Σχεδιάζοντας το όνειρο

Ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της εποχής μας είναι, ότι προσπαθεί να μας πείσει ότι για να είμαστε χαρούμενοι πρέπει πρώτα να λύσουμε όλα τα προβλήματα μας.  Να βρούμε το τραύμα, να εξηγήσουμε το παρελθόν, να θεραπεύσουμε κάθε πληγή, να γίνουμε επιτέλους «η καλύτερη εκδοχή μας». Μόνο που έτσι μπορεί να περάσει μια ολάκερη ζωή κι εμείς να ψάχνουμε ακόμη.  Ο ψευδής εαυτός δεν είναι ένα ρούχο που βγάζεις. Είναι σχεδόν σιαμαίος. Έζησε μαζί σου χρόνια, σε προστάτεψε, σε έκρυψε, έμαθε να μιλά με τη φωνή σου. Και δεν ξέρω αν ποτέ μπορούμε να πούμε: «Τελείωσα μαζί του». Στα 51 μου χρόνια πιστεύω όλο και περισσότερο κάτι άλλο: Ίσως δεν χρειάζεται να ξεριζώσεις πρώτα όλο το σκοτάδι μέσα σου για να δεις το Φως. Ισως χρειάζεται να φυτέψεις κάτι όμορφο έξω από εσένα. Να αγαπήσεις έναν άνθρωπο, να υπηρετήσεις ένα έργο, να αφοσιωθείς σε κάτι που αξίζει, να δημιουργήσεις, να προσφερθείς, να στραφείς προς τον Θεό.  Ο άνθρωπος δεν ωριμάζει μόνο όταν καταλαβαίνει ποιος είναι. Ωριμάζει όταν παύε...

 Μην αφήνεις τίποτα για αργότερα. Αργότερα, ο καφές κρυώνει. Αργότερα, χάνεις το ενδιαφέρον σου. Αργότερα, η μέρα γίνεται νύχτα. Αργότερα, οι άνθρωποι μεγαλώνουν. Αργότερα, οι άνθρωποι γερνάνε. Αργότερα, η ζωή περνάει. Αργότερα, μετανιώνεις που δεν έκανες κάτι... όταν είχες την ευκαιρία. Η ζωή είναι ένας σύντομος χορός, μια εύθραυστη ισορροπία στιγμών που ξεδιπλώνονται μπροστά μας, χωρίς να επαναλαμβάνονται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Η μετάνοια είναι ένα πικρό χάπι που καταπίνεται δύσκολα, ένα βάρος που πιέζει την ψυχή με το φορτίο των χαμένων ευκαιριών και των ανείπωτων λέξεων. Ας μην αφήνουμε τίποτα για αργότερα. Ας αρπάζουμε τις στιγμές καθώς έρχονται, με ανοιχτή καρδιά και χέρια απλωμένα για να αγκαλιάσουμε τις δυνατότητες που μας παρουσιάζονται. Γιατί στο τέλος, δεν μετανιώνουμε γι' αυτά που κάναμε, αλλά για εκείνα που αφήσαμε ανεκπλήρωτα, για τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν, για τα όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν. 💬απο το βιβλίο "Πριν κρυώσει ο καφές", Toshikazu Kawaguc...

 Ζητείται Ελπίς, του Αντώνη Σαμαράκη «Αν κουβαλήσω μαζί μου και τον εαυτό μου, αυτόν το φθαρμένο εαυτό μου. Αν τον κουβαλήσω μαζί μου, εκεί, στην άλλη γη, τότε... α, τότε δε θα υπάρχει πια ελπίδα. Ενώ τώρα, έχω τουλάχιστον την ελπίδα πως κάπου αλλού θα μπορούσα να 'μαι αλλιώτικος». Δεν ξέρω σε ποιο δικό μου σύμπαν κατοικούσα (και ενδεχομένως ακόμα να κατοικώ), και δεν είχα πιάσει ποτέ στα χέρια μου βιβλίο του Σαμαράκη. Σίγουρα κάποιο από τα βιβλία του βρίσκεται στη βιβλιοθήκη των γονιών μου, σε παλαιότερη έκδοση ενδεχομένως, και τους συντροφεύει για καιρό, όπως θα συντροφεύουν κι εμένα στο εξής τα βιβλία του. «Ποτέ άλλοτε, σκέφτηκε, οι στέγες των σπιτιών μας δεν ήτανε τόσο κοντά η μια στην άλλη όσο είναι σήμερα, κι όμως ποτέ άλλοτε οι καρδιές μας δεν ήτανε τόσο μακριά η μια από την άλλη όσο είναι σήμερα. Η μοναξιά που ένιωθε δεν ήταν μια ατομική περίπτωση. Ένιωθε πως είναι η μοίρα του σημερινού ανθρώπου. Ποτέ άλλοτε όσο σήμερα δεν ήτανε τόσο βαθιά η μοναξιά του ανθρώπου μπροστά στο...

Μάρω Βαμβουνάκη  Γεννιομαστε στον κόσμο και ύστερα φεύγουμε από εδώ. Αυτό είναι το φαινομενικό μας σενάριο. Για από εκεί και μετά ο καθένας πιστεύει διάφορα.  Το διάστημα από το "ήρθα" στο "φεύγω" είναι το μερίδιο του κάθε ανθρώπου επί της γης της αγαθής, ή μη αγαθής όπως την καταντήσαμε.  Το μερίδιό μας και τα μάτια μας!.. Είτε είναι για 90 χρόνια είτε είναι λίγων ετών. Σαν τον πηλό μας δόθηκε να το πλάσουμε όπως μας έπλασε κι εμάς ο πλάστης.    Να ψάχνετε ομορφιά! Ομορφιά σε ένα τραγούδι του Σούμπερτ ή της ροκ, στο γέλιο παιδιού, σε ένα κοκκινισμένο φύλλο φθινοπώρου, στο φλυτζάνι καφέ, σε μια ταινία, μια φωτογραφία, στο βλέμμα κάποιου καλού ανθρώπου. Είναι αναρίθμητες οι κλίμακες του ωραίου για τους συλλέκτες του, για τους προσεκτικούς.  Ασκηθείτε σ' αυτό. Δεν υπάρχει άλλη εκπαίδευση και θεραπεία, νόημα για τον όποιο χρόνο μας χαρίσθηκε.  Όσο για το τι μας περιμένει μετά το τελευταίο αντίο μας, ας πιστεύει ο καθένας ό,τι νομίζει. Εγώ πιστεύω όσα υπο...

Κείμενο κ φωτογραφία Giorgos Kordis: ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ Ήρθαμε για δουλειά στην Βουδαπέστη της Ουγγαρίας. Τώρα με τα σημερινά μέσα μεταφοράς είναι κοντά. Παλιά, τότε που οι άνθρωποι ταξίδευαν ακόμα και με ζώα αλλά και με τα πόδια, ήταν μακρυά.  Ήρθαμε για δουλειά, να αγιογραφήσουμε, κατά πως λένε σήμερα οι άνθρωποι, μια την ορθόδοξη νεόδμητη εκκλησία των Τριών Ιεραρχών.  Οι άνθρωποι εδώ, παρέχοντας Αβραμιαία φιλοξενία, μας έβαλαν να καταλύσουμε σε ένα ξενοδοχείο δίπλα στον ναό. Καλωσύνη τους.   Το ξενοδοχείο είναι ανακαινισμένο παλιό αρχοντικό πολυόροφο κάποιου αιώνα μεταξύ του 17ου και 19ου. Μένουμε σε δωμάτια του δεύτερου ορόφου.  Συχνά, κι όταν η κούραση από την εργασία στα αναβατόρια και στις σκαλωσιές δεν μας έχει πλήρως εξαντλήσει, ανεβαίνουμε στον όροφο με τα πόδια από μια μεγάλη σκάλα φτιαγμένη εξ ολοκλήρου με κόκκινο μάρμαρο που μαρτυρα και την παλαιά δόξα του κτιρίου.  Έβρεχε και σήμερα και καθώς το πολωμένο απο τα βαρειά σύννεφα φως εισήρχετο δειλά...

 Ερανίσματα από το Facebook: "...Δε φταίνε μόνο τα παιδιά! Φταίνε πρώτα οι γονείς τους και μετά οι δάσκαλοι τους! Σε καμία Αλεξάνδρα δεν αξίζει αυτό, επειδή βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού! Γονείς, μάθετε στα παιδιά σας να μην πληγώνουν, γιατί κάποτε θα πληγωθούν κι αυτά! Βγάλτε από το λεξιλόγιο τους και κυρίως από το μυαλό τους τη λέξη "αποκλεισμός"! Δάσκαλοι, δείτε τι συμβαίνει γύρω σας! Στους διαδρόμους, στον προαύλιο χώρο... Εντοπίστε τέτοιους αποκλεισμούς και δώστε λύση! Με την Αλεξάνδρα και με την ΚΑΘΕ ΑΛΕΞΆΝΔΡΑ! Via Αγαπημένο μου ημερολόγιο 😘" https://www.facebook.com/share/p/19q27b7DSw/ _______________ Παναγιώτης Ασημεόνογλου  https://www.facebook.com/share/p/19J1hzpESt/ Φέτος διαπίστωσα κάτι σαν καθηγητής στους μαθητές, το οποίο δεν ήταν τόσο έντονο τα προηγούμενα χρόνια. Πολλοί πλέον καπνίζουν (πιο σωστά ατμίζουν) και το κάνουν επίσημα... Ένας μαθητής μού είπε ότι στο σχολείο τους έχουν «καπνιστήριο». Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, βέβαια. Και εμείς είχα...

«Όταν μας κάνει μια ερώτηση ο άλλος, αγνοεί ότι την ίδια στιγμή δηλώνει: Τι ΘΑ ΗΘΕΛΕ να του πεις- και Τι ΤΡΕΜΕΙ να ακούσει.. Οι λέξεις -μάς "λένε". Κι ας φαίνεται ότι τις λέμε εμείς..» Τσιμάρας Τζανάτος ("Αγνώστου - Η Βία του Βίου") _______ «Ό,τι και να ρωτάς, κάθε φορά που ρωτάς, παίρνεις ένα τρομακτικό ρίσκο: Να σου απαντήσουν..» Τσιμάρας Τζανάτος (Απόσπασμα, θεατρικό έργο: "Εκκρεμότητα")