηρή μητέρα που απαγορεύει τις απλές χαρές στους ανθρώπους με ένα σωρό Μην... Ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν είχε γράψει στο ημερολόγιό του σχετικά "Σκέφτομαι πως ο Θεός θα συγχωρήσει τα πάντα εκτός από την έλλειψη χαράς. Το ότι ξεχνάμε πώς ο Θεός δημιούργησε και έσωσε τον κ...