"Δυστυχώς βρίζω", ταινία

Τέρμα οι συγνώμες: Η δύναμη της αληθινής αποδοχής.

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που δεν τις βλέπεις απλώς· τις νιώθεις να σε ακουμπάνε στην ψυχή.

Το «Δυστυχώς βρίζω» είναι μια τέτοια ταινία. Τι ταινία Δηλαδή, ΤΑΙΝΙΑΡΑ!!

Μια συγκλονιστική ματιά στον κόσμο του συνδρόμου Τουρέκ, που τελικά καταλήγει να είναι ένα μάθημα ζωής για όλους μας.

Αυτό που μου έμεινε στην καρδιά, σαν μια ζεστή αγκαλιά, είναι οι φράσεις: 

"Τέρμα οι συγνώμες" και 

"ελπίζουμε να σε βλέπουμε συχνά".

Πόσο λυτρωτικό! Να βρεθεί ένας άνθρωπος να σου πει πως δεν χρειάζεται να απολογείσαι γι' αυτό που είσαι. Να σε δεχτεί ακριβώς έτσι, χωρίς όρους και χωρίς «πρέπει». Να σε μάθει. Να σε κατανοήσει. Και αυτό προϋποθέτει βέβαια να έχει γνωρίσει τον εαυτό του. Αλλιώς προσφέρει “μπανανόφλουδες" επίπλαστου Ενδιαφέροντος.

Μέσα στην ταινία, είδα δύο πρόσωπα της «αγάπης» που συγκρούονται:

-Μια αγάπη που πνίγει. Σε θέλει δίπλα της ως «μόνιμα ασθενή», ίσως για να καλύψει το δικό της κενό και τον φόβο της μοναξιάς και ματαιοδοξίας.

-Από την άλλη, μια αγάπη- φως. Μια παρουσία γεμάτη ζωντάνια και δυναμισμό. Δεν σε βλέπει σαν πρόβλημα, αλλά σαν άνθρωπο. Σε προστατεύει, σε πιστεύει και σε σπρώχνει να βγεις στον κόσμο. Σε θέλει δίπλα της όχι γιατί θέλει, χρειάζεται κάτι από εσένα, αλλά γιατί σε αγαπάει αληθινά. Το ΑΧ αυτής της αγάπης γίνεται το Χα της χαράς μέσα από τις πληγές και τον πόνο.

Κρατάω τρεις λέξεις-κλειδιά, από την ταινία, που είναι απαραίτητες για κάθε δυσκολία, για κάθε «διαφορετικότητα»:

1. Εκπαίδευση

2. Κατανόηση

3. Αποδοχή

Έκλαψα σε πολλά σημεία με αυτή την ταινία... γιατί μου θύμισε πως η βαθιά, ανιδιοτελής αγάπη είναι αυτή που δίνει φτερά. Όλα τα άλλα...

Μακριά από τους νάρκισσους που μας θέλουν κοντά τους για δικό τους όφελος.

Να ψάχνουμε ανθρώπους που θα μας κερδίζουν με τον ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ τους.

Κάσδαγλης Νίκος

Εκπαιδευτικός