Σχεδιάζοντας το όνειρο

 

 

 Πόπη Συνοδινού  https://www.facebook.com/share/p/18GuKsq4ds/ ("Φωτογραφία. Ετοιμασία για το πέρασμα του Επιταφίου στην Αμοργό. Δική μου" Σχολιο της συγγραφέως από την ανάρτησή της στο Facebook) 16 Απρίλη 2014 Ποτέ δεν αγαπούσα το Πάσχα, για μένα το να <<πάσχεις>> ήταν κάτι που είχε πυκνότητα και διαύγεια από την πιο μικρή μου ηλικία. Η φτώχεια κι η αναγκαστική μου συμβίωση μόνο με τον ένα γονιό ήταν μια μικρή σταύρωση , αργότερα έγιναν ένα αγκάθινο στεφάνι, τα χρόνια μου στο Δημοτικό σχολείο ,από το καψονι μιας δασκάλας που είχε παντρευτεί έναν αρχιστράτηγο της χούντας καθώς και τα πειράγματα των συμμαθητών μου. Ήμουν αρκετά παράξενο παιδί, δεν με χώραγε η σχολική ποδιά που μας μαζικοποιούσε σαν νούμερα των Εβραίων στα στρατόπεδα, μας έκανε δωρεά στην ομοιομορφία,δεν με χωρούσε η κακία των παιδιών γιατί δεν ήθελα να τους μοιάζω, τίποτε δεν με χωρούσε και σε όλα περίσσευα.. Το Πάσχα έπεφτα κάτω σαν από ίλιγγο στην μυρωδιά του επιταφίου, η συνοδεία όλου του κόσμο...

Υμνολογία Τό ἔργο αυτό προορίζεται να διευκολύνει τόν ἁπλό ἀναγνώστη-πιστό σέ μιά πρώτη ἐπαφή μέ τόν πλοῦτο τῆς ὑμνογραφίας μας.   https://www.ymnologia.gr/ Εδώ τα κείμενα της Μεγάλης Εβδομάδας: https://www.ymnologia.gr/index.php?book=5

Και εσύ•  εγώ δηλαδή  που αισθάνεσαι έτσι- Μίλα Μη μιλάς  Ευλογία που  Το  Νιώθεις  Είσαι ζωντανός- -Νιώθεις (Κ.Ν, Καλαμαριά, 8/4/26 18.35) ___________ (Εμπνευσμένο από τους παρακάτω στίχους της Κικής Δημουλά) "Μίλα,  ..Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία. ..Πες «βάρκα», που βουλιάζει αν την παραφορτώσεις με προθέσεις. Οι λέξεις... αν κάποια απ’ αυτές σε αιχμαλωτίσει, σ’ ελευθερώνει άλλη. ..Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.." ________

  Ο άνθρωπος θεραπεύεται όταν αποδεχθεί τον Πόνο και τον θάνατο 

Αγνή Μαριακάκη,ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΕΥΤΥΧΗΣΕΙΣ, σ. 270 "....«Να κεντάς», μου έλεγε, γιατί για την ίδια το κέντημα ήταν ιερός σκοπός. Την έβλεπα να κεντά κοπανέλι, κι αυτό από μόνο του ήταν κάτι απίθανο, «Αποκλείεται, βαριέμαι να μάθω να κεντώ», της έλεγα «Δεν εννοούσα να μάθεις κέντημα», με διόρθωνε. «Εννοούσα ό,τι κι αν κάνεις να το κεντάς, να του βάζεις ψυχή, καλλιτεχνία, να του βάζεις δημιουργία, να το κάνεις ιδιαίτερο. Το ίδιο κι όταν σκέφτε σαι, να σκέφτεσαι από μόνη σου, κι άσε τι λένε οι άλλοι». Το κέντημα, δηλαδή, ήταν μάθημα εφ' όλης της ύλης, το έμαθα πάραυτα χωρίς να καταφέρω ποτέ οποιαδήποτε βελονιά... ευτυχώς! Το πρώτο βήμα είναι, λοιπόν, το να ζεις συνειδητά «αυτό που είσαι» στις πολλές μικρές καθημερινές σου στιγμές. Η ζωή δεν είναι συνταρακτικά γεγονότα, τρανταχτές μεταβάσεις και και ταπληκτικές επιτυχίες. Η ζωή είναι πολλές, πολλές, μα πολλές μικρές στιγμές φτιαγμένες από το μαγικό σου υλικό. Κι όλες αυτές οι στιγμές μαζί, όταν τις ζεις «με ψυχή», σε οδηγούν αλάθητα....

 Ποίημα του Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986) "Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙ όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου. Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου. Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου. Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου. Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου να κρατηθείς και να μη πέσεις. Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου. Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο. Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις. Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά, όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να μαζέψω τα κομμάτια της για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή. Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις. Μόνο μπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να είμαι φίλος...

"Ξέρει αυτό που ξέρουν όλοι οι ψυχοθεραπευτές: Ότι το αρχικό πρόβλημα, αυτό με το οποίο κάποιος εμφανίζεται, συχνά είναι μόνο μια όψη ενός μεγαλύτερου προβλήματος. αν όχι κάτι εντελώς παραπλανητικό. Ξέρει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τετραπέρατοι στο να βρίσκουν τρόπους να φιλτράρουν τα πράγματα που δεν θέλουν να δουν, χρησιμοποιώντας περισπασμούς ή άμυνες για να κρατήσουν τα απειλητικά συναισθήματα σε κάποια απόσταση." ΛΟΡΙ ΓΚΟΤΛΙΜΠ, ΙΣΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ, ΜΙΑ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ, Ο ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΩΣ, σελ. 74-75

https://www.facebook.com/share/p/1GZGtBhCGp/ Στον Εσπερινό της Μεγάλης Δευτέρας η Εκκλησία μας εισαγάγει μέσα στο πιο ανησυχητικό ίσως σημείο της λειτουργικής εμπειρίας της Μεγάλης Εβδομάδας: στην καθυστερημένη εμφάνιση του Θεού, στην αναβολή της εμφανίσεώς Του, στην παιδαγωγία μιας απουσίας που δεν είναι έλλειψη, αλλά κρίση.  Χθες ακούσαμε για την άκαρπη συκή, εκείνη τη μορφή μιας υπάρξεως που διατηρεί το περίγραμμα της ζωής αλλά έχει εκπέσει από τον καρπό, δηλαδή από την εσωτερική αλήθεια του είναι της. Σήμερα, η ίδια ακριβώς προειδοποίηση μετατίθεται από το δέντρο στο πρόσωπο, από τη βλάστηση στην αναμονή, από την εικόνα της ακαρπίας στην εικόνα της αστόχαστης ετοιμότητας.  Οι δέκα παρθένες δεν είναι δύο διαφορετικά ανθρωπολογικά είδη. Είναι η διχασμένη μορφή του ίδιου εκκλησιαστικού σώματος, του ίδιου ανθρώπου, της ίδιας της ψυχής μας, η οποία ταλαντεύεται ανάμεσα σε μία παρουσία που αρκείται στο σχήμα και σε μία άλλη που εργάζεται μυστικά την εσωτερική καύση της προσδοκία...

               (Η φωτογραφία είναι από το web) Πάντοτε με συγκινούσε ἡ ἀναζήτηση τοῦ Ἀδάμ ἀπὸ τὸν Θεό: « Ἀδάμ, ποῦ εἶ ; Ἀδάμ, ποῦ εἶσαι;»¹ «Ὁ πάντοτε παρών (ὁ ἀεί παρών ἐν πάσι)», ψάλλει ὁ Ρωμανός ο Μελωδός.² Κι ὅμως… ὁ πάντοτε παρών, παρουσιάζεται ὡς ἀπών. Ὁ τα πάντα εἰδώς, κάνει ὅτι δὲν ξέρει. Στὸν τάφο τοῦ Λαζάρου στέκεται καὶ ρωτά: «Ποῦ ἐνταφιάστηκε;» ότι δήθεν δε γνωρίζει, όπως λέει και ο αγ. Ρωμανός.  Ὁ Πλάστης τοῦ ἀνθρώπου ζητά νὰ μάθει… αὐτὰ ποὺ ἤδη γνωρίζει. Κάνει ὅτι δὲν ξέρει.³ Ὅπως τότε: «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;» Ὄχι γιατί ἀγνοεῖ. Ἀλλὰ γιατί ζητᾶ. Ζητᾶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο νὰ βγῇ ἀπὸ τὴν κρυψώνα του. Νὰ μιλήσει. Νὰ φανερωθεῖ. Νὰ κάνει τὸ βήμα. Στὸ πηγάδι, μὲ τὴ Σαμαρείτιδα, πάλι τὸ ἴδιο μυστήριο.⁴ «Διψῶ». «Διψῶντα ὑπεκρίθην καὶ ὡς διψῶν ἐτρώθην». Παρισταίνει τὸν διψασμένο, ἐνώ εἶναι ἡ Πηγή. Ζητᾶ νερό ἀπὸ μία Σαμαρείτισσα… ἐνώ ἔρχεται νὰ τῆς δώσει τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν. Δὲν ἔχει ἀνάγκη. Δημιουργεῖ ἀνάγκη. Γιὰ νὰ ἀνοίξει διάλογο. Ὄχι νὰ ἐπιβάλλει. Γι...

https://youtu.be/V12ztXKLgvI?is=HGW10yzUguFj-THQ https://youtu.be/AT3mWU9PNpA?is=Ci2lvCtnA6atbi5w https://youtu.be/NzOeYeO5GzE?is=rCP1gVq7-RmkMiOP

Σάββατο του Λαζάρου, ξημερώνοντας Κυριακή των Βαΐων… 200 χρόνια μετά… 1826-2026 Μεσολόγγι Υπηρέτησα τη σχολική χρονιά 2015-2016, Ευηνοχώρι και Μεσολόγγι. Έμεινα στις γιορτές της Εξόδου. Μνήμη, μνημόσυνο, ρίγος, συγκίνηση, σιωπή… αθόρυβη κραυγή ελευθερίας, μη παράδοσης. Παρουσία των ηρώων… Καψάλης, με το φως της Ανάστασης, μπαρούτι και «Χριστός Ανέστη»… 200 χρόνια μετά… όχι ως σκιές του παρελθόντος, αλλά ως ελπίδα και ώθηση του παρόντος. Η Έξοδος, 200 χρόνια μετά, μας καλεί σε καθημερινή πράξη… ανάτασης και αντίστασης… όχι στο μέτριο, όχι στην παρακμή… Οι ντάπιες δεν επέτρεψαν το Αλωνάκι να καταληφθεί… οι ντάπιες δεν «ησύχασαν», γιατί τα όπλα, οι καρδιές των αγωνιστών — πεινασμένων, μα όρθιων — έλεγαν το σταθερό ΟΧΙ. Δεν τους νίκησαν οι Τούρκοι, αλλά η θηλιά θανάτου της πείνας… Και αποφάσισαν… ΕΞΟΔΟΣ… στις 2 τα ξημερώματα Κυριακής των Βαΐων  Δεν προσκύνησαν… αλλά κίνησαν. Έκαναν ΕΞΟΔΟ με το κεφάλι ψηλά… «μέσα στις στάχτες άφησαν το χτες» Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος… «Ως λέοντες πυρ...

«Οι απρέπειες των άλλων» «Έχω δεχτεί απρέπειες μεγάλες. Βλέμματα που με έκοβαν κομμάτια. Στάσεις ζωής που χλεύαζαν, όσα δεν κατανοούσαν. Όσα δεν άντεχαν να συναντήσουν. Και που έζησαν έτσι, για να μη συναντηθούν ποτέ με αυτά. Φυσικό: Ποιος διαλέγει την καταστροφή του.. Θέριζαν οι απρέπειες το χωράφι που είμαι. Ήθελαν χώρο να κτίσουν τις πολυκατοικίες τους.. Θα ρωτήσετε: -Γιατί έμενες;.. Θα σας πω. Για τελευταία φορά θα το πω, μετά, σαν να μην το είπα. Για να μη καταλάβουν πόση σκληρότητα είχαν. Μη τρελαθούν από το βάρος της ευθύνης τους. Μη συνειδητοποιήσουν. Ποιοι είναι. Γιατί μετά, θα ζητούσαν συγγνώμη. Και εγώ, θα τους συγχωρούσα. Και δεν έπρεπε.. Έτσι θα τιμωρούνταν. Να μείνουν αυτοί που είναι.. Εσαεί..» _____________________  Tsimaras Tzanatos  Τσιμάρας Τζανάτος (Απόσπασμα, "ΑΓΝΩΣΤΟΥ")

(για να ακούσετε την εκτέλεση του τραγουδιού "πατήστε" πάνω στο link στο τέλος του κειμένου) Αυτή η εκτέλεση δεν είναι για να "χαθεί" σε ένα story. Αυτή θέλει χώρο. Θέλει σιωπή. «Άκρα..σιωπή»... να την ακούσεις όπως πρέπει: με κλειστά μάτια και ανοιχτή ψυχή. Γιατί η παράδοση δεν είναι παρελθόν. Είναι παλμός, ειναι παρόν και συνεχίζει. Οι νέοι είναι εδώ και καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει μόνο η "μαύρη Ελλάδα" που μας πουλάνε. Υπερήφανος και Συγκινημένος για τα 2 υπέροχα χρόνια της (σχολικής, καθηγητικής) ζωής μου στο Μουσικό Σχολείο Ρόδου Γιατί κάποτε πέρασα κι εγώ από εκεί... και τελικά, κάποια πράγματα δεν φεύγουν ποτέ... Μια μικρή παραλλαγή του ποιήματος "Πέρασα" της Κικής Δημουλά: "Περπάτησα πολύ στα αισθήματα τα δικά μου και των άλλων Μίλησα πολύ στους ανθρώπους στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες έμαθα να διαβάζω χέρια και να χάνω χέρια όχι δεν είμαι λυπημένη έπιασα και φωτιά και σιγοκάικα και δεν μου έλειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα η χ...

 «Boυβή» Εβδομάδα.  https://www.facebook.com/share/1ASpJ3Bp3f/ Η βδομάδα που μόλις ξεκίνησε, και έχει ως απόληξη την έναρξη της Μεγάλης Βδομάδας, στη λαϊκή θρησκευτική παράδοση ονομάζετα «Boυβή». Ονομάζεται έτσι, επειδή δεν γίνονται Ακολουθίες στις εκκλησιές, κι ούτε χτυπούν οι καμπάνες τους.  Η Βουβή Εβδομάδα είναι σαν μια βαθιά ανάσα πριν από τη μεγάλη «τρικυμία» των Παθών και της Ανάστασης. Σωπαίνουν οι ναοί, σωπαίνουν οι καμπάνες, χαμηλώνει ο θόρυβος «του κόσμου τούτου», θυμίζοντας μας αυτό που λεγε ο Καζαντζάκης : «Και κάθε φορά που μου μιλούσαν για τον Θεό δεν τους πίστευα, αλλά ύστερα όταν έμενα μόνος με τη σιωπή, καταλάβαινα και τον Θεό και το έργο του», πως τον Θεό δηλαδή και την αλήθεια της ζωής τα νιώθεις μόνο όταν μείνεις μόνος με τη σιωπή σου, μακριά από τα πολλά λόγια και τις φασαρίες. Αυτή η «εκκωφαντική» ησυχία συναντά τον δικό μας πόνο, τις απώλειες και τις δυσκολίες που κουβαλάμε σαν μετανάστες στην ίδια μας τη ζωή, σαν πρόσφυγες στην «Κοιλάδα του Κλαυθμ...

Δημήτρης Σταθακόπουλος*1 1821: σμιλεύοντας το θαύμα  https://youtu.be/r_Vhbmxf43M?is=NW6SFSGwY9714uJR Μελέτης Μελετοπουλος*2 Τρεις μύθοι για το 1821: https://youtu.be/zVqfPVI-8Pk?is=jkU18Bi4UvFW881A *1 Δημήτρης Σταθακόπουλος  Δρ. κοινωνιολογίας της ιστορίας (Οθωμανικής περιόδου), Παντείου πανεπιστημίου - Διπλωματούχος Βυζαντινής μουσικής (μαϊστωρ) - διπλωματούχος παραδοσιακών χορών, μουσικός. Μέλος του international society for ethnomusicology Bloomington Indiana Univ. (Μάρτιος 2000) Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω. Συγγραφέας 15 βιβλίων και πλέον των 300 άρθρων. Πρώην Μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά. Πρώην Μέλος της Ελληνικής αντιπροσωπείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Δικηγόρων CCBE- (Βρυξέλλες). Μέλος του Δ.Σ., Νομικός -ιστορικός σύμβουλος του Ομίλου απογόνων αγωνιστών 1821 και ιστορικών γενών της Ελλάδος. Πρώην αντιπρόεδρος του ΕΘΝΙΚΟΥ ΟΦΠΦ, πρώην αθλητής υδατοσφαίρισης και ιστιοπλοΐας  *2 Μελέτης Μελετοπουλος  https://www.meletopoulos.gr/index.php?option=com_c...

Απολύθηκε επειδή δίδαξε ένα ποίημα: Ο 60χρονος αγώνας του Jonathan Kozol για τα «ξεχασμένα» παιδιά Τον απέλυσαν επειδή δίδαξε ένα ποίημα. Αυτό που ανακάλυψε σε εκείνη την αίθουσα πυροδότησε έναν αγώνα 60 ετών για τα παιδιά που η Αμερική εξακολουθεί να ξεχνά. Ο Jonathan Kozol ήταν 27 ετών όταν μπήκε σε μια τάξη τετάρτης δημοτικού στη Βοστώνη το 1964.  Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι το σύστημα είχε ήδη εγκαταλείψει τα μισά παιδιά που κάθονταν μπροστά του.  Θα μπορούσε να είχε επιλέξει έναν πολύ πιο άνετο δρόμο· ήταν ένας λαμπρός απόφοιτος του Harvard University και υποψήφιος υπότροφος Rhodes Scholarship, που θα μπορούσε να είχε χτίσει μια καριέρα μακριά από τους ξεφλουδισμένους τοίχους και τους συνωστισμένους διαδρόμους των σχολείων των υποβαθμισμένων περιοχών. Αντίθετα, έγινε αναπληρωτής δάσκαλος σε μια από τις πιο παραμελημένες γειτονιές της πόλης. Αυτό που είδε εκεί άλλαξε τα πάντα. Τα σχολικά βιβλία διαλύονταν και οι τάξεις ήταν στριμωγμένες σε αποθήκες. Τα παιδιά χωρίζονταν σε...

Γρήγορες σκέψεις για την αυριανή σχολική εκδήλωση καθώς και τη μεθαυριανή εθνική και θρησκευτική γιορτή.  ________ Κρίνος, εμφύλιος, αφορισμοί, «εθνικοί μύθοι», κρυφά σχολειά που «δεν υπήρχαν»… Κάθε χρόνο το ίδιο έργο. Σαν χαλασμένος δίσκος. Και την ίδια ώρα, οι ίδιοι οι αγωνιστές φωνάζουν μέσα από τα γραπτά τους — όχι θεωρίες, όχι πανεπιστημιακές κατασκευές, αλλά αίμα, ιδρώτας και πίστη. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν έκανε διάλεξη. Πολέμησε. Α, κ άφησε κείμενα  Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης δεν έγραφε άρθρα. Ρισκάριζε τα πάντα. Κ έριχνε "μπινελίκια” Παπαφλέσσας? Μια από τα ίδια.  Ο Ιωάννης Μακρυγιάννης δεν έκανε αναλύσεις «ουδέτερες». Έδωσε ψυχή. Και μέσα σε όλα αυτά, κάποιοι ακόμα ενοχλούνται. Όχι από τα λάθη — αυτά υπήρχαν, και μεγάλα. Αλλά από το ότι υπήρχε πίστη. Από το ότι κάποιοι δεν λογάριασαν «συσχετισμούς» και «ιστορικές συνθήκες», αλλά είπαν ένα απλό, επικίνδυνο: φτάνει πια. Γιατί δεν έγινε με παρθενογένεση. Δεν ξύπνησαν ένα πρωί «έθνος». Ήταν αιώνες σκλαβιάς, ταπείνωση...

Η ζωή σου έλαχε, σου χάρισε το πιο όμορφο δώρο: να είσαι δάσκαλος . Οδηγώ… μα μέσα στην πορεία μαθαίνω και καθοδηγούμαι. Απαραίτητος και απαρέγκλιτος κανόνας Δείχνω, χαράσσοντας (?) πορεία — νύξεις πιο πολύ θα έλεγα ενός βλεφαρισματος, ψιθυρίζοντας το «προς τα πού» του βλέμματος. Δεν είναι ήσυχη θάλασσα αυτή η διαδρομή. Έχει κύματα που σηκώνονται από μέσα σου, νύχτες που ψάχνεις φως χωρίς χάρτη. Κι όμως… εκεί γεννιέται το αληθινό ταξίδι. Σε ένα χαμόγελο της τάξης. Σε ένα χαμόγελο ανθρώπων που δείχνουν ότι σε αγαπούν. Μα πάνω από όλα στο χαμόγελο της δικής σου ψυχής. Στιγμές χαράς.. Όχι μόνο σε σε όσα δείχνεις στους άλλους, αλλά σε όσα τολμάς να αναζητήσεις εσύ. Η αλήθεια σου, το μεγαλύτερο και ακριβότερο μάθημα και δώρο.  Δείχνω τελικά, καθ-οδηγώντας την γνωριμία με εμένα  Κ.Ν, 18.26, 20/3/26, Δέλτα Έβρου  https://youtu.be/ZDBx_7f0H7I?is=l10zEcZMAjCi6A3i

Νέστος, Τοξότες  Τι ανείπωτη ομορφιά μας δωρίζει η φύση... Ένας ποταμός που κυλά, ράγες που χάνονται στο βάθος – όλα σε κίνηση. Σαν να μας θυμίζουν πως είμαστε πλασμένοι για το ωραίο, αλλά και για το προχώρημα. Δεν είμαστε επαίτες βλεμμάτων. Δεν γεννηθήκαμε για να λιμνάζουμε. Η ζωή κυλά – είτε τολμήσεις είτε όχι. Κι αν δεν περπατήσεις, θα σε προσπεράσει. Να τη ζεις. Να τη ρισκάρεις. Να τη χαλάς καμιά φορά και να ξαναφτιάχνεσαι. Μέσα από τα λάθη σου ξεπροβάλλει η αλήθεια σου. Κι αυτή... είναι ο δρόμος σου. Μη μένεις στάσιμος. Κ.Ν, 20/3/26, 00.12, Αλεξανδρούπολη

        (η φωτογραφία έχει ληφθεί από το web) Η είδηση για το θάνατο της καθηγήτριας Σοφίας Χρηστίδου, με όσα περιγράφονται ότι συνέβησαν , έρχεται σήμερα – την Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας – και σε κάνει να σκέφτεσαι μερικά απλά πράγματα. Ο δάσκαλος δεν είναι επάγγελμα· είναι ρόλος που σε γδύνει μπροστά σε μια τάξη κάθε μέρα. Ο παλιός λόγος (η ετυμολογία της λέξης βασικά) λέει «δάσκαλος δίδει κάλλος». Δηλαδή προσπαθεί να βάλει λίγο φως, λίγο μέτρο, λίγο νόημα μέσα σε έναν κόσμο που πολλές φορές λειτουργεί με θόρυβο, ειρωνεία και απαξίωση. Και σήμερα; Ο δάσκαλος συχνά πρέπει πρώτα να επιβιώσει μέσα στην τάξη και μετά να διδάξει. Κι αν είναι γυναίκα, κουβαλάει διπλό φορτίο. Γιατί όλοι δηλώνουμε ότι «σεβόμαστε τις γυναίκες», αλλά η κοινωνία μας έχει μια περίεργη ικανότητα: να χειροκροτά τη γυναίκα στα λόγια και να την αφήνει μόνη της στην πράξη. Υποκρισία από τη μια, αμορφωσιά από την άλλη. Οι γυναίκες έχουν σηκώσει οικογένειες, σχολεία, κοινωνίες ολόκληρες. Με αντοχή, ευ...

 Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής,  Ανώτατο Συμβούλιο Ελληνικής Παιδείας – Εκπαιδευτικά σενάρια για το 1821 https://ekedisy.gr/ekpaideytika-senaria-gia-to-1821/

  (Οι φωτογραφίες είναι από το νέο ναό των αγ. Χαραλάμπους κ αγ. Αργυρής, στην Κηφισιά, Θεσσαλονίκη, Καλαμαριά) _____________________ «Ἤκουσαν οἱ ποιμένες, τῶν Ἀγγέλων ὑμνούντων, τὴν ἔνσαρκον Χριστοῦ παρουσίαν…» (Οι ποιμένες άκουσαν τους αγγέλους να υμνούν την παρουσία του Χριστού που έγινε άνθρωπος.) Και τότε έγινε το απλό και το μεγάλο μαζί: άκουσαν… έτρεξαν… είδαν. «Δραμόντες… θεωρούσι Τούτον ὡς ἀμνὸν ἄμωμον, ἐν τῇ γαστρὶ Μαρίας βοσκηθέντα…» (Έτρεξαν και Τον είδαν σαν άμωμο αρνί, που ανατράφηκε στη μήτρα της Μαρίας.) Έτσι αρχίζουν όλα. Ακούς. Πας . Βλέπεις. Το ζεις. Και μετά δεν γίνεται να συνεχίσεις ίδιος. Οι Μάγοι δεν γύρισαν απλώς πίσω. Γύρισαν αλλιώς. Όταν προσκυνήσεις το Θαύμα, όταν σε αγγίξει η αγάπη...ο δρόμος που σε έφερε δεν σε χωράει πια. Δεν κόβεις τη γέφυρα. Την ανατινάζεις. Και προχωράς από αλλού  Καλαμαριά 7/3/26, Κ.Ν, 00.19 __________________________ B' στάση Χαιρετισμών  "Ήκουσαν οι ποιμένες, των Αγγέλων υμνούντων, την ένσαρκον Χριστού παρουσίαν·και δρα...

Η ψυχή είναι το σημάδι που αφήνουμε πίσω μας .. Λέει.. αλλά τώρα; τώρα...δωστα όλα...βάλε ψυχή  Πάτα γερά..ώστε να μπορείς να κοιτάξεις σταθερά προς τα επάνω...ψυχή μου... Κι αν πέσω; ρωτάς  Πάτησες γερά; σε ρωτώ  Ναι Χαμογελα λοιπόν...ζεις... Μόνο οι νεκροί δεν αισθάνονται  Καλαμαριά, 23.40 μ.μ  Κ.Ν

Σκηνοθεσία γνώσης (Σκέψεις με αφορμή μια,ακόμη, τοποθέτηση του σκηνοθέτη Τσαφουλια) Υπάρχει ένα είδος ανθρώπου που δεν πολεμάει αυτό που διαφωνεί·(μάλιστα ο Τσαφουλιας λέει πως το σέβεται) αλλά το ειρωνεύεται. Δεν μπαίνει στον κόπο να καταλάβει την εσωτερική λογική ενός κειμένου ( κ αν είχε διαβάσει τα πάντα αποκλείεται να έλεγε όσα είπε, άλλωστε "έχει διαβάσει όλο το πλαίσιο")– παίρνει δυο λέξεις, τις ξεκολλάει από το σώμα τους και φτιάχνει μια δική του αφήγηση. Έτσι δεν χρειάζεται να συνομιλήσει με την ιστορία του Δένδρου της Γνώσης· αρκεί να δείξει ότι “ξέρει καλύτερα”. (Με επίκληση στον δάσκαλό του Λιαντινη) Αυτό όμως δεν είναι γνώση. Είναι σκηνοθεσία γνώσης. Κι όταν η σκηνοθεσία γίνεται πιο σημαντική από την αλήθεια, τότε μιλάμε για πνευματικό ναρκισσισμό . Εδώ είναι το πρόβλημα για εμένα. Ο άνθρωπος που δεν αναζητά την αλήθεια, αλλά τον θαυμασμό για το πόσο “έξυπνα” την αποδομεί κ το πόσο “αμνοερίφια” (κατά Τατσόπουλο) είναι οι πιστεύοντες. Το ειρωνικό ύφος (περί “χαμηλ...

Σου δίνουν αγάπη κ κολλάς,  Ζητιάνο σε ορίζουν... Μα που να ξέρουν.. Πόσο πεινάς κ διψάς για πράγματα που κ οι ίδιοι ποθούν μα δεν παραδέχονται  Ζητιάνοι της υπερηφάνειας τους.  Τους δίνουν αγάπη κ δεν κολλάν....σέρνονται... μα σχέση το ονομάζουν  Ζητιάνοι αληθινοί... Μα που να ξέρουν.. Το θέμα όμως δεν είναι αυτοί...εγώ είμαι..εσύ είσαι..  https://youtu.be/lp-EO5I60KA?si=3v3BOJShcq93vhBp Κάποια βραδιά, 23.35 μ.μ, Καλαμαριά  Κ.Ν

Άκουσα σε μια ομιλία ότι ο αγ. Ιωάννης ο Σιναΐτης είχε γράψει στο έργο του, την Κλίμακα (6ος αιώνας) "ἔρως ἔρωτι νικᾶται" (!!!) Πραγματικά "Έμεινα" από εκείνη την ώρα! Πόσο ωραίο μου φάνηκε! Ποίηση!! Κ κάπου μέσα στο Τριώδιο γράφει:  "Τον φωτοποιόν καιρόν.." φως!! Και θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει: "Είμαστε τα βιβλία που έχουμε διαβάσει, τα ταξίδια που έχουμε κάνει, οι έντονες στιγμές που έχουμε ζήσει, οι εμπνεύσεις μας  -αυτές οι ουράνιες σπίθες που μας πυρπολούν εσωτερικά-   και όσα έχουμε ονειρευτεί...  Διαφορετικά, γιατί να υπάρχει ο ουρανός;" _________ Τελικά, σκέφτομαι ξανά κ ξανά, ο άνθρωπος δεν ζει επειδή αναπνέει. Ζει επειδή αγαπά. "ἔρως ἔρωτι νικᾶται"...Δεν νικιέται η καρδιά με κανόνες, αλλά όταν βρει κάτι πιο αληθινό να αγαπήσει. Τότε όλα τα άλλα μικραίνουν. Όχι επειδή στα απαγόρευσαν. Αλλά επειδή δεν τα χρειάζεσαι πια. "ἔρως ἔρωτι νικᾶται"  "Τον φωτοποιόν καιρόν" _________ (Η φωτογραφία είναι από το web...

Ακούμε συνέχεια την κατηγορία κ ειρωνεία πως: "οι θρησκείες δημιουργήθηκαν από τα αρχαία χρόνια γιατί ο κόσμος δεν ήξερε, Φοβόταν το άγνωστο κ έτσι προκειμένου να το ηρεμήσει μέσα του έφτιαξε θεούς." Αυτό το επιχείρημα ακούγεται «έξυπνο», αλλά στην πραγματικότητα είναι ρηχό. Όχι γιατί δεν περιέχει έναν πυρήνα αλήθειας, αλλά γιατί σταματάει εκεί που αρχίζει το ουσιαστικό ερώτημα. Ναι, ο άνθρωπος φοβάται. Ναι, ο άνθρωπος ψάχνει να καταλάβει τον κόσμο. Αλλά το κρίσιμο δεν είναι ότι φοβάται. Το κρίσιμο είναι ότι αναρωτιέται. Ο φόβος μπορεί να γεννήσει φυγή. Η αναζήτηση όμως γεννάει φιλοσοφία, επιστήμη και πίστη. Το ίδιο υπαρξιακό ρήγμα γεννά και τον Σωκράτης και τον Απόστολος Παύλος. Ο πρώτος το ονομάζει «γνώθι σαυτόν». Ο δεύτερος το ονομάζει «καινή κτίσις». Αν η θρησκεία ήταν απλώς παυσίπονο φόβου, θα είχε εξαφανιστεί όσο προχωρούσε η γνώση. Αλλά δεν εξαφανίστηκε. Και δεν εξαφανίστηκε γιατί το πρόβλημα του ανθρώπου δεν είναι η άγνοια των φυσικών νόμων. Είναι η εμπειρία της θνητό...

Στο προχθεσινό Αλ Τσαντίρι, μια εξαιρετική στιγμή ήταν αυτός ο συγκλονιστικός πεντάλεπτος μονόλογος από τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Μπιμπή - που συμμετέχει στην θεατρική παράσταση «Ο εχθρός του Λαού" του Χένρικ Ίψεν- (γιατρός Στόκμαν). https://www.facebook.com/share/v/1CM7HBwNm4/ https://www.facebook.com/share/v/14QpMiYJawa/ 🩸«Ολόκληρη η κοινωνία μας είναι μολυσμένη. Η πολιτική μας ζωή για θεμέλιά της έχει δηλητηριασμένα εδάφη. Είναι χτισμένη πάνω στα ψέματα, τη διαφθορά και δεν υπάρχει πια καμία σωτηρία. Απέναντί μας έχουμε έναν πολιτισμό κλινικά νεκρό. Το μόνο που τον κρατάει στη ζωή είναι μια παγκόσμια μηχανή η οποία συνεχώς ξερνάει βίαια στα πνευμόνια μας την δική της πρωτοφανή πανούκλα...» 🛑«Μας έχουν χωρίσει σε μικρές όλο και πιο μικρές ομαδούλες, μας έχουν φορέσει ταυτότητες αυστηρά περιορισμένες και περιχαρακωμένες οι οποίες αξιολογούνται συνεχώς με βάση τις ποιότητές μας φυσικά με ένα και μόνο στόχο: NA EΛΕΓΧΟΝΤΑΙ!» 🩸«Γίναμε υστερικοί, μοναχικοί, νάρκισσοι, ζούμε αποκλεισμ...

       (Η φωτογραφία, εικόνα, είναι από το wed) "Τό εἶπε καί ὁ καλός φίλος καί σπουδαῖος ποιητής, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, ῾῾Ὁ Θεός ἐν ἀρχῇ ἐποίησε ἕνα χαμόγελο᾽"  (Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Φιλόθεος) _______ Από το βιβλίο του π. Λιβυου, γιατί φοβόμαστε τη χαρα… Κεφάλαιο: Όταν ο μεγάλος ασκητής ζήτησε να γελάσει, Σ.124-127 Ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής έζησε στο περιθώριο του κόσμου. Στα σπήλαια και στα βράχια του Αγίου Όρους, μακριά από τον θόρυβο των ανθρώπων, διδάσκοντας με τη σιωπή του όσα οι άλλοι δεν καταφέρνουν με χιλιάδες λόγια. Ήταν σκληρός με τον εαυτό του, ακριβής, άτεγκτος στην άσκηση, αφοσιωμένος στην αδιάλειπτη προσευχή, φίλος της νύχτας, μαθητής του φωτός. Η ζωή του ήταν ένας συνεχής αναστεναγμός προς τον ουρανό. Κι όμως, κάποια στιγμή ο ασκητής λύγισε. Το σώμα, η ψυχή, το βάρος της πνευματικής μάχης τον έφεραν στον γκρεμό της ψυχής του. Κι εκεί, αντί να σφίξει τα δόντια και να κλειστεί πιο βαθιά στο κελί του, έκανε κάτι που φαινομενικά δεν ταίριαζε με ...

Μάνος Λαμπράκης  Τι είναι αυτό που πραγματικά εγκαταλείπει ο άσωτος όταν φεύγει; Φεύγει από ένα σπίτι ή από μια σχέση;  Ζητά την περιουσία ή ζητά, χωρίς να το γνωρίζει, να ζήσει χωρίς πατέρα; Και τελικά, τι είναι εκείνο που τον φέρνει πίσω: η πείνα του σώματος ή η μνήμη μιας αγάπης που δεν έπαψε ποτέ να τον κρατά;  Τα ερωτήματα αυτά δεν στέκονται στην άκρη της αυριανής παραβολής του Ασώτου αλλά την διαπερνούν. Γιατί η «χώραν μακράν» δεν είναι ένας τόπος γεωγραφικός, αλλά μια εσωτερική μετατόπιση, ένας χώρος υπαρξιακής αποξένωσης, όπου ο άνθρωπος δοκιμάζει να ζήσει χωρίς σχέση, χωρίς αναφορά, χωρίς πατέρα. Ο νεότερος υιός ζητά το μερίδιό του και αυτό που ζητά στην πραγματικότητα είναι η δυνατότητα να υπάρξει μόνος. Εκεί αρχίζει η σιωπηλή του πτώση. Όχι στην ασωτία πρώτα, αλλά στην αυταπάτη ότι μπορεί να είναι αυτάρκης. Και όταν όλα διασκορπίζονται, όταν η επιθυμία εξαντλείται και η ύπαρξη στεγνώνει, τότε έρχεται η πιο δραματική στιγμή: «εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν». Σαν να επιστρέ...

Καψούρα" μου το μάθημα των Θρησκευτικών! Απαντήσεις σε ερωτήματα που τίθενται ή προκύπτουν στην τάξη με αφορμή κάποιο μάθημα ή συζήτηση καθώς και σκέψεις με αφορμή πάλι την σχολική αίθουσα. Όταν λοιπόν έχω χρόνο στα κενά μου, "εκπαιδεύω" τα ΑΙ μου. Έτσι σκέφτηκα να τα συγκεντρώσω κάπου και αποφάσισα να τα μοιραστώ μαζί σας   https://kasdaglis.webnode.gr/skepseis-didaskalias/?_gl=1*i69jbp*_gcl_au*OTAxMDAxOTYyLjE3Njk2MjM1NDguMTg5Mjc5MzA2MS4xNzY5NjIzNTUxLjE3Njk2MjM3NTY.

 https://www.youtube.com/watch?v=9mkLKKtVjoQ&list=RD9mkLKKtVjoQ&start_radio=1

  "Να μην πολεμάς επίσης ανώφελα..." (12 καθημερινές συμβουλές του ποιητή Νίκου Καρούζου) _______ Σήμερα είναι η γιορτή του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή. (Από το ίντερνετ το κείμενο) "Ο Άγιος Μάξιμος δεν βλέπει τις πράξεις ως «καλές συνήθειες», αλλά ως δρόμο νοήματος που καταλήγει στην ένωση με τον Χριστό. Αν δεν καταλήγει εκεί, είναι απλώς… θρησκευτικό fitness. 1.Πράξεις → λόγος (νόημα) → Χριστός Κομβικό χωρίο: «Οὐ γὰρ διὰ τὰς πράξεις αὐτὰς ὁ Θεὸς ζητεῖ, ἀλλὰ διὰ τὸν λόγον τῶν πραττομένων.» (Κεφάλαια περί αγάπης, Δ΄, 58) Με απλά λόγια: Ο Θεός δεν εντυπωσιάζεται από το τι κάνεις, αλλά από το γιατί το κάνεις. Η πράξη είναι το όχημα. Το νόημα είναι ο προορισμός. 2. Το νόημα των πραγμάτων οδηγεί στη θέωση Ο Άγιος Μάξιμος μιλά συνεχώς για τους λόγους των όντων: κάθε πράξη, κάθε επιλογή, έχει έναν εσωτερικό λόγο που τελικά αναφέρεται στον Λόγο, δηλαδή τον Χριστό. Κάνεις τις εντολές; Αν τις κάνεις μηχανικά, έμεινες στο εξωτερικό κέλυφος. Αν ψάχνεις το νόημά τους, συναντάς Πρόσω...

Μάνος Λαμπράκης  https://www.facebook.com/share/1HPMonGEfA/ Σήμερα, 18 Ιανουαρίου, η Εκκλησία δεν τιμά απλά δυο μεγάλους Αλεξανδρινούς. Στήνει ένα διπλό ανάστημα μέσα στον χρόνο, σαν δυο κολώνες που κρατούν την θόλο της πίστης όταν όλα τρίζουν.  Ο Μέγας Αθανάσιος και ο Άγιος Κύριλλος δεν είναι δυο βιογραφίες για ευσεβές ανάγνωσμα, είναι δυο τρόποι να σταθείς όρθιος όταν η αλήθεια γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης, όταν οι λέξεις αλλοιώνονται, όταν η «ευσέβεια» χρησιμοποιείται σαν κάλυμμα για να μπει το ψέμα στο ιερό.  Γιορτάζουν μαζί όχι επειδή μοιάζουν, αλλά επειδή η Εκκλησία αναγνωρίζει ότι οι μεγάλες μάχες της δεν είναι ποτέ απλώς διοικητικές: είναι μάχες για το ποιος είναι ο Χριστός, άρα για το ποιος είναι ο άνθρωπος, άρα για το πού ακουμπά το σώμα, η Ιστορία, η ελπίδα. Ο Αθανάσιος εμφανίζεται σαν νεύρο και σαν ραχοκοκαλιά. Δεν έρχεται να «συμφιλιώσει» ευγενικά, έρχεται να κόψει με μαχαίρι την ασάφεια. Όταν ο Άρειος επιχειρεί να ντύσει την αίρεση με προσεκτικές διατ...