Ταξίδια και αναμνήσεις, Κάσδαγλης Νίκος

Σήμερα βρέθηκα ξανά στον δρόμο, σε ένα από εκείνα τα ταξίδια που, εκτός από χιλιόμετρα, καταπίνουν και δημιουργούν και σκέψεις. Στη διαδρομή μίλησα στο τηλέφωνο με μια πολύ καλή φίλη από τη Ρόδο, τη Ρένα. Θυμήθηκε τα περσινά της γενέθλια, όπου ήτανε μαζί με την κοινή μας φίλη την Κατερίνα, την Κατερίνα η οποία φέτος (μας) λείπει, έφυγε αλλά τη νιώθουμε παρούσα. Μας δίνει κίνητρο.

Ταξίδι και αναμνήσεις· άνθρωποι που γνώρισες και ανθρώπους που γνωρίζεις. Οι καταστάσεις που σε μαθαίνουν να ζεις τη στιγμή. 

Γιατί συνηθως "Μήπως αυτό, μήπως εκείνο..."

"κι αν έκανα αυτό κι αν έκανα εκείνο..."

Μήπως, μήπως... κι αν... κι αν... 

Ένας ατελείωτος δισταγμός που μας στερεί τη χαρά της ζωής. 

"...ρίχνουμε θάνατο στὴ σωτηρία μας ἐκ τῶν ἐνδεχομένων.." (Δημουλά) 

Εκ των ενδεχομένων...γαμωτο 

Δεν έχουμε προβλήματα; Προφανώς και έχουμε. Όμως προχωράμε.. 

Φτάνεις στον προορισμό 

Η παρέα. Οι άνθρωποι εκείνοι με τους οποίους μπορείς να είσαι ο απόλυτα αληθινός εαυτός σου, χωρίς προσωπεία. Οι συζητήσεις που κρατάνε ώρες, τα γέλια, ο διαμοιρασμός των προβληματισμών, οι κοινές αναμνήσεις, οι έρωτες και τα πάθη.. 

Όλα αυτά τα κομμάτια που μας ενώνουν. 

"..Μιὰ μέρα θα 'ταν ποὺ ξεχώσαμε τὶς περγαμηνές τῆς μνήμης μας Και ὑπογράψαμε μιὰ θεία συνέχεια, ποὺ ἀγαπηθήκαμε..." (Δημουλά) 

Στο δέντρο της φωτογραφίας στάθηκα..το κοιτούσα με το αεράκι να "χτυπάει". Σίγησα. Ρωτήθηκα: τι σκέφτεσαι; 

"Ἐκεῖ σταματῶ καὶ ἐκθέτω τὸν καταδιωγμένο κόσμο μου, ἐκεῖ τὸν ἀναπαράγω..., ἐκεῖ τὸν ἀναθέτω σ' ἕναν ἥλιο χωρὶς σχῆμα, χωρὶς φῶς, ἀμετακίνητο, προσωπικό μου. 

Ἐκεῖ συμβαίνω." (Δημουλά) 

Και συνεχίζουμε. Με το βλέμμα μπροστά, τον ήλιο μέσα μας και τους ανθρώπους μας στην καρδιά μας.

Κάσδαγλης Νίκος 

Θεολόγος 

11/7/26

_______

"...Γιατί η αληθινή παρουσία δεν είναι μια περιστασιακή εμφάνιση στη ζωή μας. Είναι στάση. Είναι η απόφαση κάποιου να μένει, να ακούει, να συνδέεται και να αναλαμβάνει το μερίδιο που του αναλογεί στη σχέση. Και η αληθινή επιλογή δεν εκφράζεται μόνο με λόγια, επιβεβαιώνεται καθημερινά με σεβασμό, φροντίδα και συνέπεια.

Οι άνθρωποι που μας μεγαλώνουν δεν μας ζητούν να μικρύνουμε για να χωρέσουμε δίπλα τους. Μας προσφέρουν τον χώρο να είμαστε ο εαυτός μας, να εκφράζουμε όσα χρειαζόμαστε και να αισθανόμαστε ασφαλείς μέσα στη σχέση. Μαζί τους δεν αναρωτιόμαστε διαρκώς αν αξίζουμε. Το νιώθουμε.

Γιατί η μεγαλύτερη πολυτέλεια στη ζωή δεν είναι να έχεις πολλούς ανθρώπους γύρω σου. Είναι να έχεις εκείνους που, όταν είσαι μαζί τους, νιώθεις λίγο πιο ήρεμος, λίγο πιο δυνατός και πολύ περισσότερο ο εαυτός σου.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο αξιόπιστο κριτήριο για κάθε σχέση: όταν φεύγεις από μια συνάντηση, αναρωτήσου αν αισθάνεσαι πιο μικρός ή πιο μεγάλος από πριν. Εκεί βρίσκεται η απάντηση για το ποιοι αξίζουν μια θέση στη ζωή σου."

Αγγελική Μπολουδάκη