Ενα κείμενο της Χαριτίνης Ξύδη για την 28η Οκτωβρίου

Δεν θα σου πούμε τα αφυδατωμένα ζήτω, που ίσως θα ‘θελες να ακούσεις. Γράψαμε ποίηση επάνω στο λεηλατημένο σου κορμί, το καταλαβωμένο, που στάζει αίμα. 

Τα τελευταία σου σάβανα, τα φύλαξες νωπά, να μας σκεπάζουν ζωντανούς, ανήμερους, σωριασμένους στο έλεος του Όχι ενός Οκτώβρη σου.

Οι σημαίες των εθνικών σου επετείων, κυματίζουν με σταυρό όρθιο, θεό αλύγιστο · εικονίσματα αδούλωτα, χωρίς κορνίζες, δίχως κάδρα και τζάμια, με ψεγάδια και λάθη. «Ελεγείες της οξώπετρας».

Κάτσε εσύ ενεός και θαύμασε «την ερημιά και το μεγαλείο τους», θεατή-πατριώτη του ανέφικτου, της άψυχης περπατησιάς, του μαυσωλείου του πάθους. Ερμητικά κλειστές οι πόρτες που χτυπάς·

Πατρίδα μου, 

«Ελλάδα μάγισσα παρθένα και τροτέζα μου»

που σέρνεσαι στα χώματα, ιερόδουλη και παναγία,

γονατίζω και ευλαβικά φιλώ την υστερία σου, και σε παρακαλώ, για λίγη περηφάνια, για ένα πουκάμισο πικρό και αδειανό, για λίγη πίστη ακόμα.

Χαριτίνη Ξύδη