Μνήμες, μυρωδιές και τελευταία κουδούνια,Κάσδαγλης Νίκος

Μνήμες, μυρωδιές και τελευταία κουδούνια 

Είδα εχθές ένα βίντεο με το «τελευταίο κουδούνι της τάξης του 2026». Λίγο μετά, άκουσα ένα τραγούδι από φαντάρους (το τραγούδι το επισυνάπτω στην ανάρτηση) και το μυαλό γύρισε αμέσως πίσω, στη λήξη της δικής μου στρατιωτικής θητείας. Θυμάμαι ακόμα ολοζώντανα εκείνη την τελευταία σκοπιά, 4 με 6 τα ξημερώματα, όπου το μόνο που ήθελα ήταν να σταθώ εκεί και να απολαύσω το ξημέρωμα, ήθελα να δω τον ήλιο να ανατείλει....για εμένα η θητεία ήταν μια αλλαγή ζωής (για δικούς μου λόγους και όχι στρατιωτικής εκπαίδευσης)

Στις παραπάνω αναμνήσεις “ήρθε” και το βίντεο που μου έστειλε η Ελευθερία από την υπέροχη εκδήλωση με τις CantaRhodes. Πρόβες και κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς, πίσω στο 2022-2023.

Κάθε λήξη σχολικής χρονιάς κουβαλάει μέσα της μια γλυκόπικρη γεύση. Ειδικά αν είσαι αναπληρωτής, κάτι που έζησα από το 2007 έως το 2019, αλλά και γενικότερα αυτό το ατελείωτο, όμορφο μέσα στις πάμπολλες δυσκολίες ταξίδι της «γύρας» στην Ελλάδα μέχρι και το 2025. 

Σε αυτούς τους σταθμούς, δεν «φεύγουν» μόνο τα παιδιά της Γ’ Γυμνασίου ή της Γ’ Λυκείου.

Μαζί τους φεύγεις κι εσύ. 

Ως άνθρωπος και ως εκπαιδευτικός αποχαιρετάς μέρη, θρανία και πρόσωπα. 

Αφήνεις ένα κομμάτι της καρδιάς σου εκεί, σφραγισμένο τόσο από τις καλές όσο και από τις κακές στιγμές.

Χθες αναβίωσαν μέσα μου όλα αυτά τα συναισθήματα του αποχαιρετισμού. Και η αλήθεια είναι πως κάποια συναισθήματα δεν περιγράφονται με λέξεις…

Σε μια βόλτα, λίγο πριν καθίσουμε για τσίπουρο με μια παρέα καρδιάς –από εκείνες τις πολύτιμες που μου γνώρισε αυτό το ταξίδι της ζωής– μύρισα ένα άνθος. Ήταν η ίδια ακριβώς μυρωδιά που πρωτομύρισα στη Μυτιλήνη το 2007, που την “ξανασυνάντησα” αργότερα στη Ρόδο, και που τελικά με ταξίδεψε στον κήπο της γιαγιάς και του παππού, εδώ στην Καλαμαριά.

Μια μυρωδιά, μια στιγμή, χιλιάδες μνήμες. Μνήμες καρδιάς..

Και ξαναείπα μέσα μου: να ζεις την κάθε στιγμή.

Γιατί πάντα, νομοτελειακά, θα έρχεται ένα «τελευταίο κουδούνι», μια τελευταία σκοπιά, ένα τελευταίο μάθημα, μια τελευταία επιτήρηση...

(Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα από τα βάθη της ψυχής μου να αφιερώσω τις παραπάνω γραμμές στη μνήμη των δύο 17χρονων κοριτσιών που έφυγαν τόσο άδικα.)

Κάσδαγλης Νίκος 

Εκπαιδευτικός 

https://kasdaglisn.blogspot.com/2026/05/blog-post_17.html

_________

Σε ψηλό βουνό ( Ο αητός )

Σε ψηλό βουνό,

σε ριζιμιό χαράκι,

κάθεται έν’ αητός.

Βρεμένος, χιονισμένος

ο καημένος και παρακαλεί.

Και παρακαλεί

τον ήλιο ν’ ανατείλει.

Ήλιε ανάτειλε ήλιε ανάτειλε.

Ήλιε λάμψε και δώσε

για να λιώσουνε

χιόνια από τα φτερά μου

και τα κρούσταλλα

από τ’ ακράνυχά μου.

Ήλιε ανάτειλε ήλιε ανάτειλε.