Άνθρωποι ουσίας, Μάκης Πουνέντης
______________
Μάκης Πουνέντης
Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ ότι αλλάζει αυτό που με εντυπωσιάζει στους ανθρώπους.
Κάποτε με κέρδιζε η αναγνωρισιμότητα.
Η εικόνα.
Οι αριθμοί.
Οι μεγάλες παρέες.
Οι άνθρωποι που όλοι ήθελαν να φωτογραφηθούν μαζί τους.
Σήμερα με εντυπωσιάζει κάτι τελείως διαφορετικό.
Με εντυπωσιάζει ο άνθρωπος που, όταν τελειώσει η συζήτηση μαζί του, φεύγω πλουσιότερος από όσο ήμουν όταν κάθισα απέναντί του.
Δεν έχει σημασία αν είναι διάσημος.
Δεν έχει σημασία αν έχει εκατό ή ένα εκατομμύριο ανθρώπους να τον ακολουθούν.
Δεν έχει σημασία καν αν τον γνωρίζει κανείς.
Σημασία έχει αν έχει κάτι να αφήσει πίσω του!
Τα τελευταία χρόνια, μέσα από τις συνεντεύξεις που έχω την τύχη να κάνω, γνώρισα ανθρώπους από εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Επιστήμονες, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, αθλητές, ανθρώπους της αγοράς, ανθρώπους που βρέθηκαν ξαφνικά στο επίκεντρο της δημοσιότητας και άλλους που έζησαν μια ολόκληρη ζωή μακριά από τα φώτα.
Αν με ρωτούσε όμως κάποιος ποιοι μου έμειναν περισσότερο, η απάντηση δεν θα είχε καμία σχέση με τη φήμη τους.
Θα θυμόμουν εκείνους που μου χάρισαν μια καινούργια σκέψη.
Εκείνον που μου εξήγησε κάτι με τρόπο που δεν είχα σκεφτεί ποτέ.
Εκείνη που με έκανε να αμφισβητήσω μια βεβαιότητα που κουβαλούσα χρόνια.
Εκείνον που μίλησε με τόση ειλικρίνεια για τις αποτυχίες του, ώστε κατάλαβα ότι τελικά αυτές μας διαμορφώνουν περισσότερο από τις επιτυχίες μας.
Αυτούς θυμάμαι…
Και τότε συνειδητοποιώ κάτι που ίσως ξεχνάμε όλο και πιο συχνά.
Η επιρροή δεν είναι επάγγελμα.
Είναι ευθύνη.
Όλοι επηρεάζουμε ανθρώπους. Έναν φίλο. Ένα παιδί. Έναν συνεργάτη. Έναν άγνωστο που θα διαβάσει μια ανάρτησή μας. Το ερώτημα δεν είναι αν έχουμε επιρροή. Το ερώτημα είναι τι αφήνουμε πίσω μας όταν αυτή η επιρροή τελειώσει.
Μια φωτογραφία;
Μια αγορά;
Ένα ακόμη βίντεο που θα χαθεί ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα;
Ή μια σκέψη που θα μείνει;
Δεν πιστεύω ότι χρειαζόμαστε λιγότερους ανθρώπους με επιρροή.
Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε περισσότερους ανθρώπους με ουσία.
Ανθρώπους που δεν φοβούνται να πουν «δεν ξέρω».
Ανθρώπους που συνεχίζουν να μαθαίνουν.
Ανθρώπους που έχουν δημιουργήσει κάτι πέρα από την εικόνα τους.
Ανθρώπους που δεν εξαντλούνται σε ένα ωραίο πλάνο, αλλά μπορούν να κρατήσουν μια συζήτηση, να υπερασπιστούν μια άποψη, να αλλάξουν γνώμη όταν χρειάζεται και να εμπνεύσουν χωρίς να το επιδιώκουν.
Γιατί η εικόνα έχει μια ιδιότητα.
Σε σταματάει.
Αλλά η ουσία έχει μια άλλη.
Σε ακολουθεί για χρόνια.
Κάποτε πίστευα ότι οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι ήταν εκείνοι που τους κοιτούσαν όλοι.
Σήμερα πιστεύω ότι οι πιο ενδιαφέροντες άνθρωποι είναι εκείνοι που, όταν φεύγουν, αφήνουν πίσω τους καλύτερες σκέψεις από αυτές που βρήκαν.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο σπάνια μορφή επιρροής.
Όχι να κάνεις τους ανθρώπους να σε θαυμάζουν.
Αλλά να τους κάνεις να σκέφτονται…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου