Στις οικογένειες των δύο καθηγητών μου (μας), Κάσδαγλης Νίκος

 Στις οικογένειες των δύο καθηγητών μου (μας)

________

Δύο χρόνια ο ένας, ένας χρόνος ο άλλος. 

Ιωάννης Μπάκας (17/7/24)

Χρυσόστομος Σταμούλης. (18/8/25)

Δύο καθηγητές, δύο άνθρωποι που έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους κενό.

Έφυγαν ξαφνικά ..τους θυμόμαστε και θα τους θυμόμαστε καθώς και θα τους τιμούμε. 

Όμως…μετά από το γεγονός η ζωή συνεχίζεται.

Και υπάρχουν άνθρωποι από σάρκα και οστά, υπάρχουν οικογένειες.

Οικογένειες που έζησαν ένα τεράστιο σοκ, έναν ξαφνικό πόνο και βρέθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη στο κενό. Στο τίποτα.

Εκείνοι έφυγαν, αλλά οι γυναίκες τους –εκείνες που τους στήριξαν, που στάθηκαν δίπλα τους στα δύσκολα– έμειναν πίσω να παλεύουν μόνες με τα θραύσματα. Και τα παιδιά τους, μεγαλώνουν απότομα χωρίς τους πατεράδες τους.

Οι δάσκαλοί μας αξίζει να μένουν στη μνήμη μας. Αλλά η πραγματική μνήμη, πιστεύω, είναι η διακριτική παρουσία και η ουσιαστική στήριξη σε αυτούς που έμειναν πίσω και δίνουν τον καθημερινό αγώνα.

Με όποιο τρόπο μπορούμε. 

“Συνέχισε να τους ρωτάς. Και οι δικές τους ζωές έχουν ακόμα πολλά να πουν”*

Κάσδαγλης Νίκος 

_________

*Παραλλαγή του παρακάτω αποσπάσματος 

“Συνέχισε να ρωτάς. Οι δικοί σου τοίχοι έχουν ακόμα πολλά να πουν.”

(Χάρης Βλαβιανός, Σονέτα της Συμφοράς, Πατάκης 2011)