Φως και η Αγκαλιά της Μάνας, Κάσδαγλης Νίκος

 Φως και η Αγκαλιά της Μάνας

“Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος θέλει κάποιον να τον αγκαλιάσει χωρίς να υπάρξει συνέχεια. Αυτή η στιγμή του αγκαλιάσματος είναι πάρα πολύ μεγάλη στιγμή, περιεκτική. Η αγκαλιά σε παίρνει ολόκληρο και σε προστατεύει. “

(Κική Δημουλά)

_________

Καθώς πλησιάζουμε στης Παναγίας, μερικές σκέψεις. Ας σταθούμε για λίγο σε δύο εικόνες, ποιητικές και βαθιά υπαρξιακές, της πίστης μας, εκεί όπου ο Θεός δεν εκβιάζει την ύπαρξή μας, αλλά μας συναντά στην πιο βαθιά μας σιωπή.

Ο Θεός δεν αποκαλύπτεται ποτέ με την κοσμική και εκκωφαντική βία. Δεν είναι ο θόρυβος, ούτε η επιβολή. Είναι μια εσωτερική, λυτρωτική και ζωογόνος παρουσία που διακριτικά ανασαίνει μέσα στην ψυχή.

Αρχαίο Κείμενο (Προφήτης Ηλίας - Α' Βασιλειών / Γ' Βασιλέων 19:11-12): 

“..καὶ ἰδοὺ πνεῦμα κραταιὸν αἴρον ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα σεισμός, οὐκ ἐν τῷ σεισμῷ Κύριος· καὶ μετὰ τὸν σεισμόν πυρ, οὐκ ἐν τῷ πυρὶ Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς, καὶ ἐκεῖ Κύριος.”

Αρχαίο Κείμενο («Φως Ιλαρόν»): 

“Φως ιλαρόν αγίας δόξης, αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μακάρος, Ιησού Χριστού, ελθόντες επί την ηλίου δύσιν, ιδόντες φως εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα, Υιόν, και Άγιον Πνεύμα Θεόν…”

Αυτή η ασύλληπτη λεπτότητα του Χριστού —σαν «φως ιλαρό», σαν «φωνή αύρας λεπτής» που διαπερνά τα συντρίμμια της ζωής— μας καλεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό από την ψυχρή ηθική συμμόρφωση. Δεν ζητά από εμάς να γίνουμε απλώς τα «καλά παιδιά» μιας κοινωνικής ευπρέπειας. Μας καλεί στη ζωντανή δυναμική της πίστης, εκεί όπου η ύπαρξη λυτρώνεται μέσα από την αλήθεια της σχέσης:

“...διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς ἐν σοὶ μόνῳ ἁμαρτάνομεν, καὶ σοὶ μόνῳ λατρεύoμεν”

(Γ΄ Ευχή του Εσπερινού της Γονυκλισίας).

___________

Κλείνοντας θα παραθέσω ένα κείμενο που διάβασα και μου άρεσε πολύ:

🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού — π. Αθανάσιος:

Γι’ αυτό υπάρχει η Παναγία.

Όχι για να σου υποσχεθεί ότι κάθε άνθρωπος που αγαπάς θα μείνει. Αλλά για να σου θυμίσει ότι ακόμη κι όταν κάποιος φύγει, εσύ δεν μένεις μόνος.

Η Παναγία γνωρίζει τι σημαίνει να πονά μια καρδιά. Γνωρίζει τα δάκρυα που δεν είδε κανείς. Τις νύχτες που φοβήθηκες. Την αγωνία σου. Τον έρωτά σου. Την απογοήτευσή σου.

Και ίσως, όταν Της λες:

«Παναγία μου, δεν ξέρω τι να κάνω…»

Εκείνη να σου ψιθυρίζει:

«Μην φοβάσαι. Είμαι εδώ.»

Μπορεί να μην αλλάξει αμέσως αυτό που συμβαίνει. Μπορεί να μην επιστρέψει εκείνος. Μπορεί να μην έρθει εκείνη. Μπορεί η απάντηση που περιμένεις να μην είναι αυτή που θέλεις.

Αλλά μπορεί να σου δώσει κάτι που αυτή τη στιγμή χρειάζεσαι περισσότερο: την δύναμη να μη χάσεις τον εαυτό σου επειδή φοβάσαι μήπως χάσεις κάποιον άλλον.

Κι αν σήμερα είσαι νέος και περνάς όλα αυτά, θέλω να θυμάσαι κάτι:

Δεν είσαι λίγος επειδή κάποιος δεν σε επέλεξε. Δεν είσαι ανεπαρκής επειδή κάποιος δεν μπόρεσε να σε αγαπήσει. Δεν είσαι μόνος επειδή κάποιος έφυγε.

Και πάνω απ’ όλα…

μην ντρέπεσαι να μιλήσεις.

Μίλησε σε έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι. Στους γονείς σου. Σε έναν φίλο. Σε έναν πνευματικό.

Και μίλησε στην Παναγία.

Ακόμη κι αν η προσευχή σου είναι μόνο μία φράση:

«Μάνα μου, βοήθησέ με. Δεν αντέχω άλλο μόνος μου.»

Αρκεί.

Γιατί κάποιες φορές η πιο αληθινή προσευχή δεν είναι αυτή που ξέρει να μιλά όμορφα.

Είναι αυτή που βγαίνει μέσα από τα δάκρυα.

🌿 Και η Παναγία ακούει πάντα!!!”

Κάσδαγλης Νίκος 

Θεολόγος 

14/8/26