Τα τραύματά μας δεν είναι η ταυτότητά μας, Αντώνης Ανδρουλιδάκης

Αντώνης Ανδρουλιδάκης 

Και που λες, αδερφέ...

Καμιά φορά σκέφτομαι πως, αν πίστευα όλα όσα μου συνέβησαν, δεν θα είχα γίνει ποτέ αυτός που είμαι σήμερα. Και μη γελάς, ξέρω πως δεν έγινα και τίποτα σπουδαίο.

Τρομάζω όμως στην ιδέα να είχα πιστέψει πως οι πληγές μου, τα ζόρια μου, ήξεραν περισσότερα για μένα απ' όσα ήξερα εγώ.

Γιατί τα τραύματα κάνουν αυτό ακριβώς. Σε πείθουν -χωρίς καλά καλά να το πάρεις χαμπάρι- ότι είναι η ταυτότητά σου. Ότι η ζωή σου τελείωσε εκεί όπου άρχισε να πονά.  

Ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο; Όχι μην τύχει και πληγωθώ ξανά, ούτε τα παλιά μου τραύματα. Φοβάμαι μην αρχίσω να τα λατρεύω. Να τα κάνω τον μοναδικό αφηγητή της ζωής μου. Να τα κουβαλάω σαν απόδειξη ότι κάποτε αδικήθηκα. Να βγάλω τον πόνο μου στα λογής λογής καφενεία γυρεύοντας τα ρέστα. 

Αυτό φοβάμαι, μην τύχει και χωρίς να το καταλάβω, να συνεχίσω να τους δίνω εξουσία πάνω μου.

Πάει τώρα κάμποσος καιρός, εσύ τα ξέρεις, που κατάλαβα κάτι που δεν μου το έμαθε κανένα βιβλίο. Οι άνθρωποι δεν είμαστε μόνο αυτά που μας συνέβησαν. Είμαστε κι αυτά που, σιγά σιγά, αρχίζουμε να τολμάμε μετά από αυτά.  

Και ξέρεις, ρε συ, πολλές φορές δεν μπορώ να το εξηγήσω λογικά. Υπήρχε πάντα μέσα μου κάτι που αντιστεκόταν. Κάτι που, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, επέμενε να κοιτάζει λίγο πιο πέρα.

Ίσως γι' αυτό αγαπώ τόσο εκείνον τον στίχο του Πατρίκιου: «Μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος». Γιατί έτσι ακριβώς το ένιωθα. Σαν να χτιζόταν μέσα μου ένας άνθρωπος που ακόμη δεν υπήρχε, αλλά ετοιμαζόταν να υπάρξει.

Κι όλα αυτά δεν σημαίνουν βέβαια ότι ξεχνάς. Δεν ξεχνάς. Ούτε συγχωρείς επειδή ξαφνικά έγιναν όλα "κομπλέ" και "νταξει ρε δεν τρέχει". Ούτε κι εσύ ξέχασες τα δικά σου. 

Σημαίνει μόνο ότι κάποια μέρα κουράζεσαι να αιμορραγείς. Και λες στην πληγή σου: "Σε πιστεύω. Ξέρω ότι πόνεσες. Δεν χρειάζεται να μου το αποδεικνύεις άλλο." Κάποια στιγμή, δηλαδή, σταματάμε να ζητάμε την άδεια του παρελθόντος για να ζήσουμε. 

Και ξέρεις κάτι ακόμη; Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο πιστεύω πως κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να κρίνεται από το χειρότερο που του συνέβη. Ούτε καν από το χειρότερο που έκανε. Όλοι κουβαλάμε ιστορίες που δεν φαίνονται. Όλοι έχουμε υπάρξει, κάποια στιγμή, και πληγωμένοι και θύτες.

Και ίσως η πιο μεγάλη μας ευθύνη να μην είναι να ζήσουμε χωρίς τραύματα. Το ξέρεις ότι δεν "παίζει" αυτό. Σιγά μην μας αφήσουν άλλωστε! Το θέμα είναι να μην τα αφήσουμε να γράψουν το τέλος της ιστορίας μας. Να μη γίνει η πληγή βιογραφία μας. 

Δεν ξέρω αν τα καταφέρνω, κολλητέ. Ξέρω μόνο πως κάθε πρωί προσπαθώ να θυμάμαι κάτι. Ότι είμαι πολύ περισσότερα από όσα μου συνέβησαν. Και πως, αν υπάρχει κάτι που αξίζει να προστατεύσω μέχρι το τέλος, δεν είναι η εικόνα μου. Είναι εκείνος ο πιτσιρικάς μέσα μου που, παρά όλα όσα "είδε κι έπαθε", εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι άνθρωποι μπορούν να αγαπήσουν, να αλλάξουν και να ξαναρχίσουν.

Αυτό, αδερφέ, δεν θέλω να το χάσω ποτέ.

Τα λέω αυτά σε σένα γιατί με ξέρεις. Ξέρεις και τις μέρες που λύγισα και τις μέρες που στάθηκα όρθιος. Ξέρεις πως δεν μιλάω από τη θέση κάποιου που τα κατάφερε, αλλά από τη θέση κάποιου που ακόμη μαθαίνει να ζει.

Κι αν υπάρχει κάτι που θέλω να κρατήσω μέχρι το τέλος, δεν είναι η εικόνα του δυνατού ανθρώπου. Είναι η ικανότητα να συγκινούμαι, να τρυφερεύω, να αγαπώ και να ελπίζω, ακόμη κι όταν η ζωή με έχει διαψεύσει. Αυτό μόνο.

Και, να σου πω, αν κάποτε με δεις να το ξεχνάω, έλα... και θύμισέ μου ποιος είμαι.

https://www.facebook.com/share/14m8v7u9tTR/