Μια κηδεία, ένα Χριστός Ανέστη, Κάσδαγλης Νίκος

 

Πήγα σήμερα στην κηδεία, στο Πευκοχώρι στη Χαλκιδική, του πατέρα του καρδιακού μου φίλου Στέλιου. 

Ο θάνατος του κ. Γιώργου Μπουρμπούλια ήλθε ξαφνικά, χθες το βράδυ. Ο Στέλιος με ειδοποίησε νωρίς το πρωί. 

Τα συναισθήματα και οι σκέψεις πολλές καθώς πήγαινα για την ακολουθία.

Όμως, αυτό που αντίκρισα, δεν ήταν το σκοτάδι που φοβόμαστε. Ήταν μια ομήγυρις αγάπης. Είδα ένα από τα παιδιά του να ψάχνει με τόση φροντίδα μια καρέκλα, ώστε η σύντροφός του να καθίσει δίπλα του – να είναι μαζί στο τελευταίο «αντίο» στον πατέρα και πεθερό. Δίπλα τους, τα παιδιά, τα εγγόνια, μια οικογένεια ενωμένη. Και η χήρα μάνα στο κέντρο, ως κέντρο αλλά όχι ως εξαρτητικό δεσμωτήριο ανελεύθερων ανθρώπων. 

Την ώρα που τον κατέβαζαν στη γη, ρίχνοντας το χώμα και ψελλίζοντας μια ευχή, τα παιδιά του δεν θρήνησαν με απόγνωση. Έψαλαν:

«Ότε κατήλθες προς τον θάνατον, η ζωή η αθάνατος, τότε τον άδην ενέκρωσας τη αστραπή τής θεότητος...»

Και αμέσως μετά, αντήχησε το «Χριστός Ανέστη».

Εκεί, ανάμεσα στα λόγια της Εκκλησίας και στις μικρές, ανθρώπινες πράξεις στοργής, άκουσα τη φράση «Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει» και ένιωσα…. 

Οχι το “Δεν είμαστε τίποτα, είμαστε λάσπη” και τέτοιες ηθικιστικές ταπεινολογίες.

Είμαστε «χώμα τροφής ανεκλάλητης». 

Είμαστε πλασμένοι από χώμα ζωογόνο, που φτιάχνει πολιτισμό, που παίζει, που γελά, που πονά και που –παρά τις δυσκολίες– θεριεύει. Είμαστε, πράγματι, χώμα που φτιάχνει πολιτισμό, γιατί ο Θεός δεν μας έπλασε για να γίνουμε σκουπίδια

Θυμήθηκα τον Χρόνη Μίσσιο: 

"....Πήγαμε στην κηδεία της. Και τί άκουσα τον παππά να λέει;

“Χοῦς εἶ, καὶ εἰς χοῦν ἀπελεύσει”…

Και τότε κατάλαβα, πως η Μαρία σώθηκε.

Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια…"

(Χρόνης Μίσσιος, Καλά εσύ έφυγες νωρίς)

Αυτή είναι η ελπίδα μας.. 

Ενα Χριστός Ανέστη

Αφιερωμένο στον κ. Γιώργο που "περπατήσαμε" μαζί στο αγαπημένο του Πευκοχώρι

Κάσδαγλης Νίκος

Εκπαιδευτικός

_____________________

Όπως οι γυναίκες στην ιστορία –από την Αντιγόνη που αψήφησε τον Κρέοντα για να τιμήσει τον νεκρό της, μέχρι την Πανθεία που προσέφερε την ίδια της την ψυχή από αγάπη– έτσι και εμείς, μέσα από την ευλάβεια στους νεκρούς μας, δείχνουμε ότι η αγάπη δεν πεθαίνει.

Όπως είπε ο Χριστός, όποιος θυσιάζει την ψυχή του από αγάπη, αυτός τη βρίσκει. 

_________________

Π. Ευάγγελος Παπανικολάου, Ιδού, αναβαίνομεν εἰς τὴν Ἀνάστασιν, σ. 371-373:

Μονάχα άραγε αυτές ήσαν εκεί; Όχι.

Εκεί ήσαν και όλες οι καλές γυναίκες της οικουμένης και θα σας πω στα γρήγορα για μια καλή γυναίκα και να μου πείτε εσείς αν αυτή η γυναίκα θα ανασταινόταν ή όχι. Αυτό το βιβλίο, παρακαλώ, εδώ είναι ωραίο, Η Σπαρτιάτισσα στην αρχαιότητα λέγεται. Εγώ έχω μια μανία και λέω: απ' όλα να παίρνεις. Το Γένος σου να το τιμας από την πρώτη μέρα μέχρι τέλους.

Την πίστη του Γένους επίσης, γιατί το Γένος έκανε αυτό που καταλάβαινε να δώσει στον Θεό και, όταν ήρθε ο Χριστός, Τον αγκάλιασε. Εδώ, λοιπόν, στα γρήγορα σας λέω ότι υπήρχε μία βασίλισσα, που τη λέγανε Κρατησίκλεια. Πότε έζησε; Το 220 π.Χ. Είχε έναν γιο η κακομοίρα, τον Κλεομένη Γ΄, τον οποίον τον

στείλανε στον Πτολεμαίο Γ' ως όμηρο. Και πήγε και η Κρατησίκλεια μαζί με τα εγγόνια της στην Αίγυπτο.

Μαζί της ήταν μία άλλη αρχόντισσα ονόματι Πάνθεια, η γυναίκα του Παντέα, πολύ ερωτευμένη με τον άντρα της. Και επειδή φοβήθηκε αργότερα ο Πτολεμαίος ο Δ' ότι θα του έπαιρναν τη βασιλεία οι Σπαρτιάτες, απεφάσισε και τους σκότωσε όλους. Και είπε: «Θα αρχίσω από τη γυναίκα που είναι καλή και μετά θα σκοτώσω τη γιαγιά και τα παιδιά θα τα αφήσω τελευταία». Και του λέει η γυναίκα του Παντέα: «Σε παρακαλώ, εγώ να πεθάνω τελευταία». Γιατί το είπε: Να θυμόσαστε αυτό που είπε ο Χριστός: «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ». 

Ακούστε, οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μια παράδοση. Αν, όταν πέθαινε κάποιος, δεν του έριχναν λίγο χώμα πάνω του και δεν έκαναν μία χοή, αυτός ο άνθρωπος δεν θα πήγαινε ποτέ στον Ἅιδη, θα βολόδερνε η ψυχή του, εξού αυτός ο περίφημος μύθος -διαβάστε τα αυτά- του Κρέοντα, που είναι το κυριότερο, γιατί σήμερα υποφέρουμε από τον Κρέοντα. Να πάτε να διαβάσετε την Αντιγόνη, αυτό το βιβλίο του Σοφοκλή, θα σας δείξει ποια μορφή έχουν όλοι οι Κρέοντες από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα. Τι είπε ο Κρεόντας; «Δεν θα θάψεις τον ένα σου αδερφό». Ήταν ο Πολυνείκης και ο Πολυδεύκης και ο ένας ήταν εναντίον της πόλεως και για αυτό είπε ο Κρέων να μείνει άταφος. Και πήρε η Αντιγόνη χώμα και έκανε μία χοή, τον εσκέπασε παρανόμως και γι' αυτό τη βάλανε φυλακή στον Κιθαιρώνα, μέσα σε μια σπηλιά. Τι έκανε αυτή; «Έθεσε» την ψυχή της, είπε: «Ας χάσω την ψυχή μου, αλλά ας φανώ ευλαβής στους νόμους του θεού». Το καταλάβατε;

Τι κάνει τώρα αυτή η γυναίκα; Λέει: «Σκοτώστε πρώτα την Κρατησίκλεια, τη βασίλισσα». Τη σκοτώσανε. Σηκώνεται αυτή -ήταν αντρογυναίκα, Σπαρτιάτισσα- πλένει την Κρατησίκλεια της, τη βάζει στην άκρη, τη σκεπάζει με λίγο χώμα, της κάνει χοή, αυτή πήγε στον Άδη. Μετά έσφαξαν τα παιδιά. Έκανε τα ίδια σε αυτά και σε όλους. Όταν ήρθε η σειρά η δική της, τη σφάξανε και κανείς δεν της έκανε τη χοή να πάει στον Άδη. Τι προτίμησε; Προτίμησε η δική της ψυχή να βολοδέρνει και να ταλαιπωρείται. «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ». Έχασε την ψυχή της! Τι είπε ο Χριστός; «Αν χάσεις την ψυχή σου, τότε θα τη βρεις». Αυτή, όταν πήγε ο Χριστός στον Ἅιδη, δεν Τον αναγνώρισε να πάει μαζί Του; Ποιος το λέει; Ελάτε πείτε το εσείς. Εγώ αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ. Και όχι μόνο εγώ, αλλά όλη η διδασκαλία της Εκκλησίας. Όλες αυτές οι γυναίκες καταλάβανε τον Χριστό. Και πράγματι, λοιπόν, τους ανέβασε όλους και τους πήρε μαζί του και βγήκαν από τη φυλακή του Ἅιδη."